Уолтер Бэйджоуттың «Англия Конституциясы» кітабы – Ұлыбритания парламенті, монархиясы және үкімет жүйесін талдайтын классикалық еңбек. Конституциялық монархия негіздері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уолтер Бегеоттың 1867 жылғы «The English Constitution» кітабы – Уолтер Бегеоттың еңбегі. Алғаш рет 15 мамыр 1865 жыл мен 1 қаңтар 1867 жыл аралығында «The Fortnightly Review» журналында бөлім-бөлім жарияланған, сосын 1867 жылы кітап түрінде басылды. Онда Ұлыбританияның конституциясы, әсіресе Парламент пен британдық монархияның қалай жұмыс істейтіні, сондай-ақ британдық және американдық үкіметтер арасындағы айырмашылықтар зерттеледі. Бұл кітап бірнеше тілге аударылған, классикалық туындыға айналды. Уолтер Бегеоттың Ұлыбритания Парламенті туралы айтқандары қазіргі кезде көне болғанымен, оның монархияға қатысты пікірлері конституциялық монархияның қағидаларын түсінуде маңызды рөл атқарады.
1867 book by Walter Bagehot
the book
The English Constitution is a book by Walter Bagehot. First serialised in The Fortnightly Review between 15 May 1865 and 1 January 1867, and later published in book form in 1867, it explores the constitution of the United Kingdom—specifically the functioning of Parliament and the British monarchy—and the contrasts between British and American government. The book became a standard work which was translated into several languages. While Walter Bagehot's references to the Parliament of the United Kingdom have become dated, his observations on the monarchy are seen as central to the understanding of the principles of constitutional monarchy.
Қорытынды
Багеот өзінің кітабын былай деп бастады: конституциялық теорияларға («қағаз сипаттамалары») және ресми институционалдық сабақтастыққа («сыртқы ұқсастық») алданбаңыз, керісінше, биліктің нақты орталықтарына және саяси жүйенің практикалық жұмысына («тірі шындыққа») назар аударыңыз. Ол биліктерді бөлу (заң шығарушы, атқарушы және сот билігі арасында) және «тексерулер мен тепе-теңдіктер» (конституцияның монархиялық, аристократиялық және демократиялық элементтері арасында) туралы екі теорияны «қате» деп қабылдады. Оның айтуынша, конституцияның «қадірлі» және «тиімді» бөліктерінің айырмашылығын түсіну маңызды (олар микроскоптық дәлдікпен ажыратылмайды). Біріншісі «халықтың құрметіне бөленіп, оны сақтап қалады», екіншісі «оның іс жүзінде жұмыс істейтін және билік ететіндері». Англияда «екі институттар жиынтығы» болды – қадірлі институттар «көпшілікті таң қалдырады», ал тиімді институттар «көпшілікті басқарады». Жүйенің лайықты немесе «театралды» бөліктері саяси қабілеті шектеулі немесе жоқ қарапайым адамдардың адалдығы мен сенімін жеңу және ұстап тұрудың маңызды рөлін атқарды; олар мемлекетке билік пен заңдылықты алуға көмектесті, содан кейін тиімді институттар оны қолдана алды. Багехот «төменгі топтар» мен «орта топтар» «тар көзқарасты, ақылсыз, қызығушылық танытпайтын» деп санайтын намысы бар еді. «Ағылшын Конституциясында» «қалыңдықтың қарапайым, көңілсіз, шешім қабылдамайтын», «кедейлер мен ақымақтар», «бос көпшілік», «көкіректің көпшілігі» деген сөздер кездеседі. Конституцияның қадірлі бөліктері күрделі, ескі және құрметті болды, ал тиімді бөліктері қарапайым және заманауи болды. Осының бәрінің «жасырын құпиясы» – атқарушы және заң шығарушы биліктің «жақын одағы» және «толыққандай бірігуі» болды – елді басқаратын «бақылау кеңесі». «Монархияға қатысты тарауларды ашқанда, «патшайымның қадір-қасиеті баға жетпес» делінген. Ол «жасырын» рөл атқарып, мистика мен сән-салтанаттың үйлесімі арқылы үкіметті нығайтты. Ол монархтың рөлін «кеңес алу құқығы, ынталандыру құқығы, ескерту құқығы» деп түйіндеді. Лордтар палатасының да қадірлі рөлі болды. Ол революцияға қарсы қорғаныс емес, бірақ ақыр соңында «халыққа (яғни, Өкілдер палатасына) мойынсұнуға тиіс» болды. «Лордтар палатасына деген құрметтің емі – барып көру», – деп әзілдеді ол. Оның алдында тұрған қауіп – жою емес, құлдырау еді, және Багехот оны реформалау үшін өмірлік теңдер құруды қолдады. Багехот Өкілдер палатасын елді басқарудағы тиімді институттардың бірі деп санады: «Англияның бүкіл саяси өмірі – министрлік пен Парламент арасындағы әрекет пен реакция». Бұл палата «басқарушы және сайлау палатасы» болды, оның негізгі қызметі «сайлау» болды, ол «біздің президентімізді таңдайтын жиналыс» болды. Оның басқа да міндеттері болды: халықтың пікірін білдіру, ұлтты оқыту, наразылықтарын білдіру, заң шығару. Ол саяси партиялардың оған «енгенін» мойындады – «сүйектен сүйек, тыныстан тыныс», бірақ партиялық саясатты еркін, орташа және Вестминстерлік тұрғыда қарастырды. Ол догматикалық және бағдарламалық «сайлау округінің үкіметіне» және депутаттарды басқаратын және оларды бүкіл Англиядағы «әр түрлі сенімдердің» «өлшеусіз өкілдеріне» айналдыратын партиядан тыс ұйымдарға қарсы болды. Ол «соңғы демократиялық теория» деп атаған «бір адам, бір дауыс» қағидасына қарсы болды. «Білімсіз таптың билік құруына жол берген соң, сіз құрметпен мәңгілікке қоштаса аласыз», – деп ол: «Құрмет – жүйенің басты әлеуметтік тірегі» деп дәлелдеді. Халықтың көпшілігі «қоғамның театрлық шоуының» сән-салтанатына ие болды, бірақ сандық көпшілік білімді және құзыретті азшылыққа билеушілерді таңдау құқығын тапсырды. Орта таптар бұл режимде «Англиядағы деспотиялық билік» болды және жақсы заң шығарушы органды таңдауды күтуге болады, ол өз кезегінде құзыретті үкіметті таңдайды. Багехот солтүстік өнеркәсіптік аймақтарға көбірек салмақ беру және тіпті жұмысшы сыныбының кейбір өкілдеріне рұқсат беру үшін кейбір шектеулі парламенттік реформаны қабылдауға дайын болды. Бірақ 1867 жылы екінші реформалық актінің сайлау құқығын кеңейтуі оны таң қалдырды және қорқытты, бұл сайлаушылардың санын екі есеге арттырды. 1872 жылы «Ағылшын Конституциясының» екінші басылымының кіріспесінде ол «Біздің екі саяси партия да жұмысшыны қолдау үшін сауда-саттық жасайтын» саяси болашақ туралы күңгірт болды – «[және олар екеуі де ол не қалайтынын айтса, оны істеуге уәде береді». «Мен жаңа сайлау округтерінің білімсіз көпшілігінен қатты қорқамын», – деп мойындады ол.
Bagehot began his book by saying, in effect: do not be fooled by constitutional theories (the ‘paper description’) and formal institutional continuities (‘connected outward sameness’) – concentrate instead on the real centres of power and the practical working of the political system (‘living reality’). He dismissed the two theories of the division of powers (between legislature, executive and judiciary) and of ‘checks and balances’ (between the monarchical, aristocratic and democratic elements of the constitution) as ‘erroneous’. What was crucial, he insisted, was to understand the difference between the ‘dignified parts’ of the constitution and the ‘efficient parts’ (admitting that they were not ‘separable with microscopic accuracy’). The former ‘excite and preserve the reverence of the population’, the latter are ‘those by which it, in fact, works and rules’. England had a ‘double set’ of institutions – the dignified ones ‘impress the many’ while the efficient ones ‘govern the many’. The dignified or ‘theatrical’ parts of the system played the essential role of winning and sustaining the loyalty and confidence of the mass of ordinary people whose political capacities were minimal or non existent; they helped the state to gain authority and legitimacy, which the efficient institutions could then use. Bagehot was an unashamed elitist who believed bleakly that the ‘lower orders’ and the ‘middle orders’ were ‘narrow minded, unintelligent, incurious’. Throughout The English Constitution, there are references to ‘the coarse, dull, contracted multitude’, ‘the poor and stupid’, ‘the vacant many’, ‘the clownish mass’. The dignified parts of the constitution were complicated, imposing, old and venerable; but the efficient parts were simple and modern. The ‘efficient secret’ at the heart of it all was ‘the close union’ and ‘nearly complete fusion’ of executive and legislative powers in the Cabinet the ‘board of control’ which rules the nation. ‘The use of the Queen, in a dignified capacity, is incalculable’, opened the chapters of the book dealing with the monarchy. It acted as a ‘disguise’ and strengthened the government through its combination of mystique and pageantry. He famously summed up the monarch's role as involving ‘the right to be consulted, the right to encourage, the right to warn’. The House of Lords also had a dignified role. It had become a delaying and revising chamber – it was not a bulwark against revolution but must ultimately ‘yield to the people’ (i. e. the House of Commons). ‘The cure for admiring the House of Lords was to go and look at it’, he quipped. The danger it faced was not abolition but decline, and Bagehot supported the creation of life peers to reform it. Bagehot counted the House of Commons as one of the efficient institutions running the country: ‘the whole life of English politics is the action and reaction between the ministry and the Parliament’. The Commons was ‘the ruling and choosing House’ – its main function was ‘elective’, it was ‘the assembly which chooses our president’. It had other roles too: to express the mind of the people; to teach the nation; to communicate grievances; to legislate. Political parties, he recognised, were ‘inherent in it . bone of its bone, and breath of its breath’, but he saw party politics in loose and moderate and Westminster centric terms. He feared and opposed dogmatic and programmatic ‘constituency government’ and outside party organisations controlling MPs and making them into ‘immoderate representatives for every “ism” in all England’. He would have no truck with what he called ‘ultra democratic theory’ – one person, one vote. ‘Once you permit the ignorant class to begin to rule you may bid farewell to deference for ever’, he argued – and deference was the key social prop of the system. The mass of people deferred to the pomp and splendour of the ‘theatrical show of society’, but also the numerical majority delegated to an educated and competent minority the power of choosing its rulers. The middle classes were, in this regime, ‘the despotic power in England’ and could be expected to choose a good legislature which in turn would select a competent government. Bagehot was willing to accept some limited parliamentary reform to give more weight to northern industrial areas and even permit some working class representatives. But he was shocked and dismayed by the Second Reform Act's dramatic extension of the franchise in 1867, which virtually doubled the size of the electorate. In the Introduction to the second edition of The English Constitution in 1872, he was gloomy about a political future in which ‘both our political parties will bid for the support of the working man . [and] both of them will promise to do as he likes if he will only tell them what it is’. ‘I am exceedingly afraid’, he admitted, ‘of the ignorant multitude of the new constituencies’.
Мұра
"Экономист" журналының британдық мәселелерге арналған бір бағаны Багехоттың атымен аталады. Багехот Вудро Вильсонға да әсер етті, ол 1885 жылы "Англия Конституциясынан" шабыт алып, "Конгресс үкіметі: Америка саясатын зерттеу" атты еңбегін жазды. Жоаким Набуко да "Англия Конституциясы" кітабынан шабыттанып, естеліктерінде кітапқа толық бір тарау арнады. Ұлыбритания монархтарының буын-буыны және олардың болашақ мұрагерлері Багехоттың талдауын оқыды. "The Crown" телесериалының 1-ші маусымында жас Елизаветаның тәлімгері оған Багехоттан цитата келтіреді, ол кейіннен Елизавета II патшайым болғанда есіне түсіреді.
A column in the magazine The Economist, concerning British affairs, is named after Bagehot. Bagehot also influenced Woodrow Wilson, who wrote Congressional Government: A Study in American Politics in 1885, inspired by The English Constitution. Joaquim Nabuco was also inspired by The English Constitution, dedicating a whole chapter about the book in his memoirs. Generations of British monarchs and their heirs apparent and presumptive have studied Bagehot's analysis. In season 1 of television series The Crown, young Princess Elizabeth's tutor quotes Bagehot to her, which she later recalls when she becomes Queen Elizabeth II.