Кіріспе

Таганрогтық Павел (Павел Таганрогский; тумасы - Павел Павлович Стожков; 21 қараша 1792 - 23 наурыз 1879) Таганрог, Дон жері, Ресейдің оңтүстігі мен Украина тұрғындарының Құдайға сенуіне және рухани көзқарасына әсер етті. XIX ғасырда Таганрогта өмір сүрген ол орыс православиелік мәсіхшілердің сүйіспеншілігі мен құлшылықтарын бір-біріне үйлестірді. Павел Павлович Стожков 1792 жылы 21 қарашада (Орыс дәуірінің 8 қарашасы) Ресей империясының Новгород Северский вице-корольдігінің Кролевецкий Уэзд қаласында бай асыл отбасында дүниеге келген. Ата-анасы - колледждің тіркеушісі Павел мен Параскева - дінге адал адамдар, олар ұлының жүрегіне Құдайға деген сенім мен имандылық сезімін ұялатты. Стойков жас кезінен-ақ қасиетті жерлерге және қажылыққа деген құштарлығын сезінеді. Ол өзі туралы былай деп баяндады: "Менің бар тілегім Құдайға дұға ету еді, менің ниетім - жан дүниемді құтқару үшін қажылыққа бару еді, өйткені айналадағы өмір дүниелік бекершілікке толы болды және менің қасиетті тілегімді бұзды". Әкесі оған діни қызметкер болуға ешқашан рұқсат бермеді, ол ұлына жоғары білім беруді көздеді. Ал 16 жасар жігіт жүрегінің үніне еріп, ата-анасының үйінен жасырын шығып, бір жыл бойы монастырьларға барып, ақырында әкесінен қатаң жаза алды. Стожков 25 жасқа толғанда, әкесі оның және ағасы Иванның арасында мүлікті бөлуді шешті. Жас аскет бай мұрасын Мәсіхтің атынан таратып, әкесі батасын беріп, жас Стожков үйден мәңгілікке кетіп қалды. Ол Киевтің Печерск лаврасы мен Почаев лаврасы лавраларына бірнеше рет барған, солтүстік Ресейге баруды ұнатты, Соловецкий, Веркольский, Кожеозерский монастырларына және басқаларға барды. 10 жыл бойы қажылық жасағаннан кейін, 1825-1830 жылдары Таганрогқа қоныстанды. Таганрог - Стойковтың екінші туған қаласы, ол өзінің асыл тұқымымен еш байланысы жоқ қарапайым өмір сүрді. Стойков өмірінің алғашқы жылдарында Таганрогта әр түрлі пәтерлерді жалға алып тұрды. Кейіннен ол Депальдо көшесіндегі (қазіргі "Переулок Тургеневский") үйге қоныс аударды. Таганрог округінің деканы, архиерей Александр Клюнковтың арқасында бұл үй әлі күнге дейін бар және халық арасында "Аталар Павелінің Келиясы" деп аталады. Стойков бүкіл өмірін Құдайға қызмет етуге арнады. Стожков діни ордада болмағанымен, ол өмір сүру үшін көпшіліктің арасында өмір сүрген. Ол аздап жеді. Қартайған шағында ол күніне бір стакан квасты суланған шараппен ішті. Ол сондай-ақ, аз ұйықтады, әдетте, жалаңаш орындықта жаздықсыз. Ол қарапайым шаруа киімін киіп, қарапайым орыс тілінде сөйледі. Ол өзінің асыл тұқымы туралы ешкімге айтпады. Ол өмір бойы күн сайын шіркеуге барып, дұға етіп, түнде түн бойы сергек отырып, дұға ететін. Ол өз оқушыларын осы өмір салтына бейімдеді. Қасиетті Пауыл күш-қуатқа ие болған кезде жиі қасиетті жерлерге сапар шегеді, соның ішінде 3000 верст қашықтықтағы Соловкиге дейін бірнеше рет жаяу жүрді. Бірақ қартайған шағында жолға шыдай алмай, өзінен қайтқан жаңадан келген шәкірттерін, сенушілерін монастырларға жіберді. Стойков сүйіспеншілікке толы ұстаз еді. Ол өмір бойы барлық адамды қайысағына қабылдап, сый-тарту жасайтын, өмір сүру, жан құтқару жөнінде кеңес беретін. Құдай оған даналық, көрегендік, кереметтер жасау, ауруларды сауықтыру дарынын сыйлады. Стожков өзінің өмірінде өте танымал болды. Өмірінің соңғы бес жылында Стожков аз тамақтанып, аз ұйықтады және үйінен еш шықпады. Стойков 1879 жылы 23 (10) наурызда Ұлы Ораза кезінде 78 жасында қайтыс болды. 1999 жылы 20 маусымда Ресей Православ шіркеуі Стожковты қасиетті деп жариялады. Көптеген адамдар Таганрогтағы Николай Киелі шіркеуінің үстіндегі аспанда оның қасиетті деп жарияланғаны күні ерекше бір сәуле шамырын көргенін және естерінде сақтағанын айтады. Бүгінде көптеген адамдар Ресейдің түкпір-түкпірінен Таганрогтағы "Ғажайыптар жасаушы" (қасиетті Николай) шіркеуінде (1778 жыл) сақталған оның қасиетті молдаларымен бірге ғибадатханаға келеді. Ескі зираттың шіркеуі ешқашан бос болмайды, оның кидаясындағы қасиетті иконалардың алдындағы шамдар ешқашан өшпейді.