1983-1991 жылдардағы Оңтүстік Африкалық Біріккен Демократиялық Фронты

Кіріспе

1983–1991 апартеидке қарсы ұйым

Біріккен демократиялық майдан (БДМ) – 1983 жылдан 1991 жылға дейін болған Оңтүстік Африка халықтық фронты. БДМ-ға 400-ден астам қоғамдық ұйымдар кірді, оның ішінде кәсіподақтар, студенттік ұйымдар, әйелдер ұйымдары және шіркеулерге қарасты емес ұйымдар бар еді. БДМ-ның мақсаты – «расалық дискриминация жойылған, институционалды және жүйелі расизмнен азат болған, біріккен Оңтүстік Африканы құру» болды. Оның ұраны – «БДМ біріктіреді, апартеид бөледі». Фронт 1983 жылы ақ нәсілділер басымдығын құрған Ұлттық партия үкіметінің үш палаталы парламентті енгізуіне қарсы тұру үшін құрылды және демократияға өтудің бастапқы кезеңінде 1991 жылы таратылды.

Өмірбаян

1973 жылы Дурбанда кәсіподақтарға қатысу басталып, Оңтүстік Африкадағы қара нәсілділер үшін берік, демократиялық саяси мәдениет құруға көмектесті. 1976 жылы Советодағы студенттік толқу да қалалық жаппай наразылықтардың себебі болды. 1982 жылы әлемдік экономикалық дағдарыс Оңтүстік Африкаға әсер етті, ал 1985 жылы алтын бағасы құлдырады. Қара нәсілділер әлі де үкіметке қатысуға құқықсыз болды. Оның «шіркеулер, азаматтық қоғамдар, кәсіподақтар, студенттік ұйымдар және спорт федерацияларының» «біртұтас майданына» шақырған сөзі жоспарланбаған, бірақ жақсы қабылданды. Сондай-ақ ол қара нәсілділердің үкіметке толыққанды қатысуын талап етті. Содан кейін UDF жергілікті ұйымдармен байланыс орнатқан аймақтық комитеттер құрды. Наталь UDF мамыр айында, Трансвааль аймағы (маусым айында) және Кейп провинциясы (шілдеде) бірінші болып іске қосылды. Аймақтардың өкілдері Уақытша Ұлттық Комитет құрды, оған сыртқы белсенділер де кірді. Шілде айының соңында комитет екі күндік мәжіліс өткізіп, ұлттық іске қосу күнін талқылады. Көптеген делегаттар ұлттық іске кіріспес бұрын аймақтарды ұйымдастыруға уақыт тіледі, бірақ 20 тамызды – үкімет үш палаталы Конституцияны енгізуді жоспарлаған күнді ең қолайлы деп шешті. UDF тобының іске қосылуын жариялау үшін 400 000-нан астам хат, жарнама парақтары мен буклеттер таратты. Мәжілісте UDF-тың логотипі мен ұраны да таңдалды. Логотип пен ұран UDF-тың барлық нәсілдерден Оңтүстік Африка халқының кең қолдауын күтуін көрсетеді. Кейбір мүше ұйымдар «UDF біріктіреді, апартеид бөледі» ұранын қабылдады, мысалы, Совето азаматтық қауымдастығы «Совето азаматтық қауымдастығы біріктіреді – Пит Корнхоф бөледі» деп айтты. 1983 жылдың 20 тамызында UDF Митчеллс Плейн қаласындағы Рокленд қауымдық залында, Кейптаун маңында іске қосылды. 575 ұйымның делегаттарымен өткен конференциядан кейін, шамамен 10 000 адам қатысқан митинг өтті. Бірінші спикер Франк Чикане бұл күнді «бостандық күресіндегі шешімді сәт» деп атады.

Involvement in trade unions, beginning in Durban in 1973, helped create a strong, democratic political culture for black people in South Africa. Mass urban protest could also be traced to the student upsurge in Soweto in 1976. 1982 brought the effects of a world economic crisis to South Africa, and the price of gold fell in 1985. Black people were still not allowed to participate in the government. The part of his speech calling for a "united front" of "churches, civic associations, trade unions, student organizations, and sports bodies" was unplanned, but well received. He also called for black people to have full participation in the government. The UDF then formed regional committees, which established relationships with local organizations. The Natal UDF was launched first, in May, and then the Transvaal region (in June) and the Cape Province (July). Representatives of the regions formed the Interim National Committee, which also included outside activists. At the end of July, the committee held a two day meeting where they discussed a national launch date. Although most delegates wanted time to organise the regions before the national launch, they decided the best date was 20 August, the day the government planned to introduce the Tricameral Constitution. UDF sent out over 400,000 letters, flyers and brochures to advertise the launch of the group. The UDF's symbols – logo and slogan – were also selected at the meeting. Both the logo and slogan portray the widespread support the UDF hoped to achieve by incorporating a wide range of South Africans of all races. Some member organisations adapted the "UDF Unites, Apartheid Divides" slogan; for example, the Soweto Civic Association used "Soweto Civic Association Unites – Piet Koornhof Divides". On 20 August 1983 the UDF was launched in the Rocklands community hall, Mitchell's Plain, near Cape Town. After a conference of delegates from 575 organisations, a public rally was held, attended by about 10,000 people. Frank Chikane, the first major speaker, called the day "a turning point in the struggle for freedom."

UDF қызметі

UDF және оның аффилиаттары жалдама төлемін бойкоттау, мектептерде наразылықтар, жұмысшылардың жұмыстан қашу және үш палаталы жүйені бойкоттауды қолға алды. Бұл шаралар 1984 жылдың қыркүйегінен кейін белсенді түрде жүзеге асырылды. 1987 жылдың мамыр айында Натал провинциялық Жоғарғы сотының судьясы Джон Дидкотт UDF-тің шетелдік қаржыландыруға қатысты тыйымды алып тастау керек деген шешім қабылдады. Шетелдік үлестер топтың бюджетінің жартысынан астам бөлігін құрады. Келесі жылдары UDF жетекшілерінің көп бөлігі екі жеке саяси сотта мемлекеттік қасақаналыққа қатысты айыпталып сотталды, онда мемлекет UDF-ті «Африкалық Ұлттық Конгрестің (ANC) көлеңкелі ұйымы» деп айыптады. Сот сонымен қатар UDF-ті «революциялық ұйым» деп таныды, ол 1984 жылы қара нәсілділер арасында зорлық-зомбылықты қоздырып, Оңтүстік Африканы басқаруға жарамсыз етуге тырысты. 1991 жылдың наурыз айында тарату туралы шешім қабылданды және UDF 1991 жылдың 14 тамызында Йоханнесбургте соңғы отырысын өткізді. Апартеидті және жүйелі расизмді тоқтатудың ортақ мақсаты түрлі топтардың бірлесіп жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. Нәсіліне, жынысына немесе дініне қарамастан, кез келген ұйым, егер ол апартеидті жоюға ықпал етсе, қабылданатын. UDF көптеген кіші ұйымдарға қаржыландыру көзіне қол жеткізуге көмектесті. Басшылық құрылымының ең жоғары деңгейінде Ұлттық Атқару Комитеті (ҰАК) болды, оның құрамында үш президент, хатшылар, қазынашы және түрлі аймақтардың өкілдері бар еді. «Іс-қимылға деген серпілістің көп бөлігі ұйымның төменгі деңгейлерінен және оның ең жас мүшелерінен келді». Натал әйелдер ұйымы (NOW), Трансвааль әйелдер федерациясы (FEDTRAW), Порт-Элизабет әйелдер ұйымы, Порт-Альфред әйелдер ұйымы және Гомпо әйелдер конгресі сияқты ұйымдар алғашқы отырысқа делегаттарды жіберді. Алғашқы отырыс барысында делегаттар UDF-те әйелдерге қатысты мәселелер мен проблемалардың тізімін жасады, оның ішінде әйелдердің басшылық лауазымдарда болмауы және «UDF-тің гендерлік дискриминация және ұйым ішіндегі сексуалдық қысым мәселелерін шешудегі сәтсіздігі» кірді. Делегаттар Альбертина Сисулуды UDF әйелдер конгресінің ұлттық кеңесіне сайлады. 1988 жылы әйелдер шахтерлер ереуіліне белсенді қатысты. Басқалары келіспей, «ерлер мен әйелдер қатарлас күрескенде ғана азаттық үшін күресті жеңе аламыз» деді. Алайда, UDF ешқашан ANC-ге ресми түрде қосылмады және қарулы күреске қатыспады. UDF үкіметке қарсы зорлық-зомбылық тактикасымен немесе саботаж актілерімен байланысты болғысы келмеді. Қара саналылық қозғалысы азаттық күресін қара нәсілділердің жүргізуі керек деген қағидаға негізделген, ал UDF олардың мақсаттарын бөлісетін және күресте оларға адал болуға дайын кез келген адамды құттықтады. MDM-ның еркін сипаты апартеид үкіметінің оны тыйым салуын қиындатты және MDM «басқа бір кейіптегі UDF» деп сипатталды.

The UDF and its affiliates promoted rent boycotts, school protests, worker stay away and a boycott of the tricameral system. These activities took place in earnest after September 1984. In May 1987, a Natal provincial Supreme Court justice, John Didcott, ruled that the ban on the UDF's ability to receive foreign funding should be lifted. Foreign contributions made up more than half of the group's budget. In the following years, much of the UDF leadership was trialled on high treason charges in two separate political trials, in which the state charged the UDF with being a "shadow organization for the African National Congress." The judge also ruled that the UDF was a "'revolutionary organization.' that incited violence in black townships in 1984 in a bid to render South Africa ungovernable." In March 1991, the decision to disband was made and the UDF held its last meeting on 14 August 1991 in Johannesburg. The common goal of ending apartheid and systematic racism allowed different types of groups to work together. Any type of organization, regardless of race, sex or religion was welcome as long as they promoted an end to apartheid. UDF helped many of the smaller organizations have access to a source of funding. The leadership structure included a National Executive Committee (NEC) at the top level which had three presidents, secretaries, a treasurer and representatives of the various regions. Despite the NEC leadership, much of the "momentum for action came from the bottom levels of the organisation and from its youngest members." Organizations, such as the Natal Organisation of Women (NOW), the Federation of Transvaal Women (FEDTRAW), Port Elizabeth Women's Organisation, Port Alfred Women's Organisation and the Gompo Women's Congress sent delegates to that first meeting. During the first meeting, the delegates created a list of issues and problems facing women involved in the UDF which included an absence of women in leadership roles and "UDF's failure to address issues of gender discrimination, and sexual harassment within the organization." Delegates elected Albertina Sisulu to the national council for the UDF Women's Congress. In 1988, women were heavily involved in the mine worker's strike. Others disagreed, stating that "our struggle from freedom can only be won if men and women fight side by side." However, the UDF was never formally attached to the ANC, and did not participate in the armed struggle. The UDF did not want to be associated with violent tactics or acts of sabotage against the government. The Black Consciousness movement was based on the principle that the liberation struggle should be led by black people, whereas the UDF welcomed anyone who shared their goals and was willing to commit to them in struggle. The loose nature of the MDM made it difficult for the apartheid government to ban, and the MDM has been described as having been "the UDF in another guise".