Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Зарай – қазіргі Алжирдегі Айн-Ульмен қаласы орналасқан жерде болған бербер, карфаген және рим қаласы. Римдіктер билігінде ол Нумидия провинциясының құрамына кірген.
Zaraï was a Berber, Carthaginian, and Roman town at the site of present day Aïn Oulmene, Algeria. Under the Romans, it formed part of the province of Numidia.
Атауы
Қаланың пуникалық атауы (𐤎𐤓𐤀𐤏) болды. Зарай Антониннің саяхат жоспарында және Табула Путингериянада есімделген. Птолемей оны Зарата деп атайды және оны Мавретания Цезариенсис аймағында дұрыс емес көрсеткен. Бұл Апулейдің Заратасы болуы мүмкін. Осы екі түр және бір жазуда кездесетін "зараитандар" термині, басқа бір жазудағы Зараи атының соңғы әрпі түсіп қалған болуы керек екенін көрсетеді.
The Punic name for the town was (𐤎𐤓𐤀𐤏). Zarai is mentioned in the Antonine Itinerary and in the Tabula Peutingeriana. Ptolemy calls it Zaratha and wrongly places it in Mauretania Caesariensis. It is probably the Apuleius's Zaratha. These two forms and the term "Zaraitani" found in an inscription seem to indicate that the name Zaraï which appears on another inscription must have lost a final letter.
География
Зарайдың қираған орындары "Хеншир Зраиа" деп аталады және Айн-Ульмен қауымының шегінде орналасқан. Олар Алжирдегі Сетифтің оңтүстік-шығысына қарай, Уэд Таоурлатент өзенінің сол жағалауынан айналасының бәрін көре алатын төбеде жатыр, орта ғасырлық арабтар бұл жерді Уэд Зарауа деп атаған.
The ruins of Zaraï are called "Henshir Zraïa" and are found inside the municipality of Ain Oulmene. They lie to the south east of Setif in Algeria, crowning an eminence which overlooks all the country on the left bank of the Oued Taourlatent, known to the medieval Arabs as Oued Zaraoua.
Тарих
Зарай император Адриан өзінің атымен Рим Британиясында салынған қабырғаға ұқсас қабырғаның құрылысын бастағаннан кейін, Фоссатум Африканың бір бөлігімен қорғалды: Ходна немесе Бу Талеб бөлігі. Бұл бөлім Ходна тауларының солтүстік-шығыс етегінде басталып, одан кейін тау етегін бойлай оңтүстіске қарай, содан соң шығысқа қарай Зарайға дейін созылады, одан кейін батысқа бұрылып, Ходна тауларының шығыс жағын қоршап, олар мен римдік Селлас және Макри елді мекендерінің арасында орналасқан. Бұл бөліктің ұзындығы шамамен 100 км. Бұл, әдетте, Нумидия мен Мавритания Ситифенсис арасындағы ежелгі шекарадан өтетін болған. Византиялықтар қаланы Африкадағы иеліктерінің батыс шекаралық қаласы ретінде бекітті. Кішкентай Зарай қаласы жойылды.
Zarai was protected after emperor Hadrian started the construction of a wall similar to the one with his name in Roman Britannia, by one of the sections of the Fossatum Africae: the Hodna or Bou Taleb section. This section begins near the north east slopes of the Hodna Mountains, heads south following the foothills then east towards Zaraï, and doubles back westward to enclose the eastern end of the Hodna mountains, standing between them and the Roman settlements of Cellas and Macri. The length of this segment is about 100 km. It probably criss crossed the ancient border between Numidia and Mauretania Sitifensis. The Byzantines fortified the city as the western border town of their possessions in Africa. The small city of Zarai disappeared.
Қалдықтар
Византия цитаделінің және екі христиан шіркеуінің қиратысы әлі көрініп тұр.
Remains of a Byzantine citadel and of two Christian basilicas are still visible.
Дін
Зарай христиандық епископтықтың орталығы болды. Бұл қала донатизм дауларының маңызды орталықтарының бірі еді. Византия цитаделінің және екі базиликаның қиратысы әлі де көрініп тұр. Көне дәуірде Зарайдың үш епискобы белгілі болған. Магрибтің ислами жаулауынан кейін епископтық тоқтатылды, бірақ кейіннен Рим католик шіркеуі оны титулярлық епископтық ретінде қайта жандандырды.
Zarai was the seat of a Christian bishopric. It was one of the key cities of the Donatist controversy. The remains of a Byzantine citadel and of two basilicas are still visible. Three bishops of Zaraï are known from antiquity. The see fell into abeyance after the Islamic conquest of the Maghreb but was later revived by the Roman Catholic Church as a titular see.