Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Олар шыбынды өлтірмейді – 2004 жылы жарық көрген тарихи деректік роман, онда Славенка Дракулич Гаагадағы сотта (бұрынғы Югославия бойынша Халықаралық қылмыстық трибуналды қараңыз) сотталған, бұрынғы Югославияны қиратқан соғыс қылмыскерлерінің жеке басы туралы әңгімелейді. Дракулич олардың жасаған қылмыстарының себептерін тереңірек зерттеу және түсіну үшін, төменгі дәрежедегі өкілеттікке ие болған күдікті қылмыскерлердің кейбір сот процестерін пайдаланады. Кітапта талқыланғандардың көпшілігі сотталған. Дракулич өзінің кітабында Радован Караджич туралы айтпайды, бірақ Слободан Милошевич пен оның әйелі жеке-жеке тарауларға ие, ал Ратко Младич грек трагедиясының кейіпкері ретінде бейнеленеді. Суреттер жоқ, бірақ кейіпкерлердің сыртқы түрі туралы үнемі айтылып өтеді.
They Would Never Hurt a Fly is a 2004 historical non fiction novel by Slavenka Drakulić discussing the personalities of the war criminals on trial in The Hague that destroyed the former Yugoslavia (see International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia). Drakulić uses certain trials of alleged criminals with subordinate power to further examine and understand the reasoning behind their misconducts. Most of those discussed are already convicted. In her book, Drakulić does not cover Radovan Karadžić, however, Slobodan Milošević and his wife each rate their own chapter, and Ratko Mladić is portrayed as a Greek tragic figure. There are no pictures, although the physical appearances of the characters are continuously mentioned.
Қысқаша мазмұны
«They Would Never Hurt a Fly» кітабының кіріспе бөлімінде Дракулич кітаптағы мақсатын, сондай-ақ кейіпкерлерді таңдау себебін түсіндіреді. Ол Югославия соғысының қалай туындағанын түсіну үшін олардың тұлғалық ерекшеліктерін жақсырақ білуді қалайтынын айтады. Дракулич соғысты Югославия шегінде, әсіресе Боснияда бейкүнә азаматтарды қырған күтпеген трагедия ретінде сипаттайды. Кітап түрлі соғыс қылмыскерлерінің егжей-тегжейлі суреттемелерін ұсына бастағанда, Дракулич олардың толығымен монстр емес, керісінше, жағдайлардың салдарынан қылмыс жасаған қарапайым адамдар екенін нақтылайды. Ол бұл позицияны оларға деген ықыласпен қабылдамайды, бірақ «соғыс өзі оппортунизм, қорқыныш, және ең бастысы – нанымдарының нәтижесінде қарапайым адамдарды қылмыскерге айналдырды» деген пікірде. Оның ойынша, осындай адамдардың шығу тегі мен жағдайларын түсінбестен, оларды қылмыскерлер ретінде қарастыру оларды ешқашан қосыла алмайтын жаңа топқа бөледі. Осының салдарынан, олар өздерінің, көршілерінің немесе әріптестерінің мұндай әрекеттерге баруы мүмкін емесіне сенуден бас тартады. Көптеген қылмыскерлер өздерін қылмыскер емес, батыр деп есептейді және тек «қолға түсіп қалғанына немесе алданып тапсырғанына» өкінеді. Бұл аргумент саяси теоретик Ханна Арендттің «Зұлымдықтың тривиальдығы» туралы тезисімен үйлеседі. Кітап Гаагадағы Схевенинген түрмесінде айыпталған соғыс қылмыскерлерінің ерекше қатар өмір сүруі туралы айта отырып аяқталады. Барлық деңгейдегі қатыгездік жасаған адамдарды ұстағанмен, Слободан Милошевичті алғаш рет «ұстау бөліміне» әкелген кезде тек бір ғана оқиға тіркелді. Оған қарамастан, сотталғандардың көпшілігі ұлттық және этникалық қарамастан, бауырластық пен достыққа негізделген одақтар құрды. «Бөлімнің» ирландтық директоры Тимоти МакФадден айыпталғандардың кінәлі деп танылғанша күнәсіз саналатынын, сондықтан олар Еуропадағы және мүмкін, әлемдегі басқа түрмелерге қарағанда жақсы жағдайларда ұсталатынын мәлімдейді.
They Would Never Hurt a Fly begins with an introductory section explaining Drakulić's purpose in the book as well as her choice in characters. She explains that she wants to learn more about their personalities in order to justify how the Yugoslavian war arose. Drakulić describes the war as an unexpected tragedy that embarked on innocent civilians within the boundaries of Yugoslavia specifically Bosnia. As the book begins to unravel descriptive profiles of different war criminals, Drakulić elucidates that these criminals were not completely monsters, but ordinary people who committed crimes due to the circumstances they were in. She takes this stance not to sympathize with them, but because "the war itself turned ordinary men [ ] into criminals because of opportunism, fear and, not least, conviction." By treating such people as criminals without understanding their background, she argues, put them in a different class of people that they could never be a part of. As a result, they refuse to believe that themselves, their neighbours or their co workers could commit such acts. Many of the perpetrators actually regard themselves as heroes rather than criminals and only regret "that they have been stupid enough to get caught or being tricked into surrendering." This argument is mirrored with political theorist Hannah Arendt's thesis on the Banality of Evil. The book ends noting the strange coexistence that the accused war criminals have together in the Scheveningen prison in The Hague. Despite containing people who had committed atrocities at all levels, there was only one incident that occurred when Slobodan Milošević was first brought to the "detention unit". Despite this, most of those convicted put aside their nationality and their ethnic backgrounds, and formed alliances based on brotherhood and friendship. As Irish director of the "unit", Timothy McFadden argues the accused are held as innocent until proven guilty, and thus are treated to better living conditions than any other prison in Europe, and possibly the world.
Халықтың пікірлері
The Guardian газетінің Мелисса Бенн Дракуличті, "соғыстың қасіреттері" аяқталғаннан кейін осы тарихи оқиғаларды осыншалықты ерте қайта қарастырғаны үшін "ерекше моральдық батылдық көрсеткенімен" жоғары бағалайды. Бенн Дракуличтің егжей-тегжейлілігінің жоғары деңгейі мен моральдық беймәлімдікті шешудегі шеберлігін жақсы бағалайды.
Melissa Benn of The Guardian commends Drakulić for how she "demonstrates no little moral courage" in revisiting these historical events so soon after "the horrors of war" ended. Benn speaks positively of Drakulić's high level of detail and handling of moral ambiguity.
Академиялық шолулар
Дженс Беккер, Шығыс Еуропадағы еңбек және әлеуметтік мәселелер журналындағы шолуында, Дракуличтің югославиялық ретіндегі жеке тарихының оның кітабындағы талқылауларға қажетті контексті қосатынын атап өтеді. Бекер әсіресе Дракуличтің соғыстың қалай басталғанын, ұлтшылдықтың қалай дамығанын, біртұтас ортада өскендей сезінген буынның қалай өзгергенін және соғыс қылмыскерлері деп айыпталған адамдардың өз елдерінде неліктен батырлар ретінде қарастырылатынын зерттей білуін жоғары бағалайды. Дракулич егжей-тегжейлі аяқталған тарихтар мен соғыс кезеңіндегі оқиғаларды зерттеу арқылы қылмыскерлерді адамдық тұрғыдан жақсырақ түсінуге мүмкіндік алады. Атап айтқанда, Милошевичті зерттеуде Дракулич "ақылға қонымды бейне жасап, оның қасіретті бейнесінен айырады", осылайша оның саяси немесе соғыс кезеңіндегі өмірімен ғана шектелмейтін толыққанды суреттейді.
Jens Becker highlights Drakulic's personal history as a Yugoslavian as a means by which Drakulic adds necessary context to her book's discussions in his review for the Journal for Labour and Social Affairs in Eastern Europe. Becker applauds in particular how Drakulic can explore why the war began, how nationalism developed in a generation seemingly born into an integrated environment, and why individuals charged as war criminals are still seen as heroes in their home countries. By exploring detailed backgrounds and wartime accounts, Drakulic can better understand the perpetrators on a human level. In particular, in Drakulic's exploration of Milosevic, she "deprives him of his demonic aura by forming an intelligent portrait," thereby providing a fuller account than one possible with use of just his political or wartime life.