Соңғы күрестің ерікті жасақтары: Жапонияның соңғы шарасы
Volunteer Fighting Corps
Жапонның 2-ші дүйнə соғысындағы соңғы қорғаныс шарасы: Ұлттық ерікті жауынгерлер корпусы. Отандық аймақтарды қорғау мақсатында құрылған, Volkssturm-ға ұқсас жасақтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еріктілер ұрыс корпусы (国民義勇戦闘隊) – 1945 жылы Жапония империясында Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңінде «Төмен құлау» операциясы (Ketsugo Sakusen) аясында болжамды одақтас әскерлерінің шабуылына қарсы жапон аралдарын қорғау үшін қабылданған соңғы, мүңкіген шара ретінде жоспарланған қаруланған азаматтық қорғаныс жасақтары. Олар неміс «Фольксштурмы» мен британдық «Үй күзетіне» жапондық балама болды. Оның бас қолбасшысы – бұрынғы премьер-министр, генерал Куниаки Койсо.
Volunteer Fighting Corps (国民義勇戦闘隊) were armed civil defense units planned in 1945 in the Empire of Japan as a last desperate measure to defend the Japanese home islands against the projected Allied invasion during Operation Downfall (Ketsugo Sakusen) in the final stages of World War II. They were the Japanese equivalent of the German Volkssturm and British Home Guard. Its commander in chief was former Prime Minister General Kuniaki Koiso.
Еріктілер корпусы
1945 жылдың наурызында Жапония премьер-министрі Куниаки Койсо кабинеті қарусыз азаматтық қорғаныс бөлімшелерін, Еріктілер корпусын (国民義勇隊) құру туралы заң қабылдады. Тайсей Йокусанкай саяси партиясының, тонаригуми және Ұлы Жапония Жастар партиясының көмегімен 1945 жылдың маусымына дейін бөлімшелер құрылды. Кокумин Гиютай жауынгерлік бөлім емес, өрт сөндіру, азық-түлік өндіру және эвакуациялау жұмыстарын жүзеге асыратын бірлік болды. 12 мен 65 жас аралығындағы барлық ер азаматтар мен 12 мен 45 жас аралығындағы барлық әйелдер оның құрамына кірді. Олар өрт сөндіру техникасы және қарапайым медициналық көмек көрсету бойынша оқытылды.
In March 1945, the cabinet of Japanese Prime Minister Kuniaki Koiso passed a law establishing the creation of unarmed civil defense units, Volunteer Corps (国民義勇隊). With the assistance of the Taisei Yokusankai political party, the tonarigumi and Great Japan Youth Party, units were created by June 1945. The Kokumin Giyūtai was not combatant, but working unit for fire service, food production, and evacuation. All male civilians between the ages of 12 and 65 years, and females between 12 and 45 years were members. They received training on fire fighting techniques and elementary first aid.
Реформация әскери күштер ретінде
1945 жылғы сәуірде Жапония үкіметі Кокумин Гютайды азаматтық милицияға қайта құру туралы шешім қабылдады. Маусым айында үкімет арнайы әскери шақыру заңын қабылдады және милиция бөлімшелерін Ерікті Жауынгерлік Корпус (国民義勇戦闘隊) деп атады. Егер одақтас әскерлері Жапония жеріне жақындаса, Кокумин Гю Сентотай құрылатын еді. Префектура губернаторлары 15-тен 60 жасқа дейінгі барлық ер азаматтарды және 17-ден 40 жасқа дейінгі үйленбеген әйелдерді әскери қызметке шақыруға құқылы болды. Соғыстың осы сатысында заманауи қару-жарақ пен оқ-дәрінің жетіспеуі салдарынан көпшілігі қылыштармен немесе тіпті бамбуктан жасалған сүңгілермен қаруланды. Жапонияның ішінде Ерікті Жауынгерлік Корпус ешқашан жауынгерлік қимылдарда қолданылмады, тек Оңтүстік Сахалиннен басқа (Окинава шайқасы оның ресми құрылуынан бұрын болды, онда жергілікті Боетай үй күзетшілері қорғанысқа қатысты). Жапонияның бас аралдарынан тыс аймақтарда ұйымдастырылған ұқсас бөлімшелер шайқаста қолданылды. Корея, Квантун және Маньчжукодағы бөлімшелер Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы күндері Маньчжурияға кеңес әскерлерінің шабуылы кезінде Кеңес Одағымен шайқаста ауыр қатысуларға ұшырады. Кокумин Гиютай Жапония капитуляциясынан кейін американдық оккупациялық әскерлерінің бұйрығымен таратылды.
In April 1945, the Japanese cabinet resolved on reforming Kokumin Giyūtai into civilian militia. In June, the cabinet passed a special conscription law, and named the militia units Volunteer Fighting Corps (国民義勇戦闘隊). The Kokumin Giyū Sentōtai would be organized, if Allied landing units came close to the Japanese homeland. Governors of Prefectures could conscript all male civilians between the ages of 15 and 60 years, and unmarried females of 17 to 40 years. At this stage of the war, the lack of modern weaponry and ammunition meant that most were armed with swords or even bamboo spears. Within Japan proper, the Volunteer Fighting Corps were never used in combat, except in South Sakhalin (the Battle of Okinawa occurred before its formal inception, with local Boeitai home guard conscripts forming part of the defences there). Similar units organized in Japanese territories outside of the Home Islands were used in battle. The units in Korea, Kwangtung, and Manchukuo sustained heavy casualties in combat against the Soviet Union during the Soviet invasion of Manchuria during the last days of World War II. The Kokumin Giyūtai was abolished by order of the American occupation forces after the surrender of Japan.