1933-1945 жылдардағы Германиядағы өнерді насихаттау және цензуралау

Кіріспе

1933-1945 жылдары Германияда өнерді қолдау және цензуралау

Германиядағы нацистік режим 1933-1945 жылдар аралығында өнердің түрлерін белсенді түрде қолдады және цензуралады. 1933 жылы диктатор болғаннан кейін Адольф Гитлер өзінің жеке көркемдік талғамын заң күшімен, бұрын-соңды көрілмеген деңгейде бекітті. Германияда үлгі ретінде классикалық грек және рим өнері қарастырылды, Гитлер оны сыртқы пішіні ішкі нәсілдік идеалды бейнелейтін өнер деп санады. Бұл өнер қарапайым адамға түсінікті болуы керек еді. Ол батырлыққа және романтизмге толы болуы тиіс болды. Түсініксіз, бұрмаланған немесе "әдепсіз" тақырыптарды бейнелейтін, "еврейлік" деп есептелген өнер дегенерация тұжырымы арқылы түсіндірілді, ол бұрмаланған және зақымдалған өнер төменгі нәсілдің белгісі деп саналды. Дегенеративті өнер теориясын тарату арқылы нацистер антисемитизмін мәдениетті бақылауға талпынумен біріктірді, осылайша екі науқанға да халықтың қолдауын нығайтты. Олардың бұл бағыттағы күш-жігеріне олардың қозғалысына дейін болған модернизмге деген жағымсыз көзқарас әсер еткені сөзсіз. Мұндай өнер Германияның хал жағдайын және моральдық құлдырауын көрсетеді деген пікір кең тараған еді, сонымен қатар көптеген суретшілер танымал құндылықтар мен моральға ашық түрде қарсы тұрып, оларды бұзуға тырысты. 1937 жылдың шілдесінде Мюнхенде екі ресми демеушілік көрме ашылды: "Entartete Kunst" (Дегенеративті өнер көрмесі) қазіргі заманғы өнерді қасақана хаотикалық композициямен және жұртты ұнатпауға шақыратын жамандау жазбаларымен көрсетті; ал "Große Deutsche Kunstausstellung" (Ұлы неміс өнер көрмесі) көптеген салтанатты шаралармен өтті. Бұл көрмеде, сәнді "Haus der deutschen Kunst" (Неміс өнерінің үйі) ішінде, Арно Брекер және Адольф Виссель сияқты ресми мақұлданған суретшілердің туындылары қойылды. "Көрмеге келгендер жаңа мұражайдың есіктерінен кірді, ол бұрыннан "Палаццо Китчи" және "Мюнхендік өнер терминалы" деп аталған еді, және идеалданған неміс шаруа отбасыларына, коммерциялық өнерге, және ерен соғыс көріністеріне, соның ішінде заңгер Циглердің бірнеше жұмыстарына шектелген, көңілді қысымға ұшырады." "Көрме сәтсіз аяқталды және келушілер саны аз болды. Сату одан да нашар болды, Гитлер көптеген туындыларды үкіметке сатып алуға мәжбүр болды." Рейхтің Мәдениет палатасының бөлімдері: "баспасөз, радио, әдебиет, кино, театр, музыка және бейнелеу өнері". "Бұл палатаның мақсаты неміс мәдениетін арийлендіруді ынталандыру және, мысалы, атоналды еврей музыкасын, блюзді, сюрреализмді, кубизмді және дадаизмді тыйым салу болды". Бұл Рейхтің Халыққа ағарту және насихаттау министрінің құзыретін "шетелдегі ағарту; өнер; өнер көрмелері; шетелдегі кино және спорт" [және ішкі юрисдикцияны арттыру] "Баспасөз (журналистика институтын қоса алғанда); Радио; Мемлекеттік әнұран; Лейпцигтегі неміс кітапханасы; Өнер; Музыка (филармония оркестрімен қоса); Театр; Кино; Киелі кітапқа қарсы науқан" және туризмді насихаттау" кіргізді. Рейх канцлері Адольф Гитлер қол қойды. Рейх президенті фон Гинденбург және Рейх канцлері Адольф Гитлер қол қойды. Құжат № 1708 PS: НСДАП бағдарламасында айтылған: тек неміс нәсілінің мүшелері ғана азамат бола алады (еврейлер, атап айтқанда, азаматтығынан айырылады), ал нәсілге жат адамдар Германияда тіркелген "қонақтар" ретінде ғана өмір сүре алады. 23-тармақта: "Біз ұлттық өмірімізге зиян келтіретін көркем және әдеби формаларды заңмен қудалауды және жоғарыда аталған талаптарға қарсы келетін ұйымдарды жабуды талап етеміз."

The Nazi regime in Germany actively promoted and censored forms of art between 1933 and 1945. Upon becoming dictator in 1933, Adolf Hitler gave his personal artistic preference the force of law to a degree rarely known before. In the case of Germany, the model was to be classical Greek and Roman art, seen by Hitler as an art whose exterior form embodied an inner racial ideal. It was, furthermore, to be comprehensible to the average man. This art was to be both heroic and romantic. The supposedly "Jewish" nature of art that was indecipherable, distorted, or that represented "depraved" subject matter was explained through the concept of degeneracy, which held that distorted and corrupted art was a symptom of an inferior race. By propagating the theory of degenerate art, the Nazis combined their anti Semitism with their drive to control the culture, thus consolidating public support for both campaigns. Their efforts in this regard were unquestionably aided by a popular hostility to Modernism that predated their movement. The view that such art had reflected Germany's condition and moral bankruptcy was widespread, and many artists acted in a manner to overtly undermine or challenge popular values and morality. In July 1937, two officially sponsored exhibitions opened in Munich: Entartete Kunst, (the Degenerate Art Exhibition), displayed modern art in a deliberately chaotic installation accompanied by defamatory labels that encouraged the public to jeer; in contrast, the Große Deutsche Kunstausstellung (Great German art exhibition) made its premiere amid much pageantry. This exhibition, held at the palatial Haus der deutschen Kunst (House of German Art), displayed the work of officially approved artists such as Arno Breker and Adolf Wissel. "The audience entered the portals of the new museum, already dubbed "Palazzo Kitschi" and "Munich Art Terminal", to a stultifying display carefully limited to idealized German peasant families, commercial art nudes, and heroic war scenes, including not just a few works by jurist Ziegler himself." " The show was essentially a flop and attendance was low. Sales were even worse and Hitler ended up buying most of the works for the government." Individual divisions in the Chamber of Culture for the Reich included: "press, radio, literature, movies, theater, music, and visual arts." "The purpose of this chamber was to stimulate the Aryanization of German culture and to prohibit, for example, atonal Jewish music, the blues, surrealism, cubism, and Dadaism." This increased the jurisdiction of the Reich Minister of Public Enlightenment and Propaganda to include "enlightenment in foreign countries; art; art exhibitions; moving pictures and sport abroad" [and increased jurisdiction in domestic] "Press (including the Institute for Journalism); Radio; National anthem; German Library in Leipzig; Art; Music (including the Philharmonic Orchestra); Theater; Moving Pictures; Campaign against dirty and obscene literature" Propaganda for tourism." Signed by The Reich Chancellor, Adolf Hitler. Signed by The President of the Reich, von Hindenburg, and The Chancellor of the Reich, Adolf Hitler. Document No. 1708 PS: The program of the NSDAP stated that: only members of the German race can be citizens (Jews, specifically are denied citizenship), and that non members of the race can only live in Germany as registered 'guests'. Point 23 stated: "We demand legal prosecution of artistic and literary forms which exert a destructive influence on our national life, and the closure of organizations opposing the above made demands.

Өнерді ұрлау

1933 жылдан бастап нацистер Германияда Альфред Флехтхайм сияқты еврей өнер дүкендерін арияландырып, еврей коллекцияларын тонауға кірісті, оларды еврей емес иелеріне берді. Нацистер басып алған Австрия, Франция, Голландия және басқа елдерде еврей өнер жинаушылары мен сатушылары бизнестен шығарылып, Холокосттың бір бөлігі ретінде тоналды. Кейіннен, Еуропаны басып алған немістер Гитлердің туған қаласы Линцтегі жаңа галереяны толтыру үшін Еуропа мұражайлары мен жеке коллекцияларындағы «арий» өнерін іздеді. Бастапқыда туындыларды алмасуға тырысты (кейде нацистер дегенеративті деп санайтын импрессионистердің шедеврлерімен), бірақ кейіннен мәжбүрлі «сыйлықтар» және тікелей тонау арқылы сатып алулар жасалды. Германия мен оккупацияланған елдердегі өнерді тазалау кең ауқымды болды. Нацистердің тонауы қазіргі тарихтағы ең ірі өнер тонауы болып саналады, оған суреттер, жиһаз, мүсіндер және құнды немесе Гитлердің неміс мәдениетін тазартуға қарсы болған кез келген нәрсе кірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс әскерлерінің өнерді тонауы ауыр салдарға әкелді, және бүгінге дейін жоғалған ұрланған өнер табылып жатыр, сонымен қатар заңды меншік құқығы үшін күрес жалғасуда. Рейх соғыс кезінде оккупацияланған аумақтардан көптеген шедеврлерді тәркілеп қайта бөліп берді, сондай-ақ Германия музейлері мен галереяларынан ірі өнер коллекциясының үлкен бөлігін аукционға шығарды. Ақырында, конфискациялық комиссиялар Германияның мемлекеттік коллекцияларынан 15 000-нан астам өнер туындыларын алып тастады. Нацистік өнер критерийлерін «жетілдіруге» төрт жыл кетті; соңында Гитлер ұнаған және неміс үкіметі үшін пропаганда жасау мақсатында пайдалы болған нәрселерге рұқсат берілді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан бастап Германияда суретшілерді іздеу күшті болды, нәтижесінде өнер қауымдастығының көптеген мүшелері жойылды. Қазіргі заманғы өнерді қолдаған музей директорларына шабуыл жасалды; Рейх мақұлдаған өнерге сәйкес келмеген суретшілерге өнермен айналысуға тыйым салынды. Өнермен айналысуға тыйым салуды қамтамасыз ету үшін гестапо агенттері суретшілердің үйлеріне және студияларына күтпеген тексерулер жүргізді. Тексеру кезінде ылғалданған қылқаламдар немесе тіпті ауадағы терпентиннің иісі тұтқындалуға жеткілікті себеп болды. Осыған байланысты көптеген суретшілер Германиядан қашуға мәжбүр болды. Соғысқа дейін және оккупацияланған елдердің өнер қазыналарын тонау кезінде, Рейх Германияны қайшылықты өнерден азат ету үшін күш салғанда, нацистік партияның билігі Германияның өзінің өнер жинағының әлеуетті кірісін түсінді, оны неміс мәдениетінен тазарту керек болған «дегенеративті» өнер деп есептеді. Рейх көптеген өнер туындыларын жинап, аукционға шығара бастады. Мысалы, «1939 жылдың 30 маусымында Швейцарияның Луцерн қаласындағы Grand Hotel National қонақ үйінде ірі аукцион өтті». Барлық суреттер мен мүсіндер жақында Германияның мұражайларында көрмеге қойылған еді. Бұл коллекцияда Анри Матисс, Винсент ван Гог және Пабло Пикассо сияқты көптеген танымал суретшілердің 100-ден астам суреті мен мүсіні бар еді; олардың барлығы нацистік билік тарапынан «дегенеративті» деп танылды және Германиядан қуылды. Мұндай аукционға қатысушылар күдікпен қарады, олар түскен пайда нацистік партияны қаржыландыруға жұмсалады деп қорқыды: «Аукцион жүргізушісі осы пікірге қатты алаңдап, жетекші дилерлерге барлық пайда неміс музейлеріне жұмсалатынына сендіретін хаттар жіберді». Шындығында, аукционнан түскен барлық қаражат «неміс бақылауындағы шоттарға» аударылды, ал музейлер «барлығы күткендей, бір тиын да алмады».

Nazis began plundering Jewish collections from 1933 in Germany with the Aryanization of Jewish art dealerships like that of Alfred Flechtheim and the transfer to non Jewish owners. In each country occupied by the Nazis, including Austria, France, Holland and others, Jewish art collectors and art dealers were forced out of business and plundered as part of the Holocaust. Later, as the occupiers of Europe, the Germans trawled the museums and private collections of Europe for suitably "Aryan" art to be acquired to fill a bombastic new gallery in Hitler's home town of Linz. At first a pretense was made of exchanges of works (sometimes with Impressionist masterpieces, considered degenerate by the Nazis), but later acquisitions came through forced "donations" and eventually by simple looting. The purge of art in Germany and occupied countries was extremely broad. The Nazi theft is considered to be the largest art theft in modern history including paintings, furniture, sculptures, and anything in between considered either valuable, or opposing Hitler's purification of German culture. During the Second World War, art theft by German forces was devastating, and the resurfacing of missing stolen art continues today, along with the fight for rightful ownership. Not only did the Reich confiscate and reallocate countless masterpieces from occupied territories during the war, but also put to auction a large portion of Germany's collection of great art from museums and art galleries. In the end, the
confiscation committees removed over 15,000 works of art from German public collections alone. It took four years to "refine" the Nazi art criteria; in the end what was tolerated was whatever Hitler liked, and whatever was most useful to the German government from the point of view of creating propaganda. A thorough head hunting of artists within Germany was in effect from the beginning of the Second World War, which included the elimination of countless members within the art community. Museum directors that supported modern art were attacked; artists that refused to comply with Reich approved art were forbidden to practise art altogether. To enforce the prohibition of practising art, agents of the Gestapo routinely made unexpected visits to artist's homes and studios. Wet brushes found during the inspections or even the smell of turpentine in the air was reason enough for arrest. In response to the oppressive restrictions, many artists chose to flee Germany. Before the impending war and a time of simply looting occupied nation's art treasures, but during the Reich's efforts to free Germany of conflicting art, authorities of the Nazi party realized the potential revenue of Germany's own collection of art that was considered degenerate art which was to be purged from German culture. The Reich began to collect and auction countless pieces of art—for example, "on June 30, 1939 a major auction took place at the elegant Grand Hotel National in the Swiss resort town of Lucerne". All of the paintings and sculptures had recently been on display in museums throughout Germany. This collection offered over 100 paintings and sculptures by numerous famous artists, such as Henri Matisse, Vincent van Gogh, and Pablo Picasso; all of which were considered "degenerate" pieces by Nazi authorities and were to be banished from Germany. An auction of this magnitude was viewed as suspicious by potential buyers, who feared that the profits would end up funding the Nazi party: "The auctioneer had been so worried about this perception that he had sent letters to leading dealers assuring them that all profits would be used for German museums". In reality, all of the proceeds from the auction were deposited into "German controlled accounts", and the museums " as all had suspected, did not receive a penny".

Жанрлары

Германдық рухқа сенім – мистикалық, ауылдық, моральдық, ежелгі даналықты, қайғылы тағдырға қарсы тұратын асылдықты білдіретін – нацистер билікке келгенге дейіннен бұрын болған; Рихард Вагнер өзінің шығармаларында осындай идеяларды жақтап көрсеткен. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын, танымал неміс сәулетшісі және суретшісі Пауль Шульце-Наумбургтің, қазіргі заманғы өнер мен сәулетті айыптау үшін нәсілдік теорияларды пайдаланған ықпалды жазбалары, Адольф Гитлердің классикалық Грекия мен орта ғасырлардың арий өнерінің нағыз бастаулары екендігіне сенуіне негіз болды. Нацистер қолдаған белгілі суретшілердің ішінде мүсіншілер Йозеф Торак пен Арно Брекер, сондай-ақ суретшілер Вернер Пейнер, Артур Кампф, Адольф Виссель және Конрад Хоммель болды. 1937 жылдың шілдесінде, билікке келгеннен кейін төрт жыл өткен соң, нацистік партия Мюнхенде екі өнер көрмесін ұйымдастырды. «Ұлы неміс өнері» көрмесі Гитлер мақұлдаған туындыларды көрсетуге арналған, онда мүсіндік келген сары түсті әйелдердің бейнесі, сондай-ақ идеалданған солдаттар мен пейзаждар бейнеленген. Екінші көрме, жақын жерде, неміс өнерінің екінші жағын көрсетті: заманауи, абстрактілі, бейнелеусіз – немесе нацистер оны «дегенеративті» деп санады. Клаус Фишердің сөзіне сүйенсек, «Нацистік өнер, қысқасы, алып, жекеленіп, стереотиптік болды. Адамдардың жеке басынан айырылып, мәңгілік деп есептелетін шындықтарды бейнелейтін қарапайым белгілерге айналды. Нацистік сәулетке, өнерге немесе суретке қарағанда, бет-әлпеттердің, пішіндердің және түстердің бәрі үгіт мақсатына қызмет етеді деген сезімге келесің; олардың барлығы нацистік құндылықтардың бір түріндегі стильдік мәлімдемелері – күш, мықтылық, тұрақтылық, скандинавиялық сұлулық».

Сурет

Нацистік Германияның өнері классикалық үлгілерге негізделген романтикалық реализм стилімен ерекшеленді. Қазіргі заманғы стильдерді "бүлінген" деп айыптағанмен, нацистер нәсілдік тазалық, әскерилік және мойынсұнушылықтың "қан мен топырақ" құндылықтарын дәріптейтін, дәстүрлі манерадағы суреттерді насихаттады. Нацистік өнердегі танымал тақырыптар: егістікте жұмыс істейтін халық, Heimat (отанды сүю) қарапайымдықтарына оралу, Ұлттық-социалистік күрестің еркектік қасиеттері және бала туу мен тәрбиелеудің әйелдер қызметін бейнелейтін "Kinder, Küche, Kirche" ("балалар, ас үй, шіркеу") сияқты ұғымдар. Жалпы, "дегенеративті өнерден" тазартылғаннан кейін, сурет салу дәстүрлі жанрлық сурет салуға негізделді. Суреттердің атаулары мақсатты болды: "Жемісті жер", "Азат етілген жер", "Қорғауда тұрған", "Жел мен ауа райының арасынан", "Жердің нығметі" және т.б. Гитлердің сүйікті суретшісі Адольф Циглер болды және Гитлер оның көптеген туындыларына ие болды. Үлкен неміс өнері көрмесінде пейзаждық суреттер маңызды орын алды. Неміс романтизмінің дәстүрлеріне сүйене отырып, олар діни көңіл-күйсіз, немістердің Lebensraum (өмірлік кеңістігі) негізінде болуы керек еді. Шаруалар да кең таралған бейнелер болды, олар табиғатпен үйлесімдегі қарапайым өмірді көрсетеді. Бұл өнерде шаруашылықтың механизациялануының белгілері жоқ. Шаруа қолмен, күшпен және күресіп жұмыс істеді. Бірінші көрмеде қалалық немесе индустриалды өмірді бейнелейтін бірде-бір сурет болмады, ал 1938 жылғы көрмеде тек екеуі ғана болды. Нацистік теория "материализмді" ашық түрде қабылдамады, сондықтан суреттерге нақтылықпен қарағанмен, "реализм" сирек қолданылатын термин болды. Суретші мәңгілікке арналған идеалды сурет салуға тиіс еді. Ерлердің, әсіресе әйелдердің бейнелері қатты стереотиптелген, жалаңаш суреттер үшін физикалық кемелділік қажет болды. Бұл антисемиттік суреттердің өте аз болуына себеп болуы мүмкін; "Um Haus und Hof" (үй мен аула маңында) сияқты еврей спекулянтының қарт шаруалар жұбынан мүлікті алып жатқанын бейнелейтін туындылар болғанымен, олар аз, мүмкін өнер жоғары деңгейде болуы керек болғандықтан. Саяси суреттер жиі кездесетін, бірақ өте сирек кездесетін. Соғыс басталғанда соғыс суреттері кең таралды. Суреттерге ерлікпен құрбандық пен жеңіс бейнеленді. Дегенмен, пейзаждар басым болды, ал соғыс қызметінен босатылған суретшілердің барлығы пейзаждар немесе басқа бейбіт тақырыптар үшін танымал болды. Тіпті Гитлер мен Геббельс жаңа суреттерді көңіл көншітпейтін деп тапты, бірақ Геббельс алаңды тазартқандарын және осы қиын кезеңде көптеген таланттарды мәдени емес, саяси өмірге тартқандарын айтып, оған жақсы бет қоюға тырысты. 1939 жылы Мюнхендегі Ұлы неміс өнер көрмесінде сөйлеген сөзінде Гитлер: "Біздің жаңа неміс өнерінің бірінші мақсаты [ ] міндетті түрде орындалды. Мюнхенде басталған сәулет өнерінің жаңаруына ұқсас, бұл жерде сурет және мүсін саласындағы тазарту басталды, бұл тіпті одан да қираған болуы мүмкін. Өнердің заманауи немесе патологиялық бағытының бүкіл арамзалығы жойылды. Жалпы деңгейге қол жеткізілді. Бұл маған көп нәрсеге көмектеседі. Тек осыдан ғана шынайы шығармашылық дарын туындайды". 1938 жылға қарай неміс және шетелдік суретшілердің 16000-ға жуық туындылары неміс галереяларынан тәркіленіп, шетелге сатылды немесе жойылды.

Art of Nazi Germany was characterized by a style of Romantic realism based on classical models. While banning modern styles as degenerate, the Nazis promoted paintings that were narrowly traditional in manner and that exalted the "blood and soil" values of racial purity, militarism, and obedience. Other popular themes for Nazi art were the Volk at work in the fields, a return to the simple virtues of Heimat (love of homeland), the manly virtues of the National Socialist struggle, and the lauding of the female activities of child bearing and raising symbolized by the phrase Kinder, Küche, Kirche ("children, kitchen, church"). In general, painting—once purged of "degenerate art"—was based on traditional genre painting. Titles were purposeful: "Fruitful Land", "Liberated Land", "Standing Guard", "Through Wind and Weather", "Blessing of Earth", and the like. Hitler's favorite painter was Adolf Ziegler and Hitler owned a number of his works. Landscape painting featured prominently in the Great German Art exhibition. While drawing on German Romanticism traditions, it was to be firmly based on real landscape, Germans' Lebensraum, without religious moods. Peasants were also popular images, reflecting a simple life in harmony with nature. This art showed no sign of the mechanization of farm work. The farmer labored by hand, with effort and struggle. Not a single painting in the first exhibition showed urban or industrialized life, and only two in the exhibition in 1938. Nazi theory explicitly rejected "materialism", and therefore, despite the realistic treatment of images, "realism" was a seldom used term. A painter was to create an ideal picture, for eternity. The images of men, and still more of women, were heavily stereotyped, with physical perfection required for the nude paintings. This may have been the cause of there being very few anti Semitic paintings; while such works as Um Haus and Hof, depicting a Jewish speculator dispossessing an elderly peasant couple exist, they are few, perhaps because the art was supposed to be on a higher plane. Explicitly political paintings were more common but still very rare. With the advent of war, war paintings became far more common. The images were romanticized, depicting heroic sacrifice and victory. Still, landscapes predominated, and among the painters exempted from war service, all were noted for landscapes or other pacific subjects. Even Hitler and Goebbels found the new paintings disappointing, although Goebbels tried to put a good face on it with the observation that they had cleared the field, and that these desperate times drew many talents into political life rather than cultural. In a speech at the Great German Art Exhibition in Munich Hitler said in 1939:

The first goal of our new German creation of art [ ] has surely been achieved. Analogous to the recovering of architectural art which began here in Munich, here also started the purification in the sphere of painting and sculpture, that maybe had been even more devastated. The whole swindle of a decadent or pathological trend art has been swept away. A decent common level has been reached. And this means a lot. Only out of this can the truly creative genius arise." By 1938, nearly 16,000 works by German and non German artists had been seized from German galleries and either sold abroad or destroyed.

Мүсіндік

Скульптураның монументальді мүмкіндіктері нацизм теориясының материалдық көрінісін кеңейтті. Ұлы неміс өнер көрмесінде мүсін жанры сурет салудан басымдық алды. Осылайша, жалаңаш ер адам идеалды арийдің ең көп таралған бейнесі болды; Арно Брекердің көркемдік шеберлігі оны Адольф Гитлердің сүйікті мүсіншісіне айналдырды. Йозеф Торак тағы бір ресми мүсінші болды, оның монументальді стилі нацистік Германияның әлемге көрсетуге ниеттенген имиджіне сай келді. Жылаңаш әйелдер де жиі кездесетін, бірақ олар көбінесе аз монументальды болды. Екі жағдайда да идеалды нацист еркек және әйелдің дене бітімінде ешқандай кемшілік болған жоқ. 1920 және 1930 жылдары Германияның қалалық орталықтары джаз клубтарымен, кабарелермен және авангардтық музыкамен қызу болды. Керісінше, нацистік режим қазіргі заманғы музыканы (дегенеративті және еврейлік деп есептелген) жақтырмады және оның орнына классикалық неміс музыкасын қолдады. Иоганн Себастьян Бах, Людвиг ван Бетховен және Рихард Вагнер сияқты мифтік, батырлық неміс өткеніне сілтеме жасайтын музыкаға ерекше мән берілді. Антон Брукнердің музыкасы неміс халқының рухын бейнелейтіні үшін жоғары бағаланды. Арнольд Шенбергтің (соның ішінде атональды музыканың), Густав Малердің, Феликс Мендельсонның және тағы басқаларының музыкасына тыйым салынды, өйткені композиторлар еврей немесе еврей тегінен шыққан. Пауль Хиндемит 1938 жылы өзінің музыкасын нацистік идеологияға бейімдеудің орнына Швейцарияға қашып кетті. Георг Фридрих Гендельдің кейбір опералары еврейлерге және иудаизмге жағымды тақырыптарға байланысты толығымен тыйым салынды немесе олар үшін жаңа либреттолар жазылды. Нацистік кезеңде музыкасы жиі орындалған неміс композиторлары – Макс Регер және Ханс Пфицнер. Рихард Штраус нацистік режимге дейін болғандай, ең көп орындалатын заманауи неміс композиторы болып қала берді. Дегенмен, тіпті Штраустың «Сайқын әйел» операсы 1935 жылы оның еврей либреттошысы Стефан Цвайгтың ықпалынан тыйым салынды. Неміс емес композиторлардың музыкасына классикалық, тоналды және еврей тегінен шықпаған немесе нацистік режимге қарсы идеологиямен байланысы жоқ болса, төзімділікпен қарастырылды. Нацистер Франц Листтің неміс екенін мойындап, Фредерик Шопеннің неміс тегінен екенін жоғарылатып көрсету үшін шежіре жасады. Польшаның нацистік генерал-губернаторы тіпті Краковта «Шопен мұражайын» салғызды. Ресейлік Петр Чайковскийдің музыкасы тіпті «Барбаросса» операциясынан кейін де нацистік Германияда орындалуы мүмкін болды. Джоаккино Россини, Джузеппе Верди және Джакомо Пуччини опералары жиі қойылды. Соғыс басталғанға дейін ең көп орындалған неміс емес композиторлар – Клод Дебюсси, Морис Равел, Жан Сибелиус және Игорь Стравинский болды. Пропаганда министрлігінің музыка бөлімінің алғашқы директоры болған Карл Орфқа қатысты қызу сын мен қорғау күшті болды. Германияда еврейлерге классикалық музыканы орындауға немесе дирижерлік етуге тыйым салынды. Отто Клемперер, Бруно Вальтер, Игнац Вагхальтер, Йозеф Крипс және Курт Сандрлинг сияқты дирижерлер Германиядан қашып кетті. Нацистер Чехословакияны басып алғаннан кейін дирижер Карел Анчерль еврей ретінде қара тізімге енгізіліп, Терезиенштадтқа және Освенцимге жіберілді.

The monumental possibilities of sculpture offered greater material expression of the theories of Nazism. The Great German Art Exhibition promoted the genre of sculpture at the expense of painting. As such, the nude male was the most common representation of the ideal Aryan; the artistic skill of Arno Breker elevated him to become the favourite sculptor of Adolf Hitler. Josef Thorak was another official sculptor whose monumental style suited the image Nazi Germany wished to communicate to the world. Nude females were also common, though they tended to be less monumental. In both cases, the physical form of the ideal Nazi man and woman showed no imperfections. Germany's urban centers in the 1920s and '30s were buzzing with jazz clubs, cabaret houses and avant garde music. In contrast, the Nazi regime made concentrated efforts to shun modern music (which was considered degenerate and Jewish in nature) and instead embraced classical German music. Highly favored was music which alluded to a mythic, heroic German past such as Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven and Richard Wagner. Anton Bruckner was highly favored, as his music was regarded as an expression of the zeitgeist of the German volk. The music of Arnold Schoenberg (and atonal music along with it), Gustav Mahler, Felix Mendelssohn and many others was banned because the composers were Jewish or of Jewish origin. Paul Hindemith fled to Switzerland in 1938, rather than fit his music into Nazi ideology. Some operas of Georg Friedrich Händel were either banned outright for themes sympathetic to Jews and Judaism or had new librettos written for them. German composers who had their music performed more often during the Nazi period were Max Reger and Hans Pfitzner. Richard Strauss continued to be the most performed contemporary German composer, as he had been prior to the Nazi regime. However, even Strauss had his opera The Silent Woman banned in 1935 due to his Jewish librettist Stefan Zweig. Music by non German composers was tolerated if it was classically inspired, tonal, and not by a composer of Jewish origin or having ties to ideologies hostile to the Nazi regime. The Nazis recognized Franz Liszt for having German origin and fabricated a genealogy that purported that Frédéric Chopin was German. The Nazi Governor General of occupied Poland even had a "Chopin Museum" built in Kraków. Music of the Russian Peter Tchaikovsky could be performed in Nazi Germany even after Operation Barbarossa. Operas by Gioacchino Rossini, Giuseppe Verdi and Giacomo Puccini got frequent play. The most performed modern non German composers prior to the outbreak of war were Claude Debussy, Maurice Ravel, Jean Sibelius and Igor Stravinsky. who served as the first director of the Propaganda Ministry's music division, and Carl Orff have been subject to extreme criticism and heated defense. Jews were quickly prohibited from performing or conducting classical music in Germany. Such conductors as Otto Klemperer, Bruno Walter, Ignatz Waghalter, Josef Krips, and Kurt Sanderling fled Germany. Upon the Nazi seizure of Czechoslovakia, the conductor Karel Ančerl was blacklisted as a Jew and was sent in turn to Theresienstadt and Auschwitz.

Нацистік Германияның музыкологтары

1933 жылы нацистік режим билікке келген кезде музыктанушыларға нацистік мифология мен идеологияға сәйкес келетін неміс музыкасының тарихын қайта жазу тапсырылды. Рихард Вагнер мен Ханс Пфицнер енді біртұтас құрылымды (Volksgemeinschaft) тұжырымдаған композиторлар ретінде қарастырылды, онда музыка неміс қоғамдастығының көрсеткіші болды. Вагнер мен Пфицнер ыдыраған заманда елін музыка арқылы қайта жаңғыртуды көздеді. Ханс Пфицнер мен Вагнер туралы 1939 жылы Регенсбургте жарық көрген кітапта қазіргі заманғы музыкалық партиялардың ғана емес, сонымен қатар Германиядағы саяси партиялардың да пайда болуы жайлы айтылды. Вагнер мен Пфицнердің ұстанымы Арнольд Шенберг пен Теодор В. Адорно сияқты басқа да көрнекті өнер шеберлерінің идеяларына қайшы келді. Олар музыканың саясаттан, нацистік бақылаудан және қолданыстан тәуелсіз болуын қалаған. Вагнер мен Пфицнер нацизмге дейін өмір сүргенмен, олардың сезімдері мен ойлары, Вагнердің Gesamtkunstwerk шығармасы Гитлер мен оның пропагандистері, әсіресе Йозеф Геббельс тарапынан қабылданып алынды. Майкл Мейердің айтуынша, "Түбірге бейімділік пен дәстүрлі музыкаға жасалған баса назар нацистердің өзін диалектикалық тұрғыда түсінуін көрсетті: ежелгі құдайлар Адольф Гитлер мен оның билігінің музыкалық бейнесіне заңдылық беру үшін жақын өткеннің жалған құндылықтарына қарсы жұмылдырылды". Композиторлар, либреттошылар, педагогтар, сыншылар және әсіресе музыктанушылар өздерінің қоғамдық мәлімдемелері, интеллектуалдық жазбалары және журналдары арқылы нацизация арқылы енгізілетін тоталитарлық жоспарды ақтауға үлес қосты. Барлық музыка нацистердің салтанатты шараларына, митингтеріне және конгрестеріне арналып жазылды. Композиторлар фюрерге арнап «идентификациялық фанфарлар», «ашылу фанфарлары» және «ту әндерін» жазды. Фюрер билікке келгеннен кейін нацистік революция бірден музыкалық журналистикада көрініс берді. Қазіргі заманғы музыкаға қатысты белгілі бір прогрессивті журналистика тазартылды. «Германиялық көзқарас» идеясын ұстанған «Zeitschrift für Musik» және «Die Musik» сияқты журналдар жаңа режимге сенім білдіріп, мемлекеттік саясатты музыкамен байланыстыру процесін растады. Йозеф Геббельс элиталар мен партиялық шенеуніктерден бөлек, жалпы жұртшылыққа таратылатын «Völkischer Beobachter» журналын Рейх мәдениетінің органы ретінде пайдаланды. 1930 жылдардың соңында «Mitteilungen der Reichsmusikkammer» музыка саясатын, музыкалық мекемелердегі ұйымдастырушылық және кадрлық өзгерістерді көрсететін тағы бір маңызды журналға айналды. Нацистік биліктің алғашқы жылдарында музыктанушылар мен музыканттар музыканың бағытын өзгертіп, не «неміс музыкасы» екенін, ал не емес екенін анықтады. Нацистік идеология музыканттарды батыр мәртебесіне бағалауға қолданылды; жаңа неміс музыкалық дәуіріндегі музыканттарға пайғамбарлар атағы берілді, ал олардың жетістіктері мен іс-әрекеттері нацистік режимнің тікелей жетістіктері ретінде қарастырылды. Неміс музыктанушыларының еңбегі нацистік билікті ақтауға және жалпы жаңа неміс музыка мәдениетінің қалыптасуына әкелді. Музыка ғалымдары музыканттардың өзін тануы тиіс неміс құндылықтарын анықтады, өйткені олардың міндеті музыка мен нацизмді ажырамас етіп байланыстыру болды. Нацистік миф жасау мен идеология неміс музыкасының риторикасына енгізілгеннің орнына Германияның жаңа музыкалық жолына күштеп енгізілді.

As the Nazi regime accrued power in 1933, musicologists were directed to rewrite the history of German music in order to accommodate Nazi mythology and ideology. Richard Wagner and Hans Pfitzner were now seen as composers who conceptualized a united order (Volksgemeinschaft) where music was an index of the German community. In a time of disintegration, Wagner and Pfitzner wanted to revitalize the country through music. In a book written about Hans Pfitzner and Wagner, published in Regensburg in 1939 followed not only the birth of contemporary musical parties, but also of political parties in Germany. The Wagner Pfitzner stance contrasted ideas of other notable artists, such as Arnold Schoenberg and Theodor W. Adorno, who wanted music to be autonomous from politics, Nazi control and application. Although Wagner and Pfitzner predated Nazism, their sentiments and thoughts, Wagner's Gesamtkunstwerk, were appropriated by Hitler and his propagandists—notably Joseph Goebbels. According to Michael Meyer, "The very emphasis on rootedness and on tradition music underscored Nazi understanding of itself in a dialectic terms: old gods were mobilized against the false values of the immediate past to offer legitimacy to the epiphany of Adolf Hitler and the music representation of his realm." Composers, librettists, educators, critics, and especially musicologists, through their public statements, intellectual writings, and journals contributed to the justification of a totalitarian blueprint to be implanted through nazification. All music was then composed for the occasions of Nazi pageantries, rallies, and conventions. Composers dedicated so called 'consecration fanfares,' inaugurations fanfares and flag songs to the Fuhrer. When the Fuhrer assumed power the Nazi revolution was immediately expressed in musicological journalism. Certain progressive journalism pertaining to modern music was purged. Journals that had been sympathetic to the ‘German viewpoint,’ entrenched in Wagnerian ideals, like the Zeitschrift für Musik and Die Musik, showed confidence in the new regime and affirmed the process of intertwining government policies with music. Joseph Goebbels used the Völkischer Beobachter, a journal that was disseminated to the general public in addition to elites and party officials, as an organ of Reich Culture. By the end of the 1930s the Mitteilungen der Reichsmusikkammer became another prominent journal that reflected the music policy, organizational and personnel changes in musical institutions. In the early years of Nazi rule, the musicologists and musicians redirected the orientation of music, defining what was "German Music" and what was not. Nazi ideology was applied to the evaluation of musicians for hero status; musicians defined in the new German musical era were given titles of prophets, while their accomplishments and deeds were seen as direct accomplishments of the Nazi regime. The contribution of German musicologists led to the justification of Nazi power and a new German music culture in whole. The musicologists defined the greater German values that musicians would have to identify with, because their duty was to integrate music and Nazism in way that made them look inseparable. Nazi myth making and ideology was forced upon the new musical path of Germany rather than truly embedded in the rhetoric of German music.

Графикалық дизайн

Осы кезеңде плакат үгіт-насихаттың маңызды құралына айналды. Мәтін мен айқын графиканы үйлестіре отырып, плакаттар Германияда да, оккупацияланған аймақтарда да кеңінен қолданылды. Олардың типографиясы нацистердің ресми идеологиясын көрсететін. Германияда 1941 жылға дейін фратур шрифтінің қолданылуы жиі болды, бірақ Мартин Борман осы шрифтті «жаһудий әріптері» деп айыптап, тек римдік шрифттерді ғана пайдалануға бұйрық берді. Қазіргі заманғы сызықтық шрифттер мәдени большевизм деп қарастырылды, алайда Футура шрифті практикалық ыңғайлылығы үшін қолданыла берді. Суреттер көбінесе қаһармандық реализмге негізделген. Нацистік жастар мен СС монументалды бейнеленді, жарықтандыру ұлылық сезімін тудыру үшін реттелді. Свастика Гитлер билікке келгенге дейін де бар болған – қазіргі кездегідей емес, одан гөрі жақсы мақсаттарға қызмет еткен. Свастиканы жасау үшін пайдаланылған кескіндік сызықтардың қарапайымдылығы оны есте сақтауды жеңілдетті. Әдебиет Геббельс басқаратын Ұлттық Пропаганда және Ағарту министрлігінің қарауында болды. Грунбергердің сөзіне сәйкес, «соғыс басталғанда бұл бөлім 2500 баспахананы, 23000 кітап дүкенін, 3000 авторды, 50 ұлттық әдеби сыйлықты, жыл сайын шығарылатын 20000 жаңа кітапты және кітап нарығын құрайтын 1 миллион атауды қадағалап отырды». Германия кітап өндірісі бойынша Еуропадағы ең ірі ел болды – жылдық жалпы өндіріс көлемі де, жаңа кітаптардың саны да ең көп болатын. 1937 жылы өндірілген кітаптардың орташа сату құны 650 миллион рейхмаркаға жетті, бұл тауарлар статистикасында көмір мен бидайдан кейін үшінші орынды иеленді. Алғашқы нацистік әдеби комиссияның мақсаты «Жүйелік кезең» әдебиетін жою болды, өйткені Веймар осылай қысыммен аталатын, және нацистік мемлекетте ұлттық-халықтық әдебиетті тарату болды. Әдебиеттің маңызды саяси құрал екендігі ерте танылды, себебі Германия халқының 100 пайызы сауатты болды. «Ол кезеңдегі ең көп оқылған немесе таралған кітап Гитлердің «Менің күресім» кітабы болды, ол (Лайон Фойхтвангердің айтуынша) неміс грамматикасы мен синтаксисіне қарсы 164 000 қателер жинағы еді; 1940 жылға қарай 6 миллион данасы сатылып, Германияның ең көп сатылатын кітаптары тізімінде жалғыз көшбасшы болды, Райнер Мария Рилке және басқалардың кітаптарынан 5 миллион данаға басым болды». Нацистер көптеген шетелдік әдебиеттерді оқуға рұқсат берді, себебі Джон Стейнбек және Эрскин Колдуэлл сияқты авторлардың жазбалары Батыс қоғамын жемқорлыққа ұшыратқандығы туралы нацистердің айыптауларын растайды деп сенді. Алайда, АҚШ соғысқа кіргеннен кейін барлық шетелдік авторлар қатаң цензураға ұшырады. Нацистік әдебиеттегі тақырыптар «рұқсат етілген әдеби көрініс» ретінде анықталды, негізінен төрт тақырыпқа шектелді: неміс соғысын даңқтау, нацизм және нәсіл, қан мен жер және нацистік қозғалыс. Нацистік Германияның танымал авторларына Агнес Мигель, Рудольф Биндинг, Вернер Бумельбург және Боррис фон Мюнхгаузен кірді.

The poster became an important medium for propaganda during this period. Combining text and bold graphics, posters were extensively deployed both in Germany and in the areas occupied. Their typography reflected the Nazis' official ideology. The use of Fraktur was common in Germany until 1941, when Martin Bormann denounced the typeface as "Judenlettern" and decreed that only Roman type should be used. Modern sans serif typefaces were condemned as cultural Bolshevism, although Futura continued to be used owing to its practicality. Imagery frequently drew on heroic realism. Nazi youth and the SS were depicted monumentally, with lighting posed to produce grandeur. The swastika was in existence long before Hitler came into power—serving purposes that were much more benign than the ones it [the swastika] is associated with today. Because of the stark, graphic lines used to create a swastika, it was a symbol that was very easy to remember. Literature was under the jurisdiction of Goebbels's Ministry of Propaganda and Popular Enlightenment. According to Grunberger, "At the beginning of the war this department supervised no less than 2,500 publishing houses, 23,000 bookshops, 3,000 authors, 50 national literary prizes, 20,000 new books issued annually, and a total of 1 million titles constituting the available book market." Germany was Europe's biggest producer of books—in terms both of total annual production and the number of individual new titles appearing each year. In 1937, at 650 million RM, the average sales value of the books produced took third place in the statistics on goods, after coal and wheat. The first Nazi literature commission set itself the goal of eradicating the literature of the 'System Period', as Weimar was contemptuously called, and of propagating volkisch nationalist literature in the Nazis state. Literature was recognized early on as an essential political tool in Nazi Germany, as virtually 100 percent of the German population was literate. "The most widely read or displayed book of the period was Hitler's Mein Kampf, a collection (according to Lion Feuchtwanger) of 164,000 offences against German grammar and syntax; by 1940, it was, with 6 million copies sold, the solitary front runner in the German best seller list, some 5 million copies ahead of Rainer Maria Rilke and others." The Nazis permitted much foreign literature to be read, in part because they believed that the writings of authors such as John Steinbeck and Erskine Caldwell substantiated the Nazis' condemnation of Western society as corrupt. However, when the United States entered the war, all foreign authors were strictly censored. Themes in Nazi literature were defined as a range of "permissible literary expression" largely limited to four subjects: German war glorification, Nazism and race, blood and soil, and the Nazi movement." Popular Nazi Germany authors included Agnes Miegel, Rudolf Binding, Werner Bumelburg and Börries von Münchhausen.

Фронтерлебнис (Рухани тәжірибе ретінде соғыс)

Бұл соғыс аралық кезеңдегі ең танымал тақырыптардың бірі болды. Жазушылар "Бірінші дүниежүзілік соғыстағы майдан желіндегі жауынгерлердің батырлығын, соғыс қызығын және отанға қызмет ету жолындағы өлімнің қасиеттілігін" мақтап жазды. Атақты кітаптары: Эрнст Юнгердің "Болат дауыл" (1920), "Күрес – ішкі сезім ретінде" (1922), "Дауылдар" (1933), "От пен қан" (1925), "Батыл жүрек" (1929) және "Толық жұмылдыру" (1931).

Блют и Боден (Қан мен топырақ)

Бұл тақырыптағы романда көбінесе өз өмір салтын жоюға тырысқан жат сыртқы адамдардан қорғанып, табиғатқа жақын, инстинктивті шаруалар қауымы бейнеленген. "Бұрынғысынан еш айырмасы жоқ суретші және болашақ сәулетші болған Гитлер де қазіргі заманғы өнердің "ыдырауы" туралы пікір білдіріп, жоспарлаушыларын ескі неоклассикалық немесе арт-деко стильдерінде монументальді ғимараттар салуға шақырды".

Театр және кино

Райхтың кино палатасы (Reichsfilmkammer) Германияның дамыған кино индустриясын бақылады, ал кино несие банкі (сонымен қатар Геббельстің бақылауында) кино өндірісінің қаржылық аспектілерін орталықтандырды. Нацистік билік кезінде шамамен 1363 көркем фильм түсірілді (олардың 208-і екінші дүниежүзілік соғыстан кейін нацистік пропаганданы қамтиды деп танылды және көрсетілуіне тыйым салынды). Нацистік Германияда түсірілген әрбір фильмді (оның ішінде көркем фильмдер, қысқа фильмдер, жаңалықтар және деректі фильмдер) жұртшылыққа көрсетілу алдында Джозеф Геббельстің өзі бекітуі керек еді. Бұқаралық мәдениет жоғары мәдениетке қарағанда қатаң түрде реттелмейтін, мүмкін билік танымал ойын-сауыққа тым қатты араласудың салдарынан қорқыпты. Осылайша, соғыс басталғанға дейін Голливудтың көптеген фильмдері көрсетілуі мүмкін болды, соның ішінде "Бір түнде болды", "Сан-Франциско" және "Желмен кеткендер". Атональды музыканы орындауға тыйым салынғанмен, джаз музыкасын тыйым салу қатаң түрде орындалмады. Бенни Гудман мен Джанго Рейнхардт танымал болды, ал алдыңғы қатарлы ағылшын және американдық джаз топтары соғыс аяқталғанға дейін ірі қалаларда өнер көрсетуді жалғастырды; содан кейін би топтары тыйым салынған джаздан гөрі ресми түрде "свинг" ойнады. 1940 жылы 28 қарашада Берлинде премьерасы өткен фильм нацистік идеологияны насихаттау құралы ретінде пайдаланылды. "Елсіз Яһуда" фильмінің түсірілімі неміс басшыларының Лодждегі геттоның құрылуы туралы мәлімдемесіне екі ай қалғанда ғана аяқталды. Фильм нацистік баспасөзде киноны шындық ретінде көрсету үшін деректі фильм ретінде бейнеленді, бірақ шын мәнінде бұл көрермендерде еврей қауымына қарсы жеккөрушілікті ояту үшін жасалған пропагандадан басқа ештеңе емес еді. Фильмнің режиссері Фриц Хипплер еврейлерді лас, бүлінген және аурумен зардап шеккен халық ретінде бейнелеу үшін көптеген визуалды тәсілдерді қолданды. Фильм көрерменге еврей өмір салтына терең үңілуді көздеді, фильмде Лодзь (жақын арада геттоға айналатын) сахналанған көріністер көрсетілді, оларға шыбықтар мен егеуқұйрықтардың болуы тіршілікке қауіпті аймақ екенін көрсететін мақсатта қолданылды, бұл өз кезегінде көрерменге ырым-жымдар мен қорқыныш сезімін тудырды. Осы сахналанған және асыра көрсетілген лас көрініске Рейх лауазымды адамдарының ескертуі қосылды: Лодзь жұқпалы аурулардың кең таралған ошағы екенін ескерту. Фильм режиссері нәсілшіл киноны пайдаланып, еврейлер неміс мәдениетінің паразиті және бүлдірушілері деген ойды нығайтты. Хипплер еврей халқына қарсы жеккөрушілік сөздерді немесе ойдан шығарылған статистиканы келтіру үшін үнді дауысты қолданды. Ол басқа фильмдерден көптеген көріністерді алып, оларды түпнұсқа контекстінен шығарып алып көрсетті: мысалы, АҚШ-тағы еврей кәсіпкерінің ақша жасырып жүрген көрінісіне еврейлерге АҚШ-та еврей еместерге қарағанда көп салық салынады деген жалған мәлімдеме қосылды, бұл еврейлер үкіметтен ақша жасырып отыр деген ойды тудыру үшін қолданылды. Еврейлердің камераға иығынан қарап жатқан кезде түсірілген (білместен) жақтағы бұрыштарын қайта-қайта қолдану арқылы "Елсіз Яһуда" еврейлердің айлакер және құпиялы табиғатын көрсететін визуалды бейне жасады. Тағы бір пропагандалық тәсіл - суперпозиция. Гипплер дүниежүзілік астаналардың басына Дәуіттің жұлдызын орнатып, еврейлердің әлемге үстемдік ететіні туралы ойды тудырды. "Елсіз Яһуда" антисемитизмімен және киноны пропаганда жасау үшін, Гитлерді қанағаттандыру үшін және Германия идеологиясын қабылдап, елде бір оппозициялық көшбасшыны қолдауға арналған өзінің жағымсыз беделімен танымал. "Жас актер Лео Росс Германиядан Венаға қашып барып, сонда шашын және сақал-сарысын бояп, нацистердің мақтауына ие болған "арий" рөлдерін сомдаған маманға айналды. Ойын-сауықтан кейін Рёсс өзінің еврей екенін айтып, MGM-мен келісімшартқа қол қойып, Америка Құрама Штаттарына кетті".

"The Reich Film Chamber (Reichsfilmkammer) controlled the lively German film industry, while a Film Credit Bank (also under Goebbels' control) centralized the financial aspects of film production." Approximately 1,363 feature pictures were made during Nazi rule (208 of these were banned after World War II for containing Nazi Propaganda). Every film made in Nazi Germany (including features, shorts, newsreels, and documentaries) had to be passed by Joseph Goebbels himself before they could be shown in public. Mass culture was less stringently regulated than high culture, possibly because the authorities feared the consequences of too heavy handed interference in popular entertainment. Thus, until the outbreak of the war, most Hollywood films could be screened, including It Happened One Night, San Francisco, and Gone with the Wind. While performance of atonal music was banned, the prohibition of jazz was less strictly enforced. Benny Goodman and Django Reinhardt were popular, and leading English and American jazz bands continued to perform in major cities until the war; thereafter, dance bands officially played "swing" rather than the banned jazz. A film premiered in Berlin on November 28, 1940, which was clearly a tool used to promote Nazi Ideology. The release of the film Der ewige Jude (The Eternal Jew) was only two months prior to the announcement made by German officials of the establishment of the ghetto in Łódź. The film was portrayed in the Nazi press as a documentary to emphasize the cinema as truth, when in reality it was nothing more than propaganda to raise hatred against the Jewish community in its viewers. The filmmaker, Fritz Hippler, used numerous visual techniques to portray Jews as a filthy, degenerate, and disease infested population. Purporting to provide the viewer with an in depth look at the Jewish lifestyle, the film showed staged scenes of Łódź (soon to be ghetto) with the presence of flies and rats, to suggest a dangerous to life area of Europe, which, in turn, only perpetuated underlying superstition and fear to the viewer. To add to this staged and exaggerated scene of filth was a warning released by officials of The Reich: an advisory that Łódź is an area of widespread infectious disease. The film director utilized racist cinema to bolster the illusion that Jews were parasites and corruptors of German culture. Hippler made use of voice overs to cite hate speeches or fictitious statistics of the Jewish population. He also borrowed numerous scenes from other films, and presented them out of context from the original: for example, a scene of a Jewish businessman in the United States hiding money was accompanied with a bogus claim that Jewish men get taxed more than non Jews in the United States, which was used to insinuate that Jews withhold money from the government. Through the repetitive use of side angles of Jewish people, who were filmed (without knowledge) while looking over their shoulder at the camera, Der ewige Jude created a visual suggesting a shifty and conspiring nature of Jews. Yet another propaganda technique was superposition. Hippler superimposed the Star of David onto the tops of world capitals, insinuating an illusion of Jewish world domination. Der ewige Jude is notorious for its anti Semitism and its use of cinema in the fabrication of propaganda, to satisfy Hitler and to embrace the Germanic ideology that would fuel a nation in support of an obsessive leader. "On the lighter side, a Jewish actor named Leo Reuss fled Germany to Vienna, where he dyed his hair and beard and became a specialist in 'Aryan' roles, which were greatly praised by the Nazis. Having had his fun, Reuss revealed he was a Jew, signed a contract with MGM, and departed for the United States".

Фюрер мұражайы

Германия коллекциясынан шығарылатын өнерді аукционға шығарудан басқа, Гитлер ерекше жағымды деп санаған Германия өнерін, оның туған қаласы Линцте (Австрия) жеке коллекциясы үшін алып өнер мұражайын құру үшін біріктіруді жоспарлады. 1945 жылға дейін ашылуға тиіс болған мұражайда мыңдаған жиһаз, картина, мүсін және басқа да қолөнер бұйымдары болды. Мұражай "Фюрер мұражайы" деп аталды. 1940 жылдың көктемінде өнер коллекционерлері мен мұражай кураторлары мыңдаған коллекцияларды жасыруға немесе жақын арада басылып алынатын аумақтан шығаруға уақытқа қарсы күресті, себебі олар неміс шенеуніктердің тәркілеуіне ұшырауы мүмкін еді – өзі үшін немесе Гитлер үшін. 5 маусымда, Мона Лизаны қоса алғанда, мыңдаған картинаның маңызды қозғалысы болды. Олардың барлығы неміс әскерлерінің басып кіруі кезінде Мартиел маңындағы Лок-Дью аббаттығында жасырылды. Өнер сатушылары өнер туындыларын мүмкіндігінше жақсы жерлерге жасыруға тырысты; Пол Розенберг Моне, Матисс, Пикассо және Ван Гогтың туындыларын қамтитын 150-ден астам шедеврді Либурн банкіне көшіруге қол жеткізді. Басқа коллекционерлер Францияның өнер қазыналарын сол кездегі ең қауіпсіз жерлерге көшіру үшін бар күштерін салды: көліктерді толтыру немесе Вишиге бара жатқан үлкен жәшіктер, немесе оңтүстікке Франция арқылы Испанияға, кемемен жеткізу үшін. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін нацистік өнерді тонау ісіне қатысқандығы үшін тұтқындалған өнер саудагері Мартин Фабиани Лиссабоннан Нью-Йоркке бағытталған көптеген суреттер мен картиналарды көшірді, бірақ оларды Корольдік теңіз күштері тәркілеп, Канадаға жеткізді, онда олар соғыс аяқталғанға дейін қалды. Нью-Йоркке де ұқсас жүктер келді. Маусымның соңында Гитлер Еуропаның көп бөлігін басып алды. Адамдар тұтқындалғанда олардың мүлкі тәркіленді; егер олар қашуға мүкіндік алса, қалған немесе сақтауға қойылған мүліктері Германияның меншігіне айналды. Тамыздың соңында Рейх шенеуніктеріне кез келген контейнерлерге кіруге және ішіндегі кез келген қажетті заттарды алуға рұқсат берілді. Артур Сейсс-Инкварт басып алынған аумақтардан тасымалданатын тауарларды тонауға рұқсат берді және шабуыл кезінде үйлерден табылған кез келген заттарды алып тастауға рұқсат берді, содан кейін Еуропалық қазыналарды ұзақ және мұқият іздеу жүргізілді. Өнер туындылары неміс экономикасында маңызды тауарға айналды: Германия немесе Остік елдерде жаңа германдық бақылаудағы аумақтан тыс жерлерде инвестиция салуға рұқсат етілмеді, бұл өз кезегінде өзіндік нарық құрды. Инвестицияға көп нұсқа болмағандықтан, өнер ақшасы бар кез келген адам үшін, соның ішінде Фюрердің өзі үшін де, қауіпсіз инвестиция түрі ретінде, тіпті басқалардың өмірі үшін де маңызды болды. 1943 жылы сауданың ең жоғары нүктесінде өнерді Нидерландыдағы немістерге өнер сатушылардың ең ірі сатушысы және Нидерландыдағы өнер сатушылар қауымдастығының төрағасы Питер де Буерс еврей қызметкерін босату үшін пайдаланды. Сұраныс күрт өсті, бағалар көтерілді және басып алынған аумақтағы жасырын қазыналарды табуға деген құштарлық күшейді. Басып алынған Францияда барлау жалғасқанда және Гитлердің бұйрығымен Франциядағы барлық ұлы өнер туындыларын қамтитын тізім жасалды, ал неміс валюталық бөлімі сансыз коллекционерлердің мүлкін және тізімдегі ықтимал заттарды сақтайтын жеке банк бөлімшелерін ашты. Қамқорлықтың иесі міндетті түрде қатысуы керек болды. Пабло Пикассоның қазынасын тексерудің бір мысалы бар; ол әскерлер оның қазынасының мазмұнын іздегенде өте ақылды тактиканы таңдады. Ол өзінің туындыларын өзінің коллекциясынан басқа суретшілердің көптеген туындыларымен хаостық түрде үйлестірді, нәтижесінде тергеушілер коллекцияда ештеңе маңызды емес деп ойлады және ештеңе алмады. Тәркілеулер көбейген сайын, олар Луврді толтырып, Рейх шенеуніктерін қосымша орын үшін және коллекцияны дұрыс қарау үшін Jeu de Paume кішкентай мұражайын пайдалануға мәжбүр етті. Гитлердің таңдауға мүмкіндігі болған үлкен өнер қоры болды: Гитлер өзінің жеке коллекциясы үшін бірінші таңдау жасады; екіншісі Рейхсмаршалдың коллекцияларын толықтыратын заттар болды; үшіншісі нацистік идеологияны қолдауға пайдалы нәрселерге арналды; төртінші санат неміс музейлері үшін құрылды. Барлығы бағаланып, төленуі керек еді, ал түскен қаражат француз соғыс жетімдеріне жұмсалуға тиіс болды. Гитлер сонымен қатар мемлекет мен қалаларға тиесілі француз өнер туындыларын тәркілеуге бұйрық берді. Рейх шенеуніктері Францияда қандай заттарды қалдыру керектігін және қандай заттарды Линцке жіберу керектігін шешті. Гитлерден келген қосымша бұйрықтарда Наполеонның Германиядан бұрын тонаған өнер туындыларын қайтару да қарастырылды. Наполеон өнерді тәркілеу ісінде рекордты иеленуші деп есептеледі.

Apart from auctioning art that was to be purged from Germany's collection, Germany's art that was considered as especially favourable by Hitler were to be combined to create a massive art museum in Hitler's hometown of Linz, Austria for his own personal collection. The museum to be by 1945 had thousands of pieces of furniture, paintings, sculptures and several other forms of fine craft. The museum was to be known as the "Führermuseum". By the late spring of 1940 art collectors and museum curators were in a race against time to move thousands of pieces of collectables into hiding, or out of soon to be occupied territory where it would be vulnerable to confiscation by German officials—either for themselves or for Hitler. On June 5, a particularly important movement of thousands of paintings occurred, which included the Mona Lisa, and all were hidden in the Loc Dieu Abbey located near Martiel during the chaos of invasion by German forces. Art dealers did their best to hide artwork in the best places possible; Paul Rosenberg managed to move over 150 great pieces to a Libourne bank, which included works by Monet, Matisse, Picasso, and van Gogh. Other collectors did whatever they could to remove France's artistic treasures to the safest locations feasible at the time; filling cars, or large crates en route to Vichy, or south through France and into Spain to reach transport by boat. Art dealer Martin Fabiani , whom after WWII was arrested for his involvement in Nazi art looting, moved mass quantities of pictures: drawings and paintings from Lisbon destined for New York, however they were seized by the Royal Navy which relocated them to Canada, in the charge of the Registrar of the Exchequer Court of Canada where they were to remain until the end of the war. Similar shipments landed in New York. By the end of June, Hitler controlled most of the European continent. As people were detained, their possessions were confiscated; if they were lucky enough to escape, their belongings left behind or in storage became the property of Germany. By the end of August, officials of the Reich were granted permission to access any shipping containers and remove any desirable items inside. As well as looting goods that were to be shipped out of occupied territories, Arthur Seyss Inquart authorized the removal of any objects found in houses during the invasion, after which a long and thorough search was in effect for European treasures. Artwork became an important commodity in the German economy: no one in German or axis controlled countries was allowed to invest outside of the new Germanic controlled territory, which in turn created a self contained market. With few options available for investments, art was of great importance to anyone with cash, including the Führer himself, as a safe form of investment, and even in trade for the lives of others. At the height of trading in 1943, art was used by Pieter de Boers, the head of the Dutch association of art dealers and the largest art seller to Germans in the Netherlands, in the exchange of the release of his Jewish employee. Demand began to increase dramatically, forcing prices to rise, and only furthering the desire to discover hidden treasures within occupied territory. As exploration continued within occupied France, and by Hitler's orders, a list was created which included all of the great works of art in France, and the German Currency Unit began to open private bank units which contained countless collectors' property and possible items on the list. The owner of the vault was required to be present. One particular investigation of a vault was that of Pablo Picasso; he chose a rather clever tactic when soldiers searched the contents of his vault. He packed his own artworks with countless other artists’ works of his collection in a chaotic manner, with the result that the investigators thought that nothing in the collection was significant, and took nothing. As confiscations began to pile up in massive quantities, the items filled the Louvre, and forced Reich officials to use the Jeu de Paume, a small museum, for additional space, and for proper viewing of the collection. The grand stockpile of art was ready for Hitler to choose from: Hitler had first choice for his own collection; second were objects that would complete collections of the Reichsmarschall; third was intended for whatever was useful to support Nazi ideology; a fourth category was created for German museums. Everything was supposed to be appraised and paid for, with proceeds being directed to French war orphans. Hitler also ordered the confiscation of French works of art owned by the state and the cities. Reich officials decided what was to stay in France, and what was to be sent to Linz. Further orders from Hitler also included the return of artworks that were looted by Napoleon from Germany in the past. Napoleon is considered the unquestioned record holder in the act of confiscating art.

Өнердің бүліну түрлері

1933 жылғы 31 қаңтарда Гитлер билікке келгеннен кейін, мәдениетті тазалауға бағытталған шаралар тез күш алды: кітаптарды өртеу ұйымдастырылды, суретшілер мен музыканттар оқытушылық қызметтерінен шеттетілді, суретшілерге табиғатта кездеспейтін түстерді қолдануға тыйым салынды, ал заманауи өнерге ықылас көрсеткен кураторлар нацистік партия мүшелерімен ауыстырылды. "Пропаганда министрлігі немесе ERR арқылы нацистер басып алған елдердің мәдениетін жойды немесе карантинге алды". "Төрт адамнан тұратын комиссия (профессор Циглер, Швайцер Мьёльнир, граф Бодиссин және Вольф Вилрих) Рейхтің барлық галереялары мен мұражайларын аралап, «дегенеративті» деп танылған суреттер мен мүсіндерді алып тастауға бұйрық берді". "Бұл төрт апокалиптикалық норвегтің Германияның жинаған көркем өнеріне келтірген зияны 16 000-нан астам сурет, гравюра және мүсінге жетеді деп бағаланды: Нольдеден 1000-нан астам, Геккельден 700, Шмидт-Роттлуф пен Кирхнерден 600-дан, Бекманнан 500, Кокошкадан 400, Хофер, Пехштейн, Барлах, Фейнингер және Отто Мюллерден 300-400-ден, Дикс, Гросс және Коринфтен 200-300-ден, Лехмбруктан 100, сондай-ақ Сезанн, Пикассо, Матисс, Гоген, Ван Гог, Брак, Писсарро, Дюфи, Кирико және Макс Эрнсттің туындылары". 1939 жылғы 20 наурызда Берлин өрт сөндіру бас штабының ауласында тартып алынған 4000-нан астам туынды өртеліп кетті. «Дегенерация» термині Германияда 19 ғасырдың соңында, сыншы және жазушы Макс Нордау 1892 жылы жарық көрген «Дегенерация» кітабында ұсынған теорияны қалыптастырған кезде кеңінен танылды. Нордау криминолог Чезаре Ломброзоның 1876 жылы жарияланған «Қылмыскер адам» еңбегіне сүйенді, онда «тумысынан қылмыскерлер» бар екенін дәлелдеуге тырысты, олардың атавистік ерекшеліктерін ғылыми өлшемдер арқылы анықтауға болады. Нордау осы қағидадан қазіргі заманғы өнерді сынға алды, оны қазіргі өмірмен бұзылған және әлсіреген адамдардың туындысы ретінде түсіндірді, олар біртұтас жұмыстар жасау үшін қажетті өзін-өзі бақылау қабілетін жоғалтқан. Импрессионизмнің бояулылығын аурулы көру қабығының белгісі ретінде түсіндіріп, ол дәстүрлі неміс мәдениетін мадақтады және қазіргі заманғы дегенерацияны айыптады. Нордау еврей болғанына қарамастан (Ломброзо сияқты), оның өнердегі дегенерация теориясын Веймар республикасы кезінде нацистер өнердегі арийлік тазалыққа қатысты антисемиттік және нәсілшіл талаптарын қолдау үшін пайдаланды. Рафаэль Шектің сөзіне сәйкес, Германия «Веймар мәдениеті мен ғылымының көптеген көрнекті өкілдері, соның ішінде мыңдаған зиялы, суретші және ғалымдардан айырылды». Фишердің айтуынша, «Гитлер билікке келгеннен кейін көптеген зиялы адамдар дереу елден қашып кетті». Нацистік Германияда порнография ресми түрде тыйым салынғанымен, порнографиялық фильмдер жеке түсіріліп, нацистік партияның жоғары лауазымды тұлғаларына көрсетілгені, сондай-ақ Солтүстік Африкаға жәндіктерге қарсы дәрілер және басқа да тауарлармен айырбасталғаны белгілі болды. 1941 жылы жасырын түсірілген эротикалық фильмдердің бірі – «Саксенвальд» фильмдері. 1933 жылдың сәуір айында нацистер солшыл, демократиялық және еврей авторларының ұзын тізімін жасады, онда 19 ғасырдың бірнеше танымал жазушылары да болды. 1933 жылдың қарашасы мен 1934 жылдың қаңтары аралығында баспагерлерге «аталған туындыларды шығару мен тарату ұлттық және мәдени себептермен қолайсыз, сондықтан тоқтатылуы керек» деген хабарлама жіберілді. Кітаптарына тыйым салынған баспагерлер, көбінесе үлкен экономикалық шығындарға ұшырады, «жауапты органдар кез келген немқұрайлылыққа қатаң шара қолданады» деген хаттар алды. «Натурализм, экспрессионизм, дадаизм және жаңа объективтілік фантастикасын; қазіргі заманғы аударма әдебиетін; және сынға алушылық танымдық әдебиетті» жариялаған компаниялар үлкен экономикалық зиянға ұшырады. Жазалар әртүрлі болды: кейбіреулері цензураға ұшырады немесе олардың еңбектері жойылды немесе жұрт алдында мазақ етілді, ал басқалары концлагерьлерге қамалды. «Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1939-1945 жылдары нацистер тыйым салынған әдебиеттердің бірдей тізімдерін барлық оккупацияланған елдерде, сондай-ақ Германияның одақтас елдерінде: Дания, Норвегия, Франция, Люксембург, Бельгия, Нидерланды, Литва, Латвия, Эстония, Беларусь, Польша, Югославия, Грекия және, әрине, Германияда қолданды».

Hitler's rise to power on January 31, 1933, was quickly followed by actions intended to cleanse the culture of degeneracy: book burnings were organized, artists and musicians were dismissed from teaching positions, artists were forbidden to utilize any colors not apparent in nature, to the "normal eye", and curators who had shown a partiality to modern art were replaced by Nazi Party members. "Through the Ministry of Propaganda or the ERR, the Nazis destroyed or quarantined the culture of all the nations they invaded." "A four man purge tribunal (Professor Ziegler, Schweitzer Mjolnir, Count Baudissin and Wolf Willrich) toured galleries and museums all over the Reich and ordered the removal of paintings, drawings and sculptures that were regarded as 'degenerate'." "The swathe these four apocalyptic Norsemen cut through Germany's stored up artistic treasure has been estimated at upwards of 16,000 paintings, drawings, etchings and sculptures: 1,000 pieces by Nolde, 700 by Haeckel, 600 each by Schmidt Rottluff and Kirchner, 500 by Beckmann, 400 by Kokoschka, 300–400 each by Hofer, Pechstein, Barlach, Feininger and Otto Muller, 200 300 each by Dix, Grosz and Corinth, 100 by Lehmbruck, as well as much smaller numbers of Cézannes, Picassos, Matisses, Gauguins, Van Goghs, Braques, Pissarros, Dufys, Chiricos and Max Ernst." On March 20, 1939, more than 4000 of those works seized were burned in the courtyard of the headquarters of the Berlin Fire Department. The term Entartung (or "degeneracy") had gained popularity in Germany by the late 19th century when the critic and author Max Nordau devised the theory presented in his 1892 book, Entartung. Nordau drew upon the writings of the criminologist Cesare Lombroso, whose The Criminal Man, published in 1876, attempted to prove that there were "born criminals" whose atavistic personality traits could be detected by scientifically measuring abnormal physical characteristics. Nordau developed from this premise a critique of modern art, explained as the work of those so corrupted and enfeebled by modern life that they have lost the self control needed to produce coherent works. Explaining the painterliness of Impressionism as the sign of a diseased visual cortex, he decried modern degeneracy while praising traditional German culture. Despite the fact that Nordau was Jewish (as was Lombroso), his theory of artistic degeneracy would be seized upon by the Nazis during the Weimar Republic as a rallying point for their anti Semitic and racist demand for Aryan purity in art. Germany lost "thousands of intellectuals, artists, and academics, including many luminaries of Weimar culture and science", according to Raffael Scheck. Fischer says that "as soon as Hitler seized power, many intellectuals rushed to the exits." Though pornography was officially banned in Nazi Germany, it has been acknowledged that pornographic films were privately filmed and screened for senior Nazi Party figures, and were also traded to north Africa for insect repellent and other commodities. One notable series of erotic films which were secretly shot in 1941 were Sachsenwald films. "As early as April 1933, the Nazis had compiled a long blacklist of left, democratic, and Jewish authors which included several famous authors of the nineteenth century." Between November 1933 and January 1934, publishers were informed "that supplying and distributing the works named is undesirable for national and cultural reasons and must therefore cease." Publishers, who often faced enormous economic losses when books were banned, received letters stating that the "authorities responsible would proceed against any indiscretion in the most rigorous manner". Companies which had published primarily "the fiction of naturalism, expressionism, Dadaism, and New Objectivity; modern translated literature; and critical nonfiction suffered enormous economic losses." Punishments varied, some individuals were censored or had their work destroyed or publicly ridiculed, while others were incarcerated in concentration camps. "During World War II, 1939–1945, identical indexes of forbidden literature were applied by the Nazis in all occupied countries as well as in Germany's allied countries: Denmark, Norway, France, Luxembourg, Belgium, the Netherlands, Lithuania, Latvia, Estonia, Belarus, Poland, Yugoslavia, Greece, and of course, Germany."

Кітаптарды өртеу

Тазалау әрекеті немесе Sauberung ретінде сипатталған, тұтанған қымыз сияқты, отты тұтану Германияның басқа қалаларында да кітаптарды өртеуге себеп болды, соның ішінде Франкфурт пен Мюнхенде, онда өртеулер оркестрленген бағдарламаның бір бөлігі болды, оған музыка мен сөздер кірді. "Көзі көрмейтін жазушы Хелен Келлер неміс студенттеріне ашық хат жариялады: 'Сіздер менің кітаптарымды да, Еуропаның ең жақсы ойшылдарының кітаптарын да өрте аласыз, бірақ сол кітаптардағы идеялар миллиондаған арнадан өтіп, одан әрі тарай береді.'"

Өршік өнер көрмесі

Қазіргі заманғы өнер туындылары неміс музейлерінен алынып тасталды. Бастапқыда 5000-нан астам шығарма тәркіленді, оның ішінде 1052-і Нольде, 759-ы Геккель, 639-ы Эрнст Людвиг Кирхнер және 508-і Макс Бекман, сондай-ақ Александр Архипенко, Марк Шагалл, Джеймс Энсор, Анри Матисс, Жан Метцингер, Пабло Пикассо және Винсент ван Гог сияқты суретшілердің кішігірім шығармалары. Бұл туындылар 1937 жылғы 19 шілдеде Мюнхенде тұсаукесерін өткізген және 30 қарашаға дейін Германия мен Австрияның он бір қаласына сапар шегуге дейін Германияның отыз екі мұражайының жинақтарынан алынған 650-ден астам сурет, мүсін, графика және кітаптарды ұсынған "Entartete Kunst" ("Дигенерациялық өнер") атты жамандау көрмесіне материал болды. Көрменің көркем туындылары әдейі тәртіпсіз түрде көрсетіліп, мазақтайтын жазбалармен бірге қойылды. "Оларды 'қорғау' үшін балаларға кіруге рұқсат етілмеді". "Entartete Kunst" көрмесімен бір уақытта "Große Deutsche Kunstausstellung" (Ұлы неміс өнер көрмесі) өтті. Бұл көрме әсем "Haus der deutschen Kunst" (Неміс өнерінің үйі) ғимаратында өткізіліп, Арно Брекер және Адольф Виссель сияқты ресми мақұлданған суретшілердің жұмыстарын көрсетті. Төрт айдың соңында "Entartete Kunst" көрмесіне екі миллионнан астам адам келді, бұл жақын орналасқан "Große Deutsche Kunstausstellung" көрмесінен үш жарым есе көп. "Дегенеративті өнер" көрмесінде Пол Клее, Оскар Кокошка және Василий Кандинский сияқты белгілі халықаралық суретшілердің, сондай-ақ сол кездегі атақты неміс суретшілері Макс Бекман, Эмиль Нольде және Георг Гросс өнерлері қойылды. Көрмеге арналған анықтамалықта көрменің мақсаты "бұл қозғалыстың артында тұрған философиялық, саяси, нәсілдік және моральдық мақсаттар мен ниеттерін, сондай-ақ оларды ұстанатын жемқорлықтың қозғаушы күштерін ашу" екені түсіндірілді. Клеремонт-Мккенна колледжінің Еуропа тарихы профессоры және нацистік дәуірдегі өнер мен саясат туралы бірнеше кітаптың авторы Джонатан Петропулос былай деді: "Егер туынды абстрактілі немесе экспрессионистік болса, сондай-ақ кейбір жағдайларда еврей суретшісіне тиесілі болса, ол да осы топқа енгізілді". Гитлер саясаткер болғанға дейін суретші болған, бірақ ол қалаған ғимараттар мен пейзаждардың реалистік суреттері сурет өнерінің беделді өкілдері тарапынан абстрактілі және заманауи стильдерге басымдық бергендіктен қабылданбаған. Сондықтан "Дегенеративті өнер" көрмесі оның кек алу мүмкіндігі болды. Ол сол жазда сөйлеген сөзінде "өздігінен түсініксіз, бірақ өмір сүруін дәлелдеу үшін қандай да бір көркемдік түсіндірме қажет болатын өнер туындылары енді ешқашан неміс халқына жол таба алмайды" деді. Нацистер дегенеративті өнерді еврейлер мен большевиктердің өнімі деп мәлімдеді, бірақ көрмеге қойылған 112 суретшінің тек 6-сы ғана еврей болды. Өнер туындылары әртүрлі бөлмелерге жіктеліп қойылды: құдайға қарсы өнер, еврей немесе коммунистік суретшілердің өнері, неміс сарбаздарын сынаған өнер, неміс әйелдерінің ар-намысына тиетін өнер. Бір бөлмеде толыққандай абстрактілі суреттер болды және ол "ақылсыздық бөлмесі" деп аталды. Көрменің мақсаты тек қана заманауи өнерді мазақтау емес, сонымен қатар көрермендерге оны неміс халқына қарсы зұлымдық жоспарының белгісі ретінде қарастыруға көмектесу болды. Көрме ұйымдастырушылары хабарды жеткізу үшін көп күш жұмсады, көпшілік арасында араласып, экспонаттарды сынап-қанағаттандырмайтын актерлерді жалдады. Мюнхендегі "Дегенеративті өнер" көрмесіне ресми түрде бекітілген "Ұлы неміс өнер көрмесінен" үш есе көп, миллионнан астам адам келді.

Modern artworks were purged from German museums. Over 5,000 works were initially seized, including 1,052 by Nolde, 759 by Heckel, 639 by Ernst Ludwig Kirchner and 508 by Max Beckmann, as well as smaller numbers of works by such artists as Alexander Archipenko, Marc Chagall, James Ensor, Henri Matisse, Jean Metzinger, Pablo Picasso and Vincent van Gogh. These became the material for a defamatory exhibit, Entartete Kunst ("Degenerate Art"), featuring over 650 paintings, sculptures, prints, and books from the collections of thirty two German museums, that premiered in Munich on July 19, 1937, and remained on view until November 30 before travelling to eleven other cities in Germany and Austria. In this exhibition, the artworks were deliberately presented in a disorderly manner, and accompanied by mocking labels. "To 'protect' them, children were not allowed in." Coinciding with the Entartete Kunst exhibition, the Große Deutsche Kunstausstellung (Great German art exhibition) made its premiere amid much pageantry. This exhibition, held at the palatial Haus der deutschen Kunst (House of German Art), displayed the work of officially approved artists such as Arno Breker and Adolf Wissel. At the end of four months Entartete Kunst had attracted over two million visitors, nearly three and a half times the number that visited the nearby Grosse deutsche Kunstausstellung. The Degenerate Art Exhibition included works by some of the great international names—Paul Klee, Oskar Kokoschka and Wassily Kandinsky—along with famous German artists of the time such Max Beckmann, Emil Nolde, and Georg Grosz. The exhibition handbook explained that the aim of the show was to "reveal the philosophical, political, racial and moral goals and intentions behind this movement, and the driving forces of corruption which follow them". Works were included "if they were abstract or expressionistic, but also in certain cases if the work was by a Jewish artist", says Jonathan Petropoulos, professor of European History at Claremont McKenna College and author of several books on art and politics of the Nazi era. Hitler had been an artist before he was a politician—but the realistic paintings of buildings and landscapes that he preferred had been dismissed by the art establishment in favor of abstract and modern styles. So the Degenerate Art Exhibition was his moment to get his revenge. He had made a speech about it that summer, saying "works of art which cannot be understood in themselves but need some pretentious instruction book to justify their existence will never again find their way to the German people". The Nazis claimed that degenerate art was the product of Jews and Bolsheviks, although only six of the 112 artists featured in the exhibition were actually Jewish. The art was divided into different rooms by category—art that was blasphemous, art by Jewish or communist artists, art that criticized German soldiers, art that offended the honor of German women. One room featured entirely abstract paintings, and was labelled "the insanity room". The idea of the exhibition was not just to mock modern art, but to encourage the viewers to see it as a symptom of an evil plot against the German people. The curators went to some lengths to get the message across, hiring actors to mingle with the crowds and criticize the exhibits. The Degenerate Art Exhibition in Munich attracted more than a million visitors—three times more than the officially sanctioned Great German Art Exhibition.