1912 ж. салынған советтік «Малыгин» мұзжарғыш кемесі туралы мақала. Тарихы, құрылысы, техникалық сипаттамалары және жоғалу себептері. Мұзжарғыш кемелер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1912 жылы Ресейде, кейіннен Кеңес Одағында құрылған және 1940 жылы қаза тапқан мұзқұйғыш. 1912 жылы салынған мұзқұйғыш "Малыгин" – 3200 тонналық совет мұзқұйғышы. Ол Степан Малыгиннің есімімен аталған.
Russian and later Soviet icebreaker launched in 1912 and lost in 1940
the icebreaker built in 1912
The steamship Malygin (Малыгин) was a Soviet icebreaker of 3,200 tonnes displacement. She was named after Stepan Malygin.
Дизайн және құрылыс
Мұз бұзатын жолаушылар-жүк кемесі 1911-12 жылдары Рид Ньюфаундленд компаниясы үшін Ньюфаундленд пен Канада арасындағы почта қызметі үшін "Брюс" деген атпен салынды. Ол 1911 жылдың 24 наурызында құлаған 1897 жылғы бұрынғы "Брюс" кемесін алмастырды. RMS Bruce, Шотландиядағы Клайд өзеніндегі Олд Килпатрик қаласындағы Нейпир және Миллер кеме жасау шеберханасында No.181 болып тіркелді және 1911 жылдың 9 желтоқсанында суға түсірілді. Салынған кезде кеменің ұзындығы 76 метр, ені 11 метр, тереңдігі 7 метр, жалпы ұзындығы 250.4 фут (76 м) болды. Ол Джон Г. Кинкейд және компаниясы жасаған үш кеңейімді бу машинасымен қозғалды, қуаты 3000 ат күшіне жететін және бір бұрандалы пропеллерді итермелейтін болды. Екі айдан кейін, "Титаник" кемесінен аман қалғандар әлі Нью-Йоркке жол тартқанда, ондағы газеттер кеменің суға батуы туралы егжей-тегжейлі мәліметтерді жариялады, бұл мәліметтер "Брюс" пен құтқару аймағындағы кемелер арасындағы радио байланысынан алынған деген болжам жасалды. 17 сәуірде таралымын арттырған хабарлама толығымен жалған екені анықталды. 1913 жылдың наурыз айында Сент-Лоуренс шығанағындағы аса қатал мұзды маусымда, ол әдеттегі бағытындағы Сидней портына жақын жерде бір аптаға тоқтап қалды. Сол жылдан бастап "Брюс", жаңа RMS Lintrose-пен бірге Порт-о-Баскидегі Ньюфаундленд темір жолының терминалы мен Сидней арасында күнделікті қызмет көрсетуді жалғастырды.
The icebreaking passenger cargo ship was built in 1911 12 as Bruce for the Reid Newfoundland Company for their mail service between Newfoundland and Canada, replacing the previous Bruce of 1897, which had been wrecked on 24 March 1911. RMS Bruce was Yard No.181 at Napier and Miller's shipyard at Old Kilpatrick on the River Clyde, Scotland and was launched on 9 December 1911. As built, the ship measured and , and was 250.4 feet (76 m) long, with a beam of 36.2 feet (11 m) and a depth of 23.1 feet (7 m). She was powered by a triple expansion steam engine made by John G. Kincaid & Company and rated at 3,000 horsepower and driving a single screw propeller. Two months later, as survivors from the sinking of Titanic were still en route to New York, newspapers there published a detailed account of the sinking, claiming that it came from radio contacts between Bruce and ships in the rescue area; the circulation boosting report on 17 April was found to be a complete fabrication. In March 1913, during a particularly severe ice season in the Gulf of St. Lawrence, she was stuck for a week near her regular destination port of Sydney. From that year Bruce, together with the new RMS Lintrose, maintained a daily service between the terminus of the Newfoundland Railway at Port aux Basques and Sydney.
Ресей империясы
1914 жылдың шілдесінде Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Ресей империясының үкіметі Архангельск арқылы өтуді жақсарту үшін портың жыл сайынғы мұздануын кешіктіру қажеттігі туды. Канададан екі мұзжарғыш кеме сатып алынды: үкіметке тиесілі Earl Grey (кейін Kanada деп аталды) және Ридке тиесілі Lintrose (кейін Sadko деп аталды). Олар навигация маусымын қарашаның ортасынан 1915 жылғы қаңтардың басына дейін сәтті кешіктірді. Бұл жақсартуды сақтап қалу үшін, 1915 жылдың шілдесінде Брюс қосымша сатып алынып, Соловей Будимирович (немесе Соловьей Будимирович) деп аталды. Соловей Будимирович мұзжарудан басқа, Мурманск пен Беломорск арасында жағалауға азық-түлік жеткізу қызметін де атқарды. Солтүстік Ресейде азамат соғысының соңына қарай, араласып кілген батыс күштері кеткен соң, жергілікті Ақ әскерлердің командирі, генерал Евгений Миллер, Архангельске қысқы азық-түлік табу үшін Соловей Будимировичті Игаркаға жіберді. 1920 жылдың 30 қаңтарында 85 экипаж мүшесі мен жолаушысы бар кеме Игаркаға дейін 50 теңіздік миль жетпей мұзда қалды және мұзбен бірге солтүстікке қарай қарай, ақырында Кара теңізіне, шамамен 1000 миль қашықтыққа итерілді. Архангельсктен құтқару жұмыстары ұйымдастырылмады. 1920 жылдың 21 ақпанында большевиктер Архангельске кіргенде, генерал Миллердің жалғыз толық мұзжарғыш кемесі Козьма Мининмен батысқа қашқанын көрді. Наурыздың соңында Соловей Будимировичтегі жағдай қиын болды: көмірдің қоры таусылып, қазандықтар тек ағаш бөшкелермен қыздырылды, азық-түлік өте шектеулі болды, ал батареяларды сақтау үшін радиобайланыс аптасына бір рет ғана жүргізілді. Норвегия үкіметіне Святогорды Арктиканы зерттеуші Отто Свердруп басқаратын құтқару миссиясы үшін беруге келісім жасалды. Олар 1920 жылдың 19 маусымында мұзда қалған кемеге жетті, ол мұзда шамамен 1000 миль жүріп кеткен еді.
At the outbreak of the First World War in July 1914, the Russian Imperial Government needed to improve access through Arkhangelsk by delaying the annual icing up of the port. Two icebreakers were purchased from Canada, the Government's Earl Grey (renamed Kanada) and Reid's Lintrose (renamed Sadko), and successfully delayed the end of the navigation season from mid November until the beginning of January 1915. To secure this improvement, Bruce was additionally purchased in July 1915 and renamed Solovei Budemirovich or Solovey Budimirovich (Соловей Будимирович). In addition to icebreaking, Solovey Budmirovich provided coastal supply service between Murmansk and Belomorsk. Towards the end of the civil war in north Russia, and after intervening Western forces had departed, the commander of local White forces, General Yevgeny Miller, sent Solovey Budimirovich to Igarka, attempting to source winter food for Arkhangelsk. By 30 January 1920 the ship, with 85 crew and passengers, was trapped in ice 50 nautical miles short of Igarka, and drifting north with ice, eventually into the Kara Sea, a distance of some 1,000 miles. No rescue was organised from Arkhangelsk and, when the Bolsheviks entered Arkhangelsk on 21 February 1920, they found that General Miller had fled to the west on the only available full icebreaker,Kozma Minin. By late March the situation on Solovey Budimirovich was desperate, with coal exhausted and boilers fuelled only with wooden barrels, food very limited, and radio communications cut to weekly, to conserve batteries. It was agreed that Sviatogor would be loaned to the Norwegian Government for a rescue mission, under the leadership of Arctic explorer Otto Sverdrup, which reached the trapped ship on 19 June 1920, by which time she had drifted some 1000 miles in the ice.
Малигин
Соловьей Будимирович 1921 жылы тамыз айында Малыгин деп аталды және алғашқы сапарында жаңадан құрылған «Плавморнин» Жүзуші теңіз зерттеу институтын (қазіргі Николай М. Книпович полярлық теңіз балық шаруашылығы және океанография институты) Арктика мұхитын, іргелес теңіздерді, өзендерді, аралдарды және жағалау аймақтарын зерттеу үшін жетекке алды. 1928 жылы «Красин» мұзқұйғышы сияқты басқа кемелермен бірге Малыгин Умберто Нобиленің дирижабль экспедициясын іздеуге қатысты. Осы сапарда Юнкерс ұшқышы Михаил Бабушкин (Михаил Бабушкин) Арктика үстінен әуеден бірнеше іздеу рейсін жасады. 1931 жылдың шілдесінде Владимир Визе Малыгинмен Франц-Иосиф жеріне және Қара теңізінің солтүстік бөлігіне экспедиция ұйымдастырды, ал кемені капитан Д. Т. Чертхов басқарды. Экспедицияға техникалық мамандар (соның ішінде Умберто Нобиле) кірді, олардың міндеті Франц-Иосиф жерінде советтік дирижабльдері үшін қолайлы база орнын табу болды. Осы экспедиция кезінде неміс дирижаблі «Граф Цеппелин» 1931 жылдың 27 шілдесінде Франц-Иосиф жеріндегі Хукер аралындағы Бухта Тихаяда Малыгинмен есте қаларлық кездесу өткізді. 1933 жылдың 1 қаңтарында Мурмансктен Баренцбургке бағыт алғанда, Малыгин Шпицбергендегі Баренцбург маңындағы Грøнфьорденде қарасты. Кеме қайтадан суға көтеріліп, Архангельскке сүйретілді, онда 1933 жылдың мамырына дейін жөндеу жұмыстары аяқталды. 1937-1938 жылдары Малыгин «Садко» (оның бауырласы, бұрынғы «Линтроз») және «Седов» мұзқұйғыштарымен бірге дрейфтік экспедицияға қатысты. 1940 жылдың 27-28 қазанында Малыгин Камчаткадағы Нижний мүйісі маңындағы дауылда гидрографиялық экспедициядан оралған 98 адаммен бірге суға батып кетті. Апат туралы мәліметтердің жетіспеуіне байланысты Малыгин 1960 жылға дейін Ллойдтың тізілімінде тіркелген күйде қалды.
Solovey Budimirovich was renamed Malygin in August 1921 and on her maiden voyage she led the newly founded Floating Marine Research Institute Plavmornin (now called the Nikolai M. Knipovich Polar Research Institute of Marine Fisheries and Oceanography) to study the Arctic Ocean and adjacent seas, rivers, islands and coastal areas. With other ships, including the icebreaker Krasin in 1928, Malygin took part in the search for the Umberto Nobile's dirigible expedition. On this voyage, Junkers pilot Mikhail Babushkin (Михаил Бабушкин) flew several aerial searches over the Arctic in search of the airship. In July 1931, Vladimir Wiese led an expedition on Malygin to Franz Josef Land and the northern part of the Kara Sea, with Captain D. T. Chertkhov in command. Other members included technicians (amongst them Umberto Nobile) whose mission was to locate a suitable place for a Soviet floatplane base in Franz Josef Land. During this expedition the German airship Graf Zeppelin made a memorable rendezvous with Malygin at Bukhta Tikhaya on Hooker Island, Franz Josef Land, on July 27, 1931. On 1 January 1933 she ran aground in Grønfjorden near Barentsburg, Spitzbergen while bound from Murmansk to Barentsburg. Malygin was refloated and towed to Arkhangelsk, where repairs were completed by May 1933. In 1937 38, she took part in drifting expedition together with icebreakers Sadko (her sister ship, the former Lintrose) and Sedov. The Malygin sank in a storm near Cape Nizhny, Kamchatka on 27/28 October 1940 with all 98 people on board while returning from a hydrographic expedition. Owing to lack of information about the disaster, Malygin was listed in Lloyd's Register until 1960.