Уинтерботтом мен Райт ісі: Міндеттемелер және салдары
Winterbottom v Wright
Winterbottom v Wright (1842) ісі – ағылшын құқығындағы маңызды сот шешімі. Салғырттыққа қатысты 19 ғасырғы көзқарасты шектеді. Көлік апаттары, міндеттер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уинтерботтом В. Райт (1842) 10 M&W 109 – ағылшын ортақ құқығының маңызды ісі, ол 19 ғасырдағы абайсыздыққа қатысты заңның қатаң позициясын шектеуге ықпал етті.
Winterbottom v Wright (1842) 10 M&W 109 was an important case in English common law responsible for constraining the law's 19th century stance on negligence.
Фактілер
Арыз беруші Винтерботомға пошта басшысы пошта вагонын жүргізу жұмысын тапсырған. Сотталушы Райт пошта басшысымен вагонды қауіпті емес күйде ұстауға келісім жасасқан. Винтерботом вагонды жүргізіп бара жатқанда, ол құлап, ол жарақат алды. Ол Райттың "сақтықсыздықпен әрекет еткенін, осылайша аталған келісімшартты толығымен елемегенін және осы мәселе бойынша өз міндетін толығымен және сақтықсыз орындамағанын" айтты. Винтерботом мен Райттың ісінде сот талапкердің шағымын қанағаттандырмады. Винтерботом принципі 19 ғасырда кемшілікті өнімнен зардап шеккен тұтынушылардың, олар тікелей қатыспаған келісімшарттың бұзылуына қарсы заңдық шаралар қолдану мүмкіндігіне ие болмағанын білдіреді.
The plaintiff Winterbottom had been contracted by the Postmaster General to drive a mail coach supplied by the Postmaster. The defendant Wright had been contracted by the Postmaster to maintain the coach in a safe state. The coach collapsed while Winterbottom was driving, and he was injured. He claimed that Wright had "negligently conducted himself, and so utterly disregarded his aforesaid contract and so wholly and negligently failed to perform his duty in this behalf." In Winterbottom v. Wright, the court held that the plaintiff had no redress. The principle of Winterbottom meant that consumers who were injured by defective products in the 19th century had no legal action against the defective execution of a contract to which they were not expressly privy.
Үкім
1842 жылы заң бойынша "сақтықсыздық" тек қана келісімшарт бұзу жағдайында мойындалған. Арыз беруші жауапкермен келісімшартта болмағандықтан, сот келісімшарттың жекелігі туралы қағида негізінде жауапкердің пайдасына шешім шығарды. Алайда, сот бұл пікірді қабылдамады, себебі ол іс сатушының қарудың қауіпсіздігі туралы жалған мәлімдеме жасауымен байланысты болды. Бұл іске қоғамдық мүдде де әсер еткен болуы мүмкін. Егер арыз берушіге сотқа шағымдануға мүмкіндік берілсе, онда "істердің саны шексіз болар еді" және Пошта Бас директорының қоғамға пайдасы зор болғандықтан, мұндай шағымданулар қоғам үшін тиімсіз болар еді.
In 1842, the law's only recognition of "negligence" was in respect of a breach of contract. As the plaintiff was not in a contract with the defendant, the court ruled in favour of the defendant on the basis of the doctrine of privity of contract. but the court rejected that on the grounds that that case involved a gun whose safety had been misrepresented by the vendor. The case was also possibly influenced by public policy. If the plaintiff were able to sue," there would be unlimited actions" and the public utility of the Postmaster General was such that allowing such actions would be undesirable for society.
Маңыздылығы
Рольдер шебері Уильям Бретт Heaven v. Pender (1883) ісінде қамқорлық міндетінің жалпы қағидасын орнатуға тырысқанмен, оның шешімі соттың көпшілігімен қайшы болды. Бұрынғы келісім туралы аргумент кейіннен АҚШ-та MacPherson v. Buick Motor Co. (1916) ісінде, ал соңында Англияда "жақын көршілік қағидасы" доктринасы бойынша Donoghue v. Stevenson (1932) ісінде жалпы құқықта жобаланбады. Осы эволюция жалпы құқық туралы мақалада түсіндірілген.
Though Master of the Rolls William Brett sought to establish a general principle of duty of care in Heaven v. Pender (1883), his judgment was at variance with the majority of the court. The privity argument was subsequently rejected in common law in the United States in MacPherson v. Buick Motor Co. (1916) and finally in England by the doctrine of the "neighbour principle" in Donoghue v. Stevenson (1932). The evolution is explained in the article on common law.