Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оттавадағы маң,
the neighbourhood in Ottawa
Херонгейт – Англияның Эссекс аймағындағы ауыл. Ауыл Брентвуд пен Вест-Хорндон арасындағы A128 тас жолында орналасқан. Ауылдың халқы Херонгейт және Инграв азаматтық приходтарының құрамында есептеледі.
Herongate is a village in south Essex, England. The village is situated on the A128 road between Brentwood and West Horndon. The population of the village is listed in the civil parish of Herongate and Ingrave.
Тарих
Геронгейт тарихы сакс дәуіріне дейін жетеді. Англо-саксон және орта ғасырлық елді мекендер егіншілік пен мал шаруашылығымен айналысқан. Геронгейт Шығыс Хорндон приходының бір бөлігі болды; атаудың сол жердегі қасқырлар мекенінен шыққандығы туралы әңгіме шындыққа жатпайды, және ол, көбінесе, 14-шы ғасырға дейін Херон залын иеленген Херон әулетінен шыққан. Бұл жер 1232 жылы "Fyndegod(s)hurne" деп, ал 1379 жылы "Herne" деп тіркелген. 14-шы ғасырдың соңында бұл жерге сэр Уильям Херон ие болды, ол қайтыс болғаннан кейін мүлігін Джеймс Тайреллге үйленген қызы Маргаретқа қалдырды. Тайреллдер, Эссекс өңіріндегі белгілі әулет, осы қожалықты кем дегенде 17-шы ғасырдың соңына дейін иеленді. 16-шы ғасырдағы құжаттарда бұл мүлікте "100 акр егістік, 200 акр жайылым, 60 акр орман және 40 акр шалғын" болғандығы жазылған. Херон әулеті Херон залын Тайреллдерге үйлену арқылы берген, ал Тайреллдер отбасы 17-шы ғасырға дейін жергілікті қоғамның жетекші өкілдері болды. Херон залы шамамен 1790 жылы бұзылып кеткен. Қазіргі Геронгейт залы 18-шы ғасырда салынған және II санаттағы мәдени ескерткіштер тізіміне енген.
Herongate goes back to the Saxon period, The Anglo Saxon and medieval settlements were devoted to arable and livestock farming. Herongate was part of the parish of East Horndon; the tradition that the name derived from a heronry there is apocryphal, and it probably derives from the Heron family who held Heron Hall into the fourteenth century. The manor is mentioned in 1232 as 'Fyndegod(s)hurne' and in 1379 as 'Herne'. By the late 14th century it was owned by Sir William Heron, who left the manor on his death to his daughter Margaret who was married to James Tyrell. The manor continued to be held by the Tyrells, an important Essex family, until at least the late 17th century. In the 16th century the messuage (estate) is recorded as including "100 acres of arable, 200 acres of pasture, 60 of wood and 40 of meadow". The Heron family held Heron Hall until it was taken over by the Tyrells, as a result of marriage, and the Tyrell family were leading members of local society down to the seventeenth century. Heron Hall was pulled down about 1790. The present 18th century Heron Hall is Grade II listed.
Аңғарлы ор
Херон Холлдың шығысында орналасқан, сумен қоршалған орын Эссекстегі ең жақсы сақталған және танымал нысандардың бірі болып табылады. Сақталған кірпіш қабырғалары мен мұнара негіздері, сондай-ақ тарихи мәліметтерімен бірге, бұл орынның мәртебелі және, мүмкін, қорғаныс мақсатында салынғанын көрсетеді және оның тұрғындарының байлығы мен қоғамдағы орнын аңғартады.
The moated site immediately east of Heron Hall is one of the best known examples of moated sites in Essex. The site, with its surviving brick revetting and tower bases together with its known historical background, illustrates the very grand and possibly defensive nature of the site and reflects the wealth and social standing of its inhabitants.
Маренго - Наполеонның соғыс атты
Маренго, Наполеон Бонапарттың соғыс аттарының бірі, 1815 жылы Ватерлоо шайқасында Уильям Петре, 11-ші барон Петре қолға түсірді. Петре атты Ингатестон залына және Петре отбасының меншігінде болған Херонгейт иелігіне әкелді, сондықтан Лорд Петре Маренгоны ауылдан өткізіп, мүмкін, жергілікті аңыз бойынша, Маренгоны Херонгейттегі «Қабан басы» тавернасының сыртында тұрақтап, оны Гренадер гвардиясының подполковнигі Ангерштейнге сатқан болуы мүмкін. Маренгоның қаңқасын бүгінге дейін Челсидегі Ұлттық армия мұражайында көруге болады.
Marengo, one of Napoleon Bonaparte's war horses, was captured in 1815 at the Battle of Waterloo by William Petre, 11th Baron Petre. Petre brought the horse back to the Ingatestone Hall, and the Herongate estate which the Petre family owned, so it is thought likely Lord Petre would have ridden Marengo through the village and perhaps stabled Marengo outside the Boar's Head in Herongate as local legend states, and sold him on to Lieutenant Colonel Angerstein of the Grenadier Guards. Marengo's skeleton can still be seen at the National Army Museum in Chelsea.
Геронгейт тарихи сыраханалары
The Boar's Head - Батон Комонның жанындағы ауылдық тоғанға қарап тұрған II санаттағы ескерткіш болып табылатын ауылдық паб. Ол үш Тюдор коттеджі ретінде басталып, 18 ғасырда алғаш рет лицензия алған, бұл бір кезде графтықтың ең беделді және көне әулеттерінің бірі – Тиреллдерге тиесілі болған Heron Hall Estate-тің бір бөлігі еді. Алайда, The Boar's Head паб таңбасы әлі де Тирелл әулетінің гербін сақтайды: аузында тауыс қауырсыны бар қабақ басы. Бұл әулет 14-15 ғасырларда көптеген белгілі парламентарийлерді және Таққа адал қызметкерлерді өсірген. Боарс Хед бастапқыда үш Тюдор коттеджінен құралған, ауыл тоғанының маңындағы басқа ғимараттармен бірге топтасқан және 18 ғасырда кішкентай ауыл тұрғындарына қызмет көрсеткен лицензиялы қонақүйге айналды.
The Boar's Head is a Grade II listed country pub overlooking the village pond close to Button Common. It started life as three Tudor cottages and first became licensed premises in the 18th century, once part of the Heron Hall Estate owned by one of the county's most influential and ancient families, the Tyrells, but The Boar's Head pub sign still retains the Tyrell crest, a boar's head holding a peacock's feather in its mouth. The family boasted many noted parliamentarians and close servants to the Crown in the 14th and 15th centuries, the Boar’s Head originally comprised three Tudor cottages, forming a group with other buildings around the village pond, it first became a licensed inn in the 18th century serving the small village community.