Жапон теңіз күштеріндегі "Келісім фракциясы" (1920-30жж.) Вашингтон келісімін қолдады. Теңіз қарулануын шектеу, кеме тоннажы мен қару салмағы нормалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон императорлық әскери-теңіз флотының 1920-1930 жылдардағы бейресми саяси тобы.
Informal political faction of the Imperial Japanese Navy in the 1920s and 1930s era
Келісім фракциясы (条約派) – 1920-1930 жылдардағы Вашингтон теңіз келісімін қолдаған офицерлерден құралған, Жапон императорлық әскери-теңіз флотының ресми емес және бейресми саяси тобы.
The Treaty Faction (条約派) was an unofficial and informal political faction within the Imperial Japanese Navy in the 1920s–1930s of officers supporting the Washington Naval Treaty.
Өмірбаян
Вашингтон әскери-теңіз келісімі, сондай-ақ Бес держава келісімі деп аталады, оның бес қол қоюшысының теңіз қарулануын шектеді: АҚШ, Ұлыбритания, Жапония, Франция және Италия. Келісім 1921 жылдың қарашасынан 1922 жылдың ақпанына дейін Вашингтонда өткен Вашингтон теңіз конференциясында келісілді. Келісімге қол қойған елдердің әрқайсысының капиталдық кемелердің жалпы тоннажына шектеу қойылды; ең ірі кеме 35 000 тоннадан аспауы керек, ал ешбір кеме 16 дюймнен асатын қаруды тасымалдамауы керек. Әр елге екі ірі әуе кемесіне ғана рұқсат берілді. Жаңа бекіністер немесе теңіз базалары салынбады, ал келісімде көрсетілген сыртқы территориялар мен иеліктердегі бар базалар мен қорғаныстарды жақсартуға болмады. Жапонияға бөлінген тоннаж АҚШ және Ұлыбританиямен салыстырғанда 5:5:3 қатынасына негізделді, себебі соңғы елдер бірнеше мұхитта флоттарын сақтау қажеттігіне тап болды, ал Жапонияның тек Тынық мұхиты болды.
The Washington Naval Treaty, also known as the Five Power Treaty, limited the naval armaments of its five signatories: the United States, the United Kingdom, Japan, France, and Italy. The treaty was agreed at the Washington Naval Conference, which was held in Washington, D. C. from November 1921 to February 1922. The treaty limited the total capital ship tonnage of each of the signatories; no single ship could exceed 35,000 tons, and no ship could carry a gun in excess of 16 inches. Only two large aircraft carriers were permitted per nation. No new fortifications or naval bases could be established, and existing bases and defenses could not be improved in the external territories and possessions specified in the treaty. The tonnage allotment to Japan was based on a 5:5:3 ratio compared with the United States and United Kingdom, with the justification being that the latter countries needed to maintain fleets on more than one ocean, whereas Japan had only the Pacific Ocean.
Даму
Келісімнің шарттары жапон қоғамында өте жағымсыз қабылданды, олардың көпшілігі 5:5:3 қатынасын Батыс елдерінің өзіне кемсіз ұлт ретінде қарауының тағы бір жолы деп есептеді. Жапон императорлық теңіз күштері екі қарама-қарсы топқа бөлінді: Флот тобы және Келісім тобы. Келісім тобы Жапонияның Батыс державаларымен қарулану жарысына төтеп бере алмайтынын, дипломатиялық жолмен Англо-жапон альянсын қайта жаңғыртуға үміттенедінін айтты. Олар қазіргі келісімнің шектеулері Жапонияға уақытша жеткілікті екенін мәлімдеді. Келісім тобы теңіз күштерінің саяси сол қанатынан құралды, оның ішінде Теңіз күштері министрлігіндегі ықпалды адмиралдар – Такарабе Такеши, Танигучи Наоми, Яманаши Кацуношин, Саконжи Сейзо және Тейкичи Хори болды. 1920 жылдары азаматтық үкімет қолдауына ие болған Келісім тобы басымдық құрды. Дегенмен, 1930 жылғы Лондон теңіз келісімінің одан да қатаң талаптары Келісім тобын екіге бөліп жіберді. "Лондон келісіміне қарсы топ" Оңтүстік Тынық мұхитына әскери және экономикалық кеңдеуді жақтады, соның салдарынан "Флот тобымен" жақын байланыс орнатты. 1930 жылдары жапон милитаризмінің күшеюі, Қытай мәселесі бойынша АҚШ-пен қақтығыстың өршуі және барлық ірі державалардың келісім шарттарын елемеуі Флот тобының үстемдігіне әкелді. Сонымен қатар, Ұлыбританияда немесе АҚШ-та тікелей тәжірибе алған Келісім тобының көптеген мүшелері 1933-1934 жылдары зейнеткерлікке шықты, олардың ішінде Исороку Ямамотоның ұстазы Тейкичи Хори де болды. 1934 жылдың 29 желтоқсанында жапон үкіметі келісімді тоқтату ниетін ресми түрде жариялады. Оның ережелері 1936 жылдың соңына дейін күшінде болды және қайта жаңартылмады.
The terms of the treaty were extremely unpopular with the Japanese public, many of whom saw the 5:5:3 ratio as another way of being regarded as an inferior race by the West. The Imperial Japanese Navy was also split into two opposing factions, Fleet Faction and Treaty Faction. The Treaty Faction argued that Japan could not afford an arms race with the Western powers, and hoped through diplomacy to restore the Anglo Japanese Alliance. It argued that the current treaty limitations would serve Japan for the time being. The Treaty Faction was composed of the political left wing within the Navy, including influential admirals in the Navy Ministry such as Takarabe Takeshi, Taniguchi Naomi, Yamanashi Katsunoshin, Sakonji Seizo, and Teikichi Hori. In the 1920s, the Treaty Faction, which was supported by the civilian government, was predominant. However, the even more restrictive London Naval Treaty of 1930 divided the Treaty Faction into two parts. The "Anti London Treaty Faction" pushed for military and economic expansion into the South Pacific, and thus became more closely aligned with the "Fleet Faction". With increasing Japanese militarism in the 1930s, the growing conflict with the United States over China, and the blatant disregard for the terms of the treaty by all major powers, the Fleet Faction gradually gained the upper hand. Furthermore, many of the Treaty Faction members who had direct first hand experience in Britain or the United States went into retirement from 1933 to 1934, including Isoroku Yamamoto's mentor, Teikichi Hori. On 29 December 1934, the Japanese government gave formal notice that it intended to terminate the treaty. Its provisions remained in force until the end of 1936, and it was not renewed.