Журналистердің біріккен жұмысы және ақпараттың біртектілігі
Pack journalism
Журналистердің бірігіп жұмыс істеуі – жаңалықтардың біртекті болуына себеп. Бір көздерден ақпарат алып, жаңалықтарды әртүрлі ете алмайды. Бұл туралы мақаламыз оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жарнамалық журналистика – әртүрлі жаңалықтар құралдарының тілшілері бір оқиғаны бірлесіп жабу арқылы жаңалықтарды біртекті ету сипаттамасы. Бұл тілшілердің өздерінің материалдары үшін бірдей ақпарат көздерін пайдалану практикасы. Бұл тек жарияланған материалдарды ғана емес, сонымен қатар, материалдарға цитаталар мен ақпарат беретін адамдарды да қамтиды. Тілшілерге белгілі бір тұлға туралы хабарлау қажет болғанда, олар көбінесе бір жерден екінші жерге қозғалып, жаңалықтарға құнарлы орындарда тек қатысушылардан пікір алу және/немесе цитаталар алу үшін жиналады. Бұл дұрыс хабарлау болып саналады, бірақ бірнеше жаңалықтар құралының тілшілері бір оқиғаны жабу үшін бірдей қадамдар жасаса, жаңалықтардың мазмұны өзгермейді. Жалпы, жарнамалық журналистиканың пайда болуының басты себебі – тілшілердің жаңалықтар ақпараты үшін бір-біріне сенеуі және ақпарат алу үшін бір ғана көзді пайдалануы (ол көз көбінесе олар жариялап отырған тақырыптың өзі болуы мүмкін). «Топтық ойлау» құбылысы пайда болады, себебі журналистер басқалар нені хабарлап жатқанын үнемі біледі және жаңалықтарға лайық нәрселер туралы бейресми келісімге келеді. Жарнамалық журналистика жаңалықтарда ұзақ уақыттан бері болғанымен, ол бастапқыда 1972 жылғы президенттік сайлау науқанына байланысты саяси журналистикада маңызға ие болды. Содан бері ол хабарлауда көбірек танымал болып, жаңалықтар ұйымдары үшін кең таралды.
Pack journalism is the characterization of news reporting in which reporters from different news outlets collaborate to cover the same story, leaving news reporting homogeneous. This is the practice whereby reporters use the same sources of information for their stories. This not only refers to print sources but people who provide quotes and information for stories too. When reporters need to cover a specific person for a story, these individuals will often move from place to place, and crowd together in masses at the scenes of newsworthy locations just for comments and/or quotes from individuals involved. While this is considered proper reporting, when reporters from several news outlets take the same steps to cover the same story, it leaves news virtually unvaried. Overall, the occurrence of pack journalism is largely due to reporters' reliance on one another for news tips and use of one single source for their information (which could often even be the very subject they're covering). "Group think" occurs, as journalists are constantly aware of what others are reporting on, and an informal consensus emerges on what is newsworthy. While pack journalism has had a presence in news reporting for quite some time, it initially gained meaning in political journalism surrounding the campaign of the 1972 Presidential election. Since then, it has continued to become more prominent in reporting and more common for news organizations.
Тарих
Терминді алғаш рет Тимоти Крауз 1972 жылы Никсон мен Макговерннің президент сайлауы барысындағы өз бақылауларына жауап ретінде қолданды. Крауз бұл науқанның жарияланымдарына 1973 жылғы "Автобустағы жігіттер" кітабында терең наразылық білдірді. Журналистер үміткерлерді сайлау жолында топтап іздестіріп, көбінесе біріне-бірі тығырылып, жазбаларын салыстырып отыратын. Мақсат – әр жаңалықтар ұйымы үшін ерекше материалдар дайындау болғанмен, журналистердің тым жақын жұмыс істеуі салдарынан, тіпті ең тәуелсіз журналистердің өзі жазбаларын басқалардан ажыратуы қиын болды. Жаңалықтар ұйымдары мен БАҚ өкілдері халық арасында ең танымал үміткерді анықтау міндетін өздеріне алды. Крауз журналистердің американдық сайлаушылар емес, баспасөз ұшағындағы әлдеқайда кішігірім қауымдастықты жақсы білетінін атап өтті. Крауз сайлауалды журналистиканың топтық журналистикаға жол ашқанына сенді. Қазіргі заманғы топтық журналистиканың қалыптасуы үшін науқан автобустары мен ортақ баспасөз бөлмелерінің физикалық жақындығы қажет емес. Журналистер компьютер экранынан басқа журналистердің онлайн хабарларын бақылап, оларға еліктеу арқылы өз жұмыстарын жалғастыруда.
The term was first coined by Timothy Crouse in response to his observation during the 1972 Nixon and McGovern presidential election. The coverage of this particular campaign was deplored in depth by Crouse in his 1973 book The Boys on the Bus. Journalists were following candidates on the campaign trail as a group, often crowding together and spending time comparing notes. While the intent was to write unique stories for respective news organizations, journalists were working together so much, it became impossible for even the most self reliant journalists to separate their notes from others. News organizations and media outlets were taking on the role of determining who the most popular candidate was amongst the public. Crouse noted what reporters knew well was not the American electorate but the much smaller community of the press plane. Crouse felt campaign journalism is what ultimately paved the road to pack journalism. Modern pack journalism practices no longer require a physical proximity of campaign buses or shared press rooms. Journalists continue to conform to the pack from their computer screens just in monitoring and imitating other reporters online.
Салдарлар
Pack журналистикасы қазіргі уақытта саяси журналистикамен тығыз байланысты және хабарлауда жиі кездесетін мәселе болып табылады. Бұл журналистиканың салдарынан репортерлер өздері ақпарат жинау қажеттілігін сезінбейді, себебі басқа репортерлер бұл жұмысты жасаған болады, осылайша жалдамақы төленетін тәсілге ұласады. Бұдан туындайтын нәрсе – көптеген жаңалықтар ұйымдарының бірдей немесе ұқсас оқиғаларды жариялауы. Бір жаңалық оқиғасын әртүрлі жаңалықтар ұйымдары жариялауы жиі кездеседі, бірақ оқиғалар бірдей көзқараспен және бірдей цитаталармен жабылғанда, жаңалықтардың мазмұны өзгермейді. Pack журналистикасының маңызды қысқа мерзімді салдары – маңызды емес оқиғаларды жалпыұлттық жаңалыққа айналдыру. Бұл оқиғалар жариялауға лайық болғанымен, олардың кең таралған әсерінен адамдар әлемнің басқа бөліктеріндегі маңызды жаңалықтарды қабылдамай қалуы мүмкін. Осы журналистиканың ұзақ мерзімді маңызды салдары – жаңалықтарды таратуды жаңалықтар ұйымдарының бірінші болып хабарлау үшін бәсекелесуіне дейін төмендету. Бұл оқиғалардың көпшілікке жетпеуіне әкеледі. Оқырман мен көрермендер мұндай хабарларды жеңіл қабылдауы және ақпараттың сенімді көзі ретінде қарастырмауы мүмкін. Pack журналистикасы саяси журналистикамен байланысты болғанда, бұқаралық ақпарат құралдарының бір партияға ерекше назар аударуынан азшылық партиялар жеткіліксіз көрсетіледі. Бір адамды қайта-қайта көрсету және жариялау көрермендерге жарысқа қатысты бір ғана көзқарас береді және науқанға деген жалпы көзқарастың тар болуына әкеледі. Жаңалықтардағы сәйкестік "күн тәртібін белгілеумен" байланысты, яғни баспасөздің аудиторияға оқиғалардың маңыздылығын жариялау арқылы әсер етуі. Бұл тәжірибеден де пайдалы жақтары бар. Бір оқиғаны жариялаған журналисттің кең әсері бар, ал оқиғаға көпшіліктің назары ауады. АҚШ-та журналист маңызды жаңалықты бұқаралық ақпарат құралдарына жеткізгенде, басқа жаңалықтар ұйымдары оны қолға алып, одан әрі таратады. Бұл оқиғаның өміршеңдігін сақтап, көрермендерге оның әсерін күшейтеді.
Pack journalism is currently widely connected with political journalism and remains a widespread issue in reporting. Pack journalism leads to a lazier approach whereby it is not necessary for reporters to compile information on their own because other reporters have already done so. This, in turn, leads to numerous news organizations highlighting and/or publishing similar or even identical stories. While it is common for the same news event to be covered by various news organizations, when the stories are covered from the same perspectives and use the same quotes, the news is left virtually unvaried. A significant short term consequence of pack journalism is that it turns minor news stories into national headlines. While these stories might be worthy of coverage, their widespread influence on the public causes people to lose sight of other important newsworthy stories elsewhere in the world. A major long term consequence of this kind of journalism is that it reduces news reporting to a competition with news organizations competing over breaking stories. This results in the public missing out on other important news. Readers and viewers of news might not take this kind of reporting seriously, and they might not feel the news is a reliable source of information. When pack journalism is connected with political journalism, there is an under representation of minority parties that results from the media's focus on one prominent party over another. Watching and reporting on one person over and over provides viewers with one perspective on the race and leads to a shortsighted view of the campaign overall. Conformity within the news has been related to "agenda setting", which is the result of the press's influence over audiences in conveying to the people which events are important simply by covering them. Potential positives stem from this practice, too. The individual journalist who releases a story has widespread influence, and the story, in turn, receives widespread attention. In the United States, when a reporter breaks an important story to the media, other news organizations pick it up and spread it further. This ultimately keeps stories alive, and leads to a story's impact on viewers.