Көне Римнің сақталған ең ежелгі көпірі: Понс Фабрициус
Pons Fabricius
Римдегі ең көне көпір – Pons Fabricius! 62 ж.б.с. салынған, Тибр өзенін кесіп өтеді. Тарихы, құрылысы, және "Төрт Бас" атының шығу тегі туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көне рим көпірі, Италияның Рим қаласының танымал нысаны
Ancient Roman bridge, a landmark of Rome, Italy
Pons Fabricius ("Фабрициан көпірі") немесе Ponte dei Quattro Capi – Италияның Римдегі ең көне рим көпірі, қазірге дейін бастапқы күйінде сақталған. Б.з.д. 62 жылы салынған бұл көпір Тибр өзенінің жартысын жабады, шығыс жағындағы Март алаңынан Тибр аралына дейін (Понс Цестиус аралдың батысында орналасқан). "Quattro Capi" ("төрт бас") атауы парапеттегі екі бетке қарай орнатылған Жанус гермаларының екі мәрмәр бағанасын білдіреді, олар 14 ғасырда жақын орналасқан Сент-Грегори шіркеуінен (Монте-Савельо) көшірілген.
The Pons Fabricius (, "Fabrician Bridge") or Ponte dei Quattro Capi, is the oldest Roman bridge in Rome, Italy, still existing in its original state. Built in 62 BC, it spans half of the Tiber River, from the Campus Martius on the east side to Tiber Island in the middle (the Pons Cestius is west of the island). Quattro Capi ("four heads") refers to the two marble pillars of the two faced Janus herms on the parapet, which were moved here from the nearby Church of St Gregory (Monte Savello) in the 14th century.
Көпір
Дио Кассиустың мәлімдемесіне сәйкес, көпір б.з.д. 62 жылы, Цицерон консул болған жылдан кейін, өрттен қираған бұрынғы ағаш көпірдің орнына салынған. Оны Римнің Fabricia руының мүшесі және жолдарды күтуші Люциус Фабрициус салдырған. Рим дәуірінен бері толығымен сақталған бұл көпір, содан бері үздіксіз пайдаланылып келеді. Понс Фабрициус көпірінің ұзындығы 62 метр, ені 5,5 метр. Ол өзен ортасындағы орталық тіреуге сүйеніп, 80 футқа дейін созылған екі кең аркадан тұрады. Бұл көпірдің аркалары – римдік көпірлердегі алғашқы жартылай дөңгелек емес аркалар. Бұл, мүмкін, жартылай шеңбердің су сызығының астында орналасуынан туындаған. Оның негізі туфтан құралған. Бүгінде оның сыртқы қабырғасы кірпіш пен травертинмен қапталған. Тіреуден 20 фут биіктікте рельеф орналасқан. Су тасқыны кезінде бұл рельеф қосымша су өткізу жолы қызметін атқарған.
According to Dio Cassius, the bridge was built in 62 BC, the year after Cicero was consul, to replace an earlier wooden bridge destroyed by fire. It was commissioned by Lucius Fabricius, the curator of the roads and a member of the gens Fabricia of Rome. Completely intact from Roman antiquity, it has been in continuous use ever since. The Pons Fabricius has a length of 62 m, and is 5.5 m wide. It is constructed from two wide arches spanning 80 feet, supported by a central pillar in the middle of the stream. The arches of this bridge are the first ones on any Roman bridge that were not semi circular. This is possibly caused by the semi circle being located below the water line. Its core is constructed of tuff. Its outer facing today is made of bricks and travertine. A relief is located 20 feet above the pier. During times of flood, this relief served as an additional waterway.
Жазуы
Травертиндегі түпнұсқа жазу оның құрылысшысын латын тілінде еске алады: L FABRICIVS C F CVR VIAR | FACIVNDVM COERAVIT | IDEMQVE | PROBAVIT ("Луций Фабриций, Гайдың ұлы, жолдарды бақылаушы, оның салынуын қамтамасыз етіп, сондай-ақ оны мақұлдады"). Бұл жазу әр арканың әр жағында бір реттен қайталанып, барлығы төрт рет келеді. Кейінірек салынған, кішкенә әріптермен жазылған жазуда көпірдің Папа Иннокентий XI тұсында, шамамен 1679 жылы қалпына келтірілгені көрсетілген.
An original inscription on the travertine commemorates its builder in Latin: L FABRICIVS C F CVR VIAR | FACIVNDVM COERAVIT | IDEMQVE | PROBAVIT ("Lucius Fabricius, son of Gaius, superintendent of the roads, took care and likewise approved that it be built"). It is repeated four times, once on each side of each arch. A later inscription, in smaller lettering, records that the bridge was restored under Pope Innocent XI, probably in 1679.