Генри Борн Джой: Автомобиль өнеркәсібінің дамуы мен қоғамдық белсендісі
Henry Bourne Joy
Генри Борн Джой – Packard Motor басшысы, автокөлік дамуына үлкен үлес қосып, әлеуметтік белсенді болған. Lincoln Highway құрылысын ұйымдастырушылардың бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бизнесмен
American businessman
Генри Борн Джой (23 қараша 1864 – 6 қараша 1936) – американдық бизнесмен және Packard Motor Car Company компаниясының президенті. Ол автомобиль өнеркәсібінің дамуына зор үлес қосты, сонымен қатар әлеуметтік белсенді де болды. 1913 жылы Джой мен Карл Г. Фишер Нью-Йорк пен Сан-Франциско қалаларын жалғайтын бетон жол салу мақсатында құрылған Линкольн тас жолы қауымдастығының бас ұйымдастырушылары болды. Бірнеше жылдан кейін Фишер Дикси тас жолымен көбірек айналысса, Джой Линкольн тас жолына адал қалды. Бұрынғы АҚШ президенті Авраам Линкольннің есімімен атауды ұсынған да Джой болды, және оның Линкольн тас жолы жобасы Генри Форд сияқты автомобиль өнеркәсібінің басшыларынан қаржылық қолдау алмағанына қарамастан, оның өмірінде аяқталды. Джой сол тұрақсыз кезеңде тыйым салу мәселесінде екі жақтың да ықпалды тұлғасы болды.
Henry Bourne Joy (November 23, 1864 – November 6, 1936) was an American businessman and President of the Packard Motor Car Company. He was a major developer of automotive activities as well as being a social activist. In 1913, Joy and Carl G. Fisher were driving forces as principal organizers of the Lincoln Highway Association, a group dedicated to building a concrete road from New York to San Francisco. After the first several years, Fisher had become more involved with the Dixie Highway, but Joy remained dedicated to the Lincoln Highway. Naming it after former U. S. President Abraham Lincoln was one of the moves Joy led, and his Lincoln Highway project was completed in his lifetime, despite a lack of financial support by automotive leaders such as Henry Ford. Joy was also a prominent figure on both sides of prohibition during that turbulent era.
Ерте өмір
Джой 1864 жылы Детройт қаласында Мичиган орталық темір жолының президенті Джеймс Ф. Джойдың ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі Миссуриге қарай темір жол салу ісіне қатысты және бірігулерге көмектесу үшін Ыбырайым Линкольнді жалдаған. Джой Мичиганда оқуын бастады, содан кейін 1883 жылы Андовердегі Филлипс академиясын бітірді. Одан кейін Йель университетіне түсіп, 1892 жылы бітірді. Ол университетте оқығанда Сент-Энтони Холл мүшесі болды.
Joy was born in Detroit in 1864, the son of Michigan Central Railroad president James F. Joy. His father was involved with the great railroad push to Missouri, and hired Abraham Lincoln to assist him with mergers. Joy began his schooling in Michigan, then graduated from Phillips Academy, Andover in 1883. He then attended Yale University, graduating in 1892. While there, he was a member of St. Anthony Hall.
Мансап
Джой өзінің карьерасын Peninsular Car Company (әкесінің Детройттегі компаниясы) кеңсе қызметшісі ретінде бастады, бірақ қазынашының көмекшісіне дейін өсті. Ол Юта штатында кен өндірісімен айналысуға тырысты, бірақ Детройтке оралып, Форт-стрит Юнион Депо компаниясының қазынашысы (кейін директор) болды. Джой сондай-ақ Детройт Юнион теміржол станциясы және депо компаниясында түрлі лауазымдарда жұмыс істеді (қазынашы, вице-президент, президент және директор), 1896 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін президент болды. Соңынан ол Peninsular Sugar Refining Company компаниясының қазынашысы және директоры қызметін атқарды. Испан-американ соғысы кезінде Джой көмекші крейсер "Йосемитиде" (қайын інісі және өмір бойы досы Труман Хенди Ньюберримен бірге) бас боцманның көмекшісі ретінде қызмет етті. Кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Джой АҚШ армиясының Сигнал корпусында қызмет етті, капитан шынғымен кіріп, лейтенант полковник шынғымен кетті.
Joy began his career as an office boy with Peninsular Car Company (a Detroit company controlled by his father), working his way up to becoming assistant treasurer. He left to try his hand at mining in Utah, but returned to Detroit to become treasurer (and later director) of the Fort Street Union Depot Company. Joy also held various positions at the Detroit Union Railroad Station and Depot Company (treasurer, vice president, president, and director), becoming president after his father's death in 1896. He was later treasurer and director of the Peninsular Sugar Refining Company. During the Spanish–American War, Joy served aboard the auxiliary cruiser Yosemite (along with his brother in law and lifelong friend, Truman Handy Newberry) as chief boatswain's mate. Later, during World War I, Joy served in the US Army Signal Corps, entering as a captain and leaving as a lieutenant colonel.
Пакард
1902 жылы Нью-Йоркке сапар кезінде Джой екі Паккардтың атпен тартылатын өрт сөндіру машинасына қуып жеткенін көрді. Ынталандырылып, Джой қаладағы жалғыз Паккардты сатып алды. Джой машинаны өте ұнатып, оның сенімділігіне тәнті болды және Джеймс Уорд Паккардтың Огайо штатындағы Уоррен қаласындағы бас кеңсесіне барып кездесті. Паккард оған өзінің және ағасы Уильям Доуд Паккардтың қосымша капиталға мұқтаж екенін айтты. Джой қайын інісі Труман Хенди Ньюберриді де қамти отырып, инвесторлар тобын ұйымдастырды. 1902 жылдың 2 қазанында Огайо автомобиль компаниясы Паккард моторлы автомобиль компаниясы болып қайта құрылды, ал Джойдың инвесторлары басым үлеске ие болды. Компания Детройтке көшіп, ол жерде Джой жаңа идеялары бар жас архитектор Альберт Канмен келісім шарт жасады. Кан Шығыс Гранд бульварына әлемдегі алғашқы темір бетон зауытын жобалап салды. Джойдың басшылығымен компания өркендеді; ол 1909 жылы президент, ал 1916 жылы директорлар кеңесінің төрағасы болды. Осы кезеңде Паккард технология және сәндік автокөліктермен танымал болды. Джой Паккардты инновациялық жүк көліктерін жасауға және V12 қозғалтқышын құруға бағыт берді. Джой Паккард инженерлерімен бірге ұшақтарға арналған қозғалтқыштарды зерттеуді бастады, бұл зерттеу бағдарламасы әйгілі Liberty Motor қозғалтқышының жасалуына әкелді. Джойдың авиацияға деген қызығушылығы компанияны Бірінші дүниежүзілік соғыста Еуропадағы әскери қақтығыстарда қолданылатын ұшақтарды дамытуға итермеледі. Джойдың тілегі бойынша Паккард Мичиган штатындағы Маунт-Клеменс қаласының жанындағы Сент-Клэр көлінде үлкен жер учаскесін сатып алды, ол Liberty қозғалтқыштарымен жабдықталған ұшақтарды сынау үшін қажет болды. Әуе алаңы бастапқыда Joy Aviation Field деп аталды және үкіметке ұшақтарды өндіру және сынау ісінде көмектесті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін үкімет алаңды сатып алып, оны ұшақта алғашқы қаза тапқан Томас Селфридж атымен Селфридж әуе базасы деп атады. Селфриджге апаратын көше әлі де Joy Road деп аталады. Генри Джой 1926 жылға дейін Паккардта қызмет етті (Бірінші дүниежүзілік соғыстағы уақытша үзіліс ескерілді).
In 1902, on a trip to New York City, Joy happened to see two Packards chase down a horse drawn fire wagon. Intrigued, Joy bought the only Packard available in the city. Joy loved the car, and, impressed by its reliability, he visited James Ward Packard at his Warren, Ohio headquarters. Packard told him he and his brother William Dowd Packard needed more capital. Joy enlisted a group of investors that included his brother in law, Truman Handy Newberry. On October 2, 1902, the Ohio Automobile Company became Packard Motor Car Company, with Joy's investors obtaining majority ownership. The company moved to Detroit, where Joy engaged Albert Kahn, then a young architect with novel ideas, to design and build the world's first reinforced concrete factory on East Grand Boulevard. The company prospered under Joy's leadership; he became the president in 1909 and chairman of the board in 1916. During this time, Packard gained a reputation for technology and luxury. Joy steered Packard into innovative motor truck developments, and the creation of a V 12 engine. Joy began investigating airplane engines with Packard engineers, a research program that culminated in the renowned Liberty Motor. Joy's interest in aviation led the company to continue developing aircraft for use in World War I combat in Europe. Packard acquired a large tract of land on Lake St. Clair, near Mt. Clemens, Michigan at the behest of Joy, who wanted a place to test the airplanes with the Liberty engines. The air field was at first named Joy Aviation Field and assisted the government with manufacturing and testing aircraft. After World War I the government acquired the field, renaming it Selfridge Air Base, for Thomas Selfridge, the first person killed in an airplane. The street leading to Selfridge is still called Joy Road. Henry Joy served at Packard until 1926 (with a temporary interruption to serve in WWI).
Кейінгі өмірі
Оның алкогольді ұлттық түрде тыйым салу қауіпсіз, дені сау және жақсы қоғамға алып келеді деген сенімі оны Анти-Салон Лигасында өте белсенді болуға итермеледі. Алайда, әлеуметтік эксперимент іске асырылғаннан кейін ол оның кейбір теріс салдарына куә болды. Мысалы, қазыналық агенттер екі рет оның жеріне келіп, заңсыз алкоголь іздеп, оның қарт күзетшісінің мүлкін жойды. Содан кейін Джойдың үйінің жанында қайықпен жүрген балықшы, агенттің тоқтау және контрабандалық сусын іздеу туралы талабын қозғалтқыш шуынан естімегендіктен, агенттің қолынан қаза тапты. Джойдың АҚШ Конгресіндегі куәлігі 1933 жылы тыйым салуды жою қозғалысының сәтті болуына үлкен үлес қосты. 1913 жылы Джой Нью-Йорк пен Сан-Франциско арасындағы бетонды жол салуға бағытталған Линкольн тас жолы қауымдастығының негізгі ұйымдастырушыларының бірі және президенті болды. Оның вице-президенті Карл Грэм Фишердің күшті қолдауымен бұл жоба сәтті аяқталды және 1939 жылдың 2 шілдесінде Континенттік бөліністегі Линкольн тас жолы бойында Джойға ескерткіш орнатылды. 2001 жылы бұл ескерткіш Шайеннен батысқа қарай, Вайоминг штатындағы оңай қолжетімді жерге көшірілді. Джой 1928 жылы Генри Б. Джой тарихи зерттеулер тобын құрды, ол оның өмірінің соңына дейін жұмыс істеді. Бұл топты тарихшы Стивен И. Гилкрист басқарды. Топтың алғашқы мақсаты – орталық батыс аймағының темір жолдарының тарихын жариялау болды. Кейіннен бұл міндет Линкольн мен Джойдың әкесі Джеймс Ф. Джой арасындағы байланысты көрсететін Авраам Линкольннің өмірбаянын да қамтуға кеңейтілді. Алайда, ешқайсысы жарияланбады, бірақ топтың зерттеу материалдары мен жарияланбаған қолжазбалары Мичиган университетінің Бентли тарихи кітапханасында сақтаулы.
His belief that the national prohibition of alcohol would lead to a safer, healthier and better society led him to be very active in the Anti Saloon League. However, after the social experiment was implemented he saw first hand some of its negative consequences. For example, Treasury agents twice came onto his land and destroyed the property of his elderly watchman looking for illegal alcohol. Then a fisherman boating near Joy's house was fatally shot by an agent because he couldn't hear over the noise of his motor the demand of the agent that he stop and be searched for contraband beverage. Joy's testimony to the United States Congress contributed to the success of the movement for the repeal of prohibition in 1933. In 1913, Joy became one of the principal organizers and president of the Lincoln Highway Association, a group dedicated to building a concrete road from New York to San Francisco. The effort, which was heavily promoted by his vice president, Carl Graham Fisher, succeeded, and a monument to Joy along the Lincoln Highway at the Continental Divide was dedicated on July 2, 1939. In 2001, this monument was moved to a more accessible location west of Cheyenne, Wyoming. Joy founded the Henry B. Joy Historical Research Group in 1928 which operated until his death. The group was directed by historian Stephen I. Gilchrist. The group's initial focus was to publish a history of midwestern railroads. This charge was later expanded to include a biography of Abraham Lincoln highlighting the connection between Lincoln and Joy's father, James F. Joy. Neither work was ever published, but the groups research files and unpublished portions of the manuscripts are held in the University of Michigan's Bentley Historical Library.