Кіріспе

Британдық армия офицері, полковник Ричард Джеффри Пайн Кофин (2 желтоқсан 1908 – 28 ақпан 1974) – Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен британдық армия офицері. Ол Солтүстік Африкадағы 3-ші парашюттік батальонға және Нормандия, Бельгия мен Германиядағы 7-ші (жеңіл жаяу әскер) парашюттік батальонға қолбасшылық етті. Оның әскерлері оның фамилиясының ерекше сәйкес келуіне қызыққан (әскерлер көбінесе қарапайым қарағайдан жасалған табытта жерленген), оны "Ағаш жәшік" деп атады.

Ерте өмір

Джон Эдвард Пайн Кофин мен Луиза Пайн Кофинның Девондағы Портледждегі, Пайн Кофин отбасының мүлігінде дүниеге келген ол алты бауырластың бірі еді, олардың арасында Джон есімді інісі ең кішісі болды. Ол Итон және Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алған. Оның отбасы британдық қарулы күштерде қызмет етудің ұзақ дәстүрін қалыптастырған; оның әкесі, британ армиясының майоры, Екінші Буер соғысында атты әскерде қызмет етті (Дистинктивті қызмет орденімен марапатталды) және 1919 жылы қайтыс болды, ал оның ағасы, лейтенант Тристрам Джеймс Пайн Кофин Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті және 1919 жылы Солтүстік-Батыс Ресейде қайтыс болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Р. Г. Пайн Коффиннің үлкен ағасы, Е. С. Пайн Коффин, отбасы мен достары арасында Клод деп танылған, Малайяда Британдық Үндістан армиясының подполковнигі болып қызмет етті және 1942 жылдың ақпанында Сингапурдың құлауынан кейін жапондықтар оны тұтқынға алды. Жапондықтар тұтқындаған көптеген соғыс тұтқындарынан айырмашылығы, Клод аман қалды. Р. Г. өзі 1928 жылы жергілікті жаяу әскер полкі, Девоншир полкіне екінші лейтенант болып тағайындалды. 1931 жылы лейтенант, ал 1938 жылы капитан болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай майор (соғыс штабының офицері) болып тағайындалды. Джеффри мен оның әпкесі Гвен өте жақын болды және автомобильдерді ұнататын, нәтижесінде олар бірлесіп көптеген спорттық автомобильдерді жинады. Гвен Оңтүстік Африкаға көшіп кеткеннен кейін де екеуі үнемі хат алысып тұрды, онда ол сүйек туберкулезіне шалдығып, жамбас тұсынан аяғы ампутацияланды.

Солтүстік Африка

1941 жылғы 30 қыркүйекте 2-ші парашюттік батальон құрылғаннан кейін, Пайн Коффин Девон полкінен батальонға қосылды. Ол 1942 жылы 3-ші парашюттік батальонға екінші командир болып ауысты. Кейіннен, уақытша подполковник атағын алғаннан соң, батальон командирі болды. 1942 жылғы қарашада, Одақтас әскерлерінің Жерорта теңізінің солтүстік-батыс Африкасындағы Орталық державалар басып алған аймақтарына жасаған десанттарынан кейін, 1-ші парашюттік бригада Алжирге жіберілді, ал 3-ші батальон Гибралтар арқылы Алжирге алдын ала қонды. Батальонның алғашқы операциясы 12 қараша күні таңертең болды, ол АҚШ-тың 64-ші әскер тасымалдау тобымен Боне маңындағы стратегиялық маңызды әуежайға түсірілді. Олар неміс парашютшілері ұқсас операцияны жүзеге асыруға үлкермес бұрын бірнеше минутқа жерге қонды, бірақ британдық парашютшілердің бар екені анықталғаннан кейін ол операция тоқтатылды. 3-ші батальонға қарсы неміс тарапынан тек Ju 87 Stuka пикировщик бомбалаушылары қарсылық көрсетті, бірақ олардың әсері шамалы болды. Күні бойы әуежайды коммандостар мен Спитфайр истребительдерімен күшейтілді. Пайн Коффиннің батальоны бірнеше күннен кейін қайтарылып алынды. 3-ші батальон 1943 жылы науқан аяқталғанға дейін Солтүстік Африкада қызмет етті, әсіресе Бу-Арада және Тамерада. Пайн Коффиннің науқандағы іс-қимылдары үшін оған Әскери крестпен марапатталды. Пайн Коффиннің 3-ші батальон командирі лауазымындағы қызметі, батальон Сицилияға қарсы әуе десанттық операциясына дайындалып жатқанда, оны Ұлыбританияға қайта шақырумен аяқталды. Ол 5-ші парашюттік бригаданың, 6-шы әуе десанттық дивизияның құрамына кіретін 7-ші (жеңіл жаяу әскер) парашюттік батальонының (бұрынғы 10-шы батальон, Сомерсет жеңіл жаяу әскері) командирі болып тағайындалды.

Нормандия

7-ші батальонмен бірге Пайн Коффин 1944 жылдың 6 маусымының таңертеңінде 6-шы әуе десанттық дивизияның Орн өзені маңындағы әуе шабуылында маңызды рөл атқарды. Оның батальонына Каен каналы мен Орн өзенінің көпірлерін басып алған майор Джон Ховардтың 181 сарбаздық күшін нығайту міндеті жүктелді. Бұл көпірлерді сәтті қорғау 6-шы әуе десанттық дивизиясының одақтастардың шығыс жағын қамтамасыз ету мақсаты үшін өте маңызды болды. Көпірлер одақтастардың жағаға қонуынан кейін күні босатылғанға дейін ұсталуы керек еді. Пайн Коффин батальонымен 00:50-де түсті; олар көпірлерге шамамен 01:40-де жетіп, Каен каналының батысында Беновиль мен Ле Портта орналасты. 7-ші батальонның келуімен Пайн Коффин майор Ховардтың орнына көпірлерді қорғау басшылығын өз мойнына алды. 5-ші парашют бригадасының жағдайы қиын болды; 7-ші батальон шашырап, күшінің шамамен 40% ғана жиналды, ал 12-ші батальон Орнның шығысындағы Ренвиллде ұқсас жағдайда болды. Пайн Коффин батальоны 716-шы жаяу әскер дивизиясы мен 21-ші танк дивизиясының бөлімдерінен тұрақты шабуылдарға ұшырады, бірақ олар қиындықпен өз позицияларын сақтап қалды. Қоршауда қалған әскерлерге алғашқы көмек сағат 13:30-да келді, ол кезде Лорд Ловаттың 1-ші арнайы қызмет бригадасының бөлімдері Сворд-Бичтен келіп, көпірлерден өтіп, Ренвиллдегі позицияларды нығайтты. 7-ші батальонның жеңілдеуі 21:15-те 3-ші жаяу әскер дивизиясының 2-ші Корольдік Уорвикшир полкі келгенге дейін басталмады. 7-ші батальон көпірлерден шыққаннан кейін Орнның шығысындағы позицияларға көшті. 10 маусымда 346-шы жаяу әскер дивизиясының неміс шабуылы тойтарылғаннан кейін, Пайн Коффинге неміс шабуылдаушы күшінің қалдықтары шегінген Ле Марике орманды басып алу операциясын жоспарлауға бұйрық берілді. 7-ші батальонның тек екі ротасы болды, бірақ олар танктердің қолдауымен орманды басып алып, 100-ге дейін сарбазды тұтқынға алды. 7-ші батальон аймақтағы қанды қорғаныс шайқастарына қатысып, одақтастардың тамыз айында Сенаға қарай жылжуына дейін жалғастырды. Пайн Коффин батальонының қатты шаршағанын ескерсе де, 7-ші батальон одақтастардың қарқынды ілгерілеуіне қатысты. Соңында қыркүйек айының ортасында 6-шы әуе десанттық дивизиясы қалпына келтіру және қайта ұйымдастыру үшін Ұлыбританияға қайтарылды. Пайн Коффин Нормандиядағы қызметі үшін марапатталған көптеген сарбаздардың бірі болды; ол 6 маусымда Каен каналы көпірін қорғағандығы үшін Еңбек орденімен (DSO) марапатталды.

Бельгия мен Германия

Германия желтоқсанда Арденн шабуылын бастағаннан кейін, 6-шы әуе десант дивизиясы одақтастардың қорғанысын нығайту үшін Бельгияға жіберілді. Пайн Коффин батальоны және дивизияның көп бөлігі (АҚШ күштерімен салыстырғанда) шектеулі қатысты, ал Германияның шабуылы қаңтарда жеңілгеннен кейін Голландияға, содан кейін 1945 жылдың ақпанында Ұлыбританияға қайтарылды. 7-ші батальон 1945 жылдың 24 наурызында Рейн өзенінен жасалған одақтастардың әуе десант шабуылында белсенді қызмет етті. Пайн Коффин операцияның сәтті аяқталуындағы маңызды рөлі үшін DSO орденіне қосымша таға берілді, бұл 7-ші батальонның соғыстағы соңғы парашютпен секіруі болды. Батальонның мақсаты Хамминкельн маңындағы позицияларды басып алып, ұстау, сондай-ақ 5-ші бригаданың негізгі мақсаттарға қарай жылжуында қорғау күші ретінде әрекет ету болды. Батальон бригаданың соңғысы болып секірді, неміс әскерлерінің қарсы шабуылына, зениттік артиллерия мен басқа да жердегі күштердің шабуылына ұшырады. Батальонның мақсаттарын басып алу үшін болған қатаң шайқастар кезінде Пайн Коффин бетіне ауыр жарақат алды; ол емделуге кетпеуге бас тартты және өз әскерлерін жігерлендіре беру үшін батальонның позициялары бойынша қозғалысын жалғастырды. (DSO орденіне қосымша таға бергені туралы сипаттамаға сәйкес) Ол батальонын неміс қарсы шабуылдарына қарсы тұруға біріктірді, бұл бригаданың негізгі мақсаттарын сәтті аяқтауда шешуші рөл атқарды. 7-ші батальон кейіннен 5-ші бригаданың негізгі позицияларына қайтарылды. Батальон 1945 жылдың мамыр айында Балтық теңізіндегі Висмар портында дивизияның қалған бөлігімен бірге соғысын аяқтады.

Кейінгі өмірі

1945 жылдың тамызында Пайн Коффин майор шеніне көтерілді; ол 1947 жылы кеткенге дейін 7-ші батальонды уақытша подполковник ретінде басқарды, сондай-ақ Қиыр Шығыста және Палестинада қызмет етті. 1946 жылы Бірмадағы қызметі үшін ол "Деспетштерде" аталды. 1948 жылдың 3 шілдесінде подполковник шеніне көтеріліп, Малайядағы Девоншир полкінің 1-ші батальонына қолбасшылық етті. Пайн Коффин Малайядағы төтенше жағдайдың бастапқы кезеңдерінде батальонды басқарды және 1951 жылдың ақпан айында Колчестерге көшіруді ұйымдастырды. Малайядағы қызметі үшін ол тағы бір рет "Деспетштерде" аталды. Пайн Коффин Девон полкінен көп ұзамай кетіп, Парашют полкіне полк полковнигі және Парашют полкі мен Әуе десанттық күштерінің депосының командирі болып қайта оралды, ол 1952 жылдан 1955 жылға дейін осы қызметте болды. Содан кейін ол Армиялық автокөлік мектебінің коменданты және Бордон гарнизонының командирі болды. 1958 жылдың 20 желтоқсанында зейнеткерлікке шығып, запастағы міндеттемесі бар полковник атағымен марапатталды (оның мерзімі 1963 жылы аяқталды). 1974 жылдың 28 ақпанында Хаслар Корольдік Әскери-теңіз ауруханасында қайтыс болды, одан ұлы Питер аман қалды. Пайн Коффиннің Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі күнделіктері 2003 жылы жарық көрген "Екі көпірдің тарихы" кітабының негізі болды, оны Барбара Мэддокс өңдеп, ұлы Питер Пайн Коффин жеке басылымға шығарды.

Жеке өмір

Армияда қызмет еткен кезінде Ричард Джоан Годфриге үйленді, ол 1939 жылы Питер Пайн Коффин деген ұл таратты, ал отбасы Үндістанда орналасқанда осы оқиға болды. 1944 жылы Джоан менингиттен қайтыс болды, соның салдарынан бес жасар Питерді оның Кей кемпірі тәрбиелеуге алды, ол соғыс аяқталғанға дейін оны өсірді. Сонымен қатар, подполковник Джеффри Пайн Коффин өте бойы ұзын болған және шайқас кезінде ковбой бут киюге талап еткен, бұл оны Нормандиядағы одақтас әскерлеріне оңай танылуына мүмкіндік берді. Тағы бір туысы, сержант Джеффри Тристам Пайн Коффин (RAF/568487) 1943 жылдың 13/14 шілдесінде Аахен қаласына жасалған операциялық бомбалау шабуылында 102 эскадрильяның ұшқыш инженері болып қызмет етіп қаза тапты.