Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Еркіндік көпірі" – Сербияның Воеводина автономды облысындағы Нови-Сад қаласында Дунай өзені арқылы салынған кабельді көпір. Көпір 1981 жылдың 23 қазанында қозғалысқа ашылды. Сол кезде бұл көпір кабельді көпірлер арасындағы ең ұзын көпір ретінде әлемдік рекордты тіркеген. 1999 жылдың 3 сәуірінде НАТО бомбалау барысында көпір қиратылды. 2003-2005 жылдары қайта жаңартылып, 2005 жылдың 7 қазанында қайта ашылды.
Liberty Bridge is a cable stayed bridge on the Danube river in Novi Sad, Vojvodina, Serbia. The bridge was opened for traffic on 23 October 1981. During that time, the bridge was the world record holder in the category of bridges with cable stayed design. It was destroyed during NATO bombardment on 3 April 1999. It was rebuilt from 2003 to 2005 and reopened on 7 October 2005.
Атауы
"Еркіндік көпірі" атауы көпірдің 1981 жылғы 23 қазанда алғашқы ашылуымен бірге берілді, себебі ол Нови-Сад қаласының Екінші дүниежүзілік соғыстан азат етілуінің 37 жылдығында ашылды.
The name Liberty Bridge was given during the first opening of the bridge on 23 October 1981 as it was opened during the 37th anniversary of the liberation of Novi Sad in World War II.
Орналасқан жері
Бостандық көпірі – қала ішінде Дунай өзені арқылы салынған Нови-Сад көпірлерінің ең солтүстігі. Ол Нови-Сад қаласының Бачка және Срем жақтарын, атап айтқанда Нови-Сад пен Сремска-Каменицаны қосып тұрады. Бұл көпір Нови-Садты Фрушка-Гора тауы арқылы Рума қаласына, А3 тас жолына және Сербияның батыс бөлігіне сағалатын 21-ші мемлекеттік тас жолымен байланыстырады.
Liberty Bridge is the most upstream Novi Sad bridge over the Danube river within the urban area. It connects the Bačka and Srem sides of the City of Novi Sad, specifically Novi Sad and Sremska Kamenica. It connects Novi Sad with State Road 21, which goes through Fruška Gora to Ruma, A3 motorway, and western Serbia.
1975-1999 жылдардағы "Еркіндік көпірі"
1960 және 1970 жылдары Нови-Садтың қарқынды экономикалық дамуы қаланың Срем жағына (Мишелюк ауданы және Фрушка-Гораның еңістері бойына) біртіндеп кеңеюіне мүмкіндік берді. Бұл қала билігінен, ең әуелі қала жоспарлаушыларынан, көпір салу және қала орталығындағы трафик жүктемесін азайту үшін қала құрылысының негізгі шарттарын жасауды талап етті. Көпір Дунай өзеніне құлап түскенімен, жергілікті балықшы Велимир Теодорович тоғыз азаматты құтқарып, ешкім қаза болған жоқ.
The strong economic development of Novi Sad during the 1960s and 1970s created the conditions for the city to gradually expand to the Srem side (the area of Mišeluk and further up the slopes of Fruška gora). This required the city authorities, and above all the city planners, to start creating framework urban conditions for building a bridge and relieving traffic from the city centre. Although the bridge gradually collapsed into the Danube River, there were no deaths thanks to a local fisherman named Velimir Teodorović who rescued nine civilians from the destroyed bridge.
Қайта құру
Көпірді қайта жаңарту Нови-Сад қаласына 40 миллион еуроға түсті және 2 жыл 22 күнге созылды. Мая Гойкович, сол кездегі Нови-Сад қаласының әкімі, оны 2005 жылдың 7 қазанында қайта ашты. Ресми ашылуы бірнеше күннен кейін өтті, онда Еуропалық қайта құру агенттігінің өкілдері қатысты. Көпірді қайта жаңарту және ашу саяси шиеленістерге әкеп соқты; бір тарап Нови-Сад пен оның тұрғындары қайта жаңартылған көпір үшін Еуроодаққа риза болуы керек десе, екінші тарап Еуроодақ соғыс зардаптарын өтеу ретінде оны қайта жаңартуға міндетті болды деп мәлімдеді.
Rebuilding the bridge cost the city of Novi Sad 40 million euros and lasted for 2 years and 22 days. Maja Gojković, at the time mayor of Novi Sad, reopened it on 7 October 2005. The official reopening was held a few days later, with officials from the European Agency for Reconstruction present. The bridge's reconstruction and opening was a cause for political clashes; one side saying Novi Sad and its citizens should be thankful to EU for the gift of the reconstructed bridge, and the other that EU was obliged to reconstruct it anyway, as a part of war damages compensation.