Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Киелі Рим империясының императорлық шеңбері
Imperial circle of the Holy Roman Empire
Төменгі Саксониялық шеңбер (Niedersächsischer Reichskreis) – Киелі Рим империясының императорлық шеңбері болды. Ол ортағасырлық Саксония герцогтігінің (Вестфалиядан басқа) көп бөлігін қамтыды және бастапқыда Саксония шеңбері (Sächsischer Kreis) деп аталды. Кейіннен, жоғары Саксония шеңберінен айырмасын анықтау үшін оған нақтырақ атау берілді. Бұл шеңбердің ерекшелігі – әр кезде Дания (Гольштейнде), Ұлыбритания (Гановерде) және Швеция (Бременде) патшалары бірнеше империялық мемлекеттердің князьдары болды.
The Lower Saxon Circle (Niedersächsischer Reichskreis) was an Imperial Circle of the Holy Roman Empire. It covered much of the territory of the medieval Duchy of Saxony (except for Westphalia), and was originally called the Saxon Circle (Sächsischer Kreis) before later being better differentiated from the Upper Saxon Circle by the more specific name. An unusual aspect of this circle was that, at various times, the kings of Denmark (in Holstein), Great Britain (in Hanover) and Sweden (in Bremen) were all Princes of a number of Imperial States.
Шығу тегі
Төменгі Саксония округінің алғашқы жоспарлары 1438 жылы Германияның Альберт II-сінен бастау алады. Императорлық Саксония округі 1500 жылы ресми түрде құрылды, бірақ 1512 жылы ол Жоғарғы Саксония және Төменгі Саксония округтеріне бөлінді. Бұл бөліну 1522 жылы ғана кодификацияланды, ал бөліністің толыққанды жүзеге асуына Императорлық палата соты біраз уақыт қажет етті. Сонымен қатар, Жоғарғы Саксония округі, Төменгі Саксония округі немесе Нидерланды туралы алғашқы айтылымдар одан кейін көп уақыт өткен соң пайда болды. Төменгі Саксония (Нидерсаксен) термині алғаш рет 1548 жылы қолданылды.
The first plans for a Lower Saxon Circle originate from Albert II of Germany in 1438. An Imperial Saxon Circle was formally created in 1500, but in 1512 it was divided into an Upper Saxon and Lower Saxon Circle. The division was only codified in 1522, and it took a while before the separation was completely implemented by the Imperial Chamber Court. Furthermore, the first mention of an Upper Saxon Circle, a Lower Saxon Circle or the Netherlands occurred much later on. The term Lower Saxony (Niedersachsen) was first used only in 1548.
Аумағы
Төменгі Саксония шеңберіне қазіргі Төменгі Саксонияның ең шығыс бөлігі, Саксония-Ангальттың ең солтүстік бөлігі (Алтмарқтан басқа), Мекленбург, Холштейн (Дитмаршеннен басқа), Гамбург, Бремен, сондай-ақ Бранденбург және Тюрингияның шағын аудандары кірді. Ол көбінесе Холле және Ютербог сияқты шағын анклавтарды есептемегенде, үздіксіз аумақ болды. Нордхаузен мен Мюльхаузен де императорлық шеңбердің үздіксіз бөлігіне кірмейтін аймақтар еді. Шеңбердің ішінде 1502 жылдан бері Бремен архиепископтығымен жеке одақта болған Верден князь-епископтығы орналасқан. Шамбург және Шпигельберг округтары да осы жеке одақтың құрамына кірді, бірақ Төменгі Саксония шеңберіне жатпады. Киелі Рим империясы құлаған кезде, бұл шеңберде 2 120 000 адам тұрды және оның ауданы 1240 шаршы мильді құрады. Діни тұрғыдан алғанда, азаматтардың басым көпшілігі протестанттар еді. Хильдесхайм епископтығы осы ереженің жалғыз ерекшелігі болды.
The Lower Saxon Circle included the easternmost part of current Lower Saxony, the northernmost part of Saxony Anhalt (excluding the Altmark), Mecklenburg, Holstein (excluding Dithmarschen), Hamburg, Bremen, in addition to small areas in Brandenburg and Thuringia. For the most part it was a continuous territory with the exception of small enclaves like Halle and Jüterbog. Nordhausen and Mühlhausen were also areas outside the continuous portion of the imperial circle. Within the circle was the Prince Bishopric of Verden, which was in personal union with the Archbishopric of Bremen since 1502. The Counties of Schaumburg and Spiegelberg were also part of the personal union, but they were not a part of the Lower Saxon Circle. By the downfall of the Holy Roman Empire, the circle had 2,120,00 inhabitants and an area of 1,240 square miles. With respect to religion, almost all the citizens were Protestant. The exception was the partially Catholic Bishopric of Hildesheim.
Құрылымы
Дөңгелектің үлкен бөлігі Велфтер әулеті билеген аумақтардан тұрды. Протестанттық реформация кезінде, 1513 жылдан бастап, жаңадан өткен Магдебург архиепископтығын Гогенцоллерн әулетінің Бранденбург тармағынан тағайындалған басқарушылар биледі. Сонымен қатар, 1648 жылы Халберштадт епископтығы Бранденбург маркграфтығына берілді. Реформациядан кейін Бремен архиепископтығы Дания және Швеция тарапынан, ал 1715 жылдан кейін Велфтер әулеті тарапынан басқарылды. Олденбург герцогтығы арқылы Дания королі императорлық дөңгелектің ханзадасы атанды. Сондай-ақ, императорлық дөңгелектердегі иеліктерінің нәтижесінде, Брансвик-Люнебург электоратын басқарған Пруссия, Швеция және Ұлыбритания патшалары империя ханзадалары болды. Бүкіл империя ішінде Төменгі Саксон дөңгелегін ең көп шетелдік патшалар басқарды. Осыған қарамастан, Велфтер әулетінің Төменгі Саксон дөңгелегіндегі күшті орны Мекленбург герцогтары мен Дания патшаларының толыққанды үстемдік құруына тосқауыл қойды.
A large part of the circle was made up of territories ruled by the House of Welf. With the Protestant Reformation the newly converted Archbishopric of Magdeburg was ruled from 1513 by administrators from the Brandenburg line of the House of Hohenzollern. Also, in 1648 the Bishopric of Halberstadt was given to the Margraviate of Brandenburg. The Archbishopric of Bremen, after the Reformation, was ruled by Danes and Swedes, and after 1715 by the House of Welf. Through the Duchy of Oldenburg, the king of Denmark became a prince of the imperial circle. Also as a result of their possessions in the imperial circles, the kings of Prussia, Sweden, and Great Britain, who governed the Electorate of Brunswick Lüneburg, became princes of the empire. Out of the entire empire, the Lower Saxon Circle was ruled the most by foreign kings. Regardless of this, the House of Welf's strong position with the Lower Saxon Circle prevented the dukes of Mecklenburg and the kings of Denmark from completely dominating.