Структуралық коммуникация: Білімді ұйымдастыру және түсінуді дамыту жолы

Кіріспе

Джон Г. Беннетт әзірлеген концепция

Құрылымдық коммуникация 1960 жылдары Джон Г. Беннетт және оның зерттеу тобы автоматтандырылған тәсілдер арқылы шағын топтық оқу сабағының құрылымын және сапасын имитациялау мақсатымен әзірленді. Ол көптеген студенттерге бақылаусыз жоғары деңгейдегі білім алуға мүмкіндік береді. Коммуникация ақпараттан және құрылымнан тұрады. Тиімді екі жақты коммуникация құрылымды салыстыру арқылы түсіністіктің өзара расталуын қамтиды. Құрылымдық коммуникацияда қатысушылар нақты тәсілдермен ұйымдастыруға тиіс ақпарат ұсынылады. Құрылымдық коммуникация – оқу материалдарын жасаған автор мен студенттер арасындағы симуляциялық диалогты қамтамасыз ететін оқыту тәсілі. Бұл «түсінікті жеткізудің интерактивті әдісі» деп аталады. Түсіну «егер студент білімді әртүрлі контексттерде тиімді қолдана алатындығын және білім элементтерін белгіленген ұйымдастыру принциптеріне сәйкес жинақтай алатындығын көрсететін болса, туындайды» (Эган, 1972, 66-бет). Бұл техника оқушылардың шығармашылық ойлауын ынталандыруға, жай ғана жаттауға емес, тақырыпты түсінуге дамытуға бағытталған. Сонымен қатар, құрылымдық коммуникация әлеуметтік әрекеттер үшін оқытуды дамытуға арналған. «Ходжсон, көптеген конструктивистер сияқты, оқыту қызметінің әлеуметтік контекстін оқуды практикалық жағдайларға беру үшін маңызды деп қарастырды». Біріншіден, бұрын «сарапшы» ұсынған элементтер топтың өзі жасаған элементтермен ауыстырылды. Екіншіден, статикалық массивтің орнына әр элемент жеке магниттік алтыбұрышқа орналастырылды, оны тиісті тақтаға бекітіп, жылжытуға болады. Бұл адамдар элементтерді жасап, физикалық түрде манипуляциялай алатынын білдіреді. Абстрактілі түрде таңдау жасаудың орнына, олар оларды әртүрлі мағыналарды жасау үшін физикалық түрде «шоғырландыра» алады. 1980 жылдары бағдарламалық құралдар жасалды және бұл әдіс шешім қабылдау теориясымен байланысты. 1990 жылдары бұл әдіс LogoVisual ойлау ретінде қайта қарастырылып, бес компонентті процесс түрінде ұсынылды, қазір ол кез келген ойлау процесіне әмбебап қолданылатын құрал деп есептеледі. ХХІ ғасырда бұл әдіс мектептерде, сондай-ақ басқару және қоғамдық ұйымдарда көптеген қолданыстар тапты. Ол бір жеке тұлғадан бастап жүздеген адамдарға дейінгі кең ауқымдағы топтармен жұмыс істеуде өте әмбебап болып көрінді.

Structural communication was developed in the 1960s by John G. Bennett and his research team to simulate the structure and quality of a small group tutorial through automated means. It provides access to high level learning for many students without much supervision. A communication consists of both information and structure. An effective two way communication involves mutual verification of understanding through comparisons of structure. In structural communication, information is provided that participants have to organize in explicit ways. Structural Communication is an instructional approach that provides a simulated dialogue between an author of instructional materials and the students. It has been called "an interactive technique for communicating understanding". Understanding is "inferred if a student shows the ability to use knowledge appropriately in different contexts, and to organize knowledge elements in accordance with specified organizing principles" (Egan, 1972, p. 66). The technique was designed to encourage creative thinking in learners, allowing them to develop an understanding of a topic, not simply to memorize facts. Furthermore, Structural Communication was designed to promote learning for social action. "Hodgson, in line with many current constructivists, viewed the social contexts of the learning activity to be critical for the transfer of learning to practical situations". Firstly, the items that had previously been provided by an ‘expert’ were replaced by ones generated by the group itself. Secondly, in place of a static array, each item was put onto a separate magnetic hexagon that could be attached to and moved on a suitable whiteboard. This meant that people could generate and physically handle the items. In place of making selections in an abstract way, they could physically ‘cluster’ them together to make various meanings. In the 1980s, software was developed. And the method was linked to decision theory. In the 1990s, the method was re interpreted as LogoVisual thinking and cast in the form of a fivefold process, now seen as universally applicable to any thinking process. By the twenty first century, it was again finding many applications in schools as well as management and communities. It proved especially versatile in dealing with a wide range of numbers of people from single individual to many hundreds.