Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мариус Авентиценсис немесе, халық арасында белгілі Мариус Авеншский (532 – 31 желтоқсан 596) – 574 жылдан бастап Авентикум (қазіргі Авенш) епископы, ол өзінің қысқаша жылнамасымен есте қалды. Лозаннада қайтыс болғаннан кейін, ол сол қалада қасиетті деп құрметтелді, ал оның мерекесі ақпанның 9-ы немесе 12-сі күндері тойланды.
Marius Aventicensis or, popularly, Marius of Avenches (532 – 31 December 596) was the Bishop of Aventicum (modern Avenches) from 574, remembered for his terse chronicle. After his death in Lausanne, he was venerated in that city as a saint, and his feast day was celebrated on 9 or 12 February.
Өмір
Ол туралы хроникасынан басқа, Лозаннадағы Әйіргі Тирс шіркеуіндегі қабіріндегі жазудан мәлім. Ол еңбекті, бай отбасынан шыққан, олардың мәдениеті Галло-римдік болған болуы мүмкін. 574 жылы ол Авентикум епископы болып тағайындалды, 585 жылы Маконның екінші соборында қатысты, содан кейін көп ұзамай епископтық орынды Авентикумнан, ол тез құлдырап бара жатқаннан, Лозаннаға көшірді. Оның "Галлия Кристиана" басылымында жарияланған, күні белгісіз қабірлік жазуы оны үлгілі епископ ретінде; қасиетті діни ыдыстарды өзінің қолымен жасаған шебер зергер ретінде; кедейлерді қорғаған және оларға көмектескен, өзі жер шалатын адам ретінде; дұға етуші және ғалым ретінде жоғары бағалайды. 587 жылы ол өз қаражатымен Патерниякумда (Пайернеде) салынған, өзіне тиесілі жердегі жеке шіркеуді қадірледі. Әйіргі Тирс шіркеуі ертерек Әйіргі Мариусқа қайта бағышталды.
What is known of him, aside from his chronicle, is from the inscription on his tomb in the church of Saint Thyrsus in Lausanne He came of a distinguished, rich family, probably Gallo Roman in their culture. In 574 he was made Bishop of Aventicum, took part in the Second Council of Mâcon in 585, and shortly afterwards transferred his episcopal see from Aventicum, which was rapidly declining, to Lausanne. His metrical tomb inscription of unknown date, published in Gallia Christiana, extols him as an ideal bishop; as a skilled goldsmith who made the sacred liturgical vessels with his own hands; as a protector and benefactor of the poor who ploughed his own land; as a man of prayer, and as a scholar. In 587 he consecrated a proprietary church built at his expense on property of his own at Paterniacum (Payerne). The church of Saint Thyrsus was rededicated at an early date to Saint Marius.
Жылнама жазушы
Оның қысқаша хроникасы әдетте Аквитаниялық Проспердің хроникасы деп аталатын Chronicon Imperiale-ге жалғасы болып табылады. Өзін римдік санайтын Мариус жылдарды консулдар мен Шығыс Рим империясының императорлары бойынша есептеген. Ол 455 жылдан 581 жылға дейінгі кезеңді қамтиды және Бургундия және Франкония тарихы үшін, әсіресе 6 ғасырдың екінші жартысы үшін құнды дереккөз болып табылады, "Бургундия арийлеріне қатысты Григорий Турскийдің бір жақтылығын түзетуге көмектеседі". Мариус 570 жылы Галлия мен Италияны қамқан эпидемияны сипаттау үшін "вариола" (шекпе) терминін алғаш рет қолданды. Хроника жиі жарияланды: алғаш рет Пьер Франсуа Чиффле Андре Дюшненнің Historiæ Francorum Scriptores, I (1636), 210–214; содан кейін Минье Patrologia Latina, LXXII, 793–802; Теодор Моммсеннің Monumenta Germaniae Historica, Auctores antiqui, XI (1893), 232–9; және Джастин Фавродтың француз тіліне аудармасымен, La chronique de Marius d'Avenches (455–581) (Лозанна 1991).
His brief chronicle is a continuation of the Chronicon Imperiale usually said to be the chronicle of Prosper of Aquitaine. Considering himself a Roman, Marius dated the years by the consuls and the emperors of the Eastern Roman Empire. It covers the years from 455 to 581, and is a valuable source for Burgundian and Franconian history, especially for the second half of the 6th century, "and serves to correct the bias of Gregory of Tours against the Arians of Burgundy" Marius is the first to use the term variola (smallpox) to describe an epidemic that afflicted Gaul and Italy in 570. The chronicle has been frequently published: first by Pierre François Chifflet in André Duchesne's Historiæ Francorum Scriptores, I (1636), 210–214; again by Migne in Patrologia Latina, LXXII, 793–802; by Theodor Mommsen in Monumenta Germaniae Historica, Auctores antiqui, XI (1893), 232–9; and by Justin Favrod with a French translation, La chronique de Marius d'Avenches (455–581) (Lausanne 1991).