Кіріспе
Эквадор-Перу аумақтық дауы – Эквадор мен Перу арасындағы аумақтық дау, оған 1928 жылға дейін Колумбия да қатысты. Бұл дау әр елдің Америкадағы испан отарлау аумақтарын нақты анықтау үшін Испания қолданған Real Cedulas-ты қалай түсінгенінен туындады. Тәуелсіздік алғаннан кейін, Испанияның барлық отарлық аумақтары uti possidetis juris қағидаты негізінде өздерінің шекараларын жариялауға келісті және қол қойды, бұл қағидат 1810 жылғы испан шекараларын жаңа республикалардың шекаралары ретінде қарастырды. Дегенмен, жаңадан құрылған елдер арасындағы келіспеушіліктер мен таластар бірнеше рет қарулы қақтығыстарға ұласты. Бұл дау 1942 жылғы 29 қаңтарда Рио-де-Жанейро протоколына қол қою арқылы Эквадор-Перу соғысынан кейін де-юре аяқталды. Алайда, бұл келісімге де күмән туды, және екі ел тағы екі рет соғысқа шықты: 1981 жылғы Пакиша соғысы және 1995 жылғы Сенепа соғысы. Кейін үш жыл бойы жағдай басылды, бірақ шиеленіс сақталды. 1998 жылғы 26 қазанда Эквадор мен Перу шекаралық дауды аяқтау үшін негіз құратын жан-жақты бейбіт келісімге қол қойды. Шекаралық аймақтарды ресми түрде белгілеу 1999 жылғы 13 мамырда басталды. Келісім екі елдің де парламенттерінде қарсылықсыз ратификацияланды, сонымен дауға түпкілікті нүкте қойылды.
The Ecuadorian–Peruvian territorial dispute was a territorial dispute between Ecuador and Peru, which, until 1928, also included Colombia. The dispute had its origins on each country's interpretation of what Real Cedulas Spain used to precisely define its colonial territories in the Americas. After independence, all of Spain's colonial territories signed and agreed to proclaim their limits in the basis of the principle of uti possidetis juris, which regarded the Spanish borders of 1810 as the borders of the new republics. However, conflicting claims and disagreements between the newly formed countries eventually escalated to the point of armed conflicts on several occasions. The dispute de jure had come to an end in the aftermath of the Ecuadorian–Peruvian War with the signing of the Rio de Janeiro Protocol on January 29, 1942. However, this treaty was also questioned, and the two countries went to war on two more occasions: the Paquisha War in 1981, and the Cenepa War in 1995. Tensions subsided but persisted over the next three years. On October 26, 1998, Ecuador and Peru signed a comprehensive peace accord that established a framework for ending a border dispute. Formal demarcation of border regions started on May 13, 1999. The agreement was ratified without opposition by the congresses of both nations, finally bringing a definitive end to the dispute.
Испанияның жаулап алуы және Перу вице-корольдігінің құрылуы
1492 жылы Христофор Колумбтың келуімен басталган испан конкистадоры испан тәжінің Кариб теңізіндегі алғашқы шағын елді мекендерден бастап, әртүрлі континенттік территорияларға дейін, соңында Орталық Америка мен Оңтүстік Американың көп бөлігін қамти отырып, ықпалын кеңейтті. 1528 жылы испандықтар Инка империясының шекарасына жетті, ал 1532 жылғы 16 қарашада Инка азамат соғысынан пайдаланып, Франсиско Писарроның шағын армиясы Перуді жаулап алды. Келесі онжылдықтарда Испания бүкіл Анд аймағындағы билігін консолидациялап, қатарынан жергілікті халықтың көтерілістерін басып тастады. Испанияның жаңа территорияларын басқару үшін 1542 жылы Киелі Рим императоры Карл V (Испания королі Карл I) екі вице-корольдік құрды: Жаңа Испания вице-корольдігі (қазіргі Мексика) және Перу вице-корольдігі (сонымен қатар Жаңа Кастилия вице-корольдігі деп те аталады). 1542 жылы король Карл Бласко Нуньес Веланы Перудің алғашқы вице-королі етіп тағайындады, бірақ вице-корольдік 1572 жылы Франсиско де Толедо келгенге дейін толыққанды ұйымдастырылмады. Толедо инкалардың соңғы бекінісі болған Вилькабамбаға соғыс жариялады; одан кейін Инканың соңғы императоры Тупак Амару тұтқындалып, Кускода өлім жазасына кесілді.
Перу Вице-Корольдігінің аумақтық бөлінісі
Перу вице-корольдігінің аумағы өте кең болғандықтан және Лима мен Санто-Домингодағы үкімет орталықтарынан қашық болғандықтан, Перу (сондай-ақ Жаңа Испания) бірнеше нақты аудиенцияларға (патшалық аудиенцияларға) бөлінді. Бұл аудиенциялар – атқару және сот билігін біріктірген, жоғары сот трибуналының бір түрі және «ірі провинциялар» деп қарастырылуы мүмкін. Аудиенциялар gobernaciones, alcaldias mayores, corregimientos және alcaldias ordinarias басқарды. Аумақ сонымен қатар шіркеулік жағынан архиепископтықтарға, діни провинцияларға, суфрагандық епископтықтарға, приходтарға және пастораттарға бөлінді. Архиепископтықтар мен діни провинциялар аудиенциялармен, епископтықтар gobernaciones және alcaldias mayores-мен, ал приходтар мен пастораттар corregimientos және alcaldias ordinarias-мен сәйкес келді. Бұл азаматтық бөліністер біркелкі емес еді, және нақты жағдайларға байланысты көптеген ерекшеліктер жасалды. Вице-корольдер өз вице-корольдіктерінің астаналарында аудиенциялардың президенттері болды, ал басқа аудиенцияларға генерал-капитан немесе «киімді президенттер» деп аталатын адамдар төрағалық етті. Вице-король аудиенцияның генерал-капитанына билік беруге құқылы болды, ал аудиенцияның аумағын аудиенцияның президенті мен оның бағынындағы саяси, әскери және діни шенеуніктер басқарды. Лима Корольдік аудиенциясы мен канцеляриясының ауданы ІІ кітаптың V заңының XV тарауында былай сипатталған: «Перу провинцияларының астанасы, Корольдер қаласы Лимада біздің тағы бір Корольдік аудиенциямыз бен канцеляриямыз орналасады, онда вице-король, губернатор және генерал-капитан, сондай-ақ президент болып табылатын лейтенант; азаматтық істер бойынша сегіз судья [oidores]; қылмыстық істер бойынша төрт судья [alcaldes del crimen]; екі патшалық прокурор [fiscal], біреуі азаматтық, екіншісі қылмыстық істер үшін; сот орындаушысы [alguacil mayor]; Ұлы канцлердің лейтенанты; және басқа да қажетті министрлер мен лауазым иелері болады; оның құрамына Чили генерал-капитандығынан басқа, сол қаладан бастап жағалау, және Пайта портына дейін, ал ішкі аймақтарда Сан-Мигель-де-Пиура, Кахамарка, Качапояс, Моябамба және Мотилонес, сондай-ақ Ла-Плата Корольдік аудиенциясының шекараларын ұстана отырып, Коллаоға дейін кіреді, және Куско қаласы, оның шекараларымен бірге, солтүстік шекарасымен Кито Корольдік аудиенциясымен, оңтүстік шекарасымен Ла-Плата аудиенциясымен, батыс шекарасымен Оңтүстік теңізімен, ал шығыс шекарасымен әлі ашылмаған провинциялармен шектеседі, олардың орналасуына қарай анықталады».
Жаңа Гранаданың құрылуы
Жаңа Испания мен Перудің екі бастапқы испан вице-корольдіктері 1717 жылға дейін, Испания королі Филипп V 1717 жылғы 27 мамырдағы Корольдік жарлығын (Real Cédula) шығарғанға дейін өзгеріссіз сақталды. Бұл жарлық Перудің солтүстік-батыс бөлігін бөліп, Жаңа Гранада вице-корольдігін құрды. Жаңа Гранада астанасын Санта-Фе-де-Богота Корольдік аудиенциясымен бөлісті, сонымен қатар Гранаданың Жаңа Корольдігі және Тьерра-Фирме (қазіргі Панама), Кито және Венесуэланың Капитандық генерал аудиенцияларына қарамастандық құқығы болды. Вице-корольдіктің аумақтары қазіргі Колумбия, Эквадор, Панама және Венесуэла республикаларының аумақтарын, сондай-ақ Перудің солтүстік аймақтарын, Бразилияның солтүстік-батысын және Гайананың батыс бөлігін қамтыды. Кито Корольдік аудиенциясы 1563 жылы Корольдік жарлықпен құрылған, оның құрамына қазіргі Колумбиядағы Пасто, Попайан, Кали, Буэнавентура және Буга қалалары кірді және қазіргі Перудегі Пюраға дейін оңтүстікке қарай созылды. Китодан келген иезуит миссионерлері мен басқа миссионерлер Амазонка бассейніне енген кезде Амазонка аймағы және оның салалары нақтырақ анықталды. 1740 жылы 1740 жылғы Корольдік жарлық Жаңа Гранада және Перу вице-корольдіктері арасындағы шекараларды нақты белгіледі. Жаңа Гранада вице-корольдігі уақытша таратылғаннан кейін, Филипп V 1723 жылғы 5 қарашада тағы бір жарлық шығарды, ол Кито Корольдік аудиенциясын Перу вице-корольдігіне қайтарды. 1739 жылғы 20 тамыздағы жарлық (сонымен қатар Жаңа Гранада вице-корольдігін қайта құру туралы нақты қаулы – Cédula de Reerección Definitiva del Virreinato de Nueva Granada деп аталды) вице-корольдікті 1717 жылғы аумақтарымен, соның ішінде Кито Корольдік аудиенциясымен қайта жаңартты. Бұл жарлық бастапқы шекараны айтарлықтай өзгертті, бірақ Тынық мұхитының жағалауындағы Тумбес өзеніндегі сызықтың бастапқы нүктесін белгілеуге ғана қызмет етті. Осы құжат екі вице-корольдіктің арасындағы шекара ретінде Тумбесті алғаш рет атады. Жарлықтың мәтіні Колумбияның дипломатиялық және консулдық миссияларының жылнамасында (1901) былай делінген: Мен Майнас әкімшілігі мен бас қолбасшылығын, Кихос әкімшілігінің қалаларымен бірге, Кито провинциясынан бөліп, Санта-Фе вице-корольдігіне қосуға шешім қабылдадым, Папаллактадан басқа, олардың барлығы Напо өзенінің жағалауында немесе оның жанында орналасқан, аталған бас қолбасшылықты тек Маранон өзенінің төменгі ағысында ғана емес, Португалия колонияларының шекараларына дейін, сондай-ақ Маранонға солтүстік және оңтүстік жағынан құятын барлық өзендерге – Морона, Уальяга, Пасстаза, Укаяли, Хавари, Напо, Путумайо, Жапура және басқа да маңыздырақ емес өзендерге дейін, олардың кеме жүзе алатын жеріне дейін, Ламас және Мойобамба ауылдары да аталған бас қолбасшылық құрамына кіруі керек. Осы мақсатта сіздерге Майнас және Кихос әкімшіліктерін осы вице-корольдікке қосуға, қажет деп санаған барлық шараларды қабылдауға бұйырамын, және генерал-командир ретінде, миссионерлердің қамқорлығындағы халықтардың дамуы мен сақталуын қамтамасыз ету үшін ғана емес, сонымен қатар Португалия тажының вассалдары осы жерлерге енбеуін қамтамасыз ету арқылы домендерімнің қауіпсіздігін қамтамасыз етуге шақырамын, осы шекараларды қорғау және әділеттілік жүргізу үшін лайықты сержанттарды немесе лейтенант-губернаторларды тағайындау арқылы. Сондай-ақ, аталған миссияларда діни округ құруға шешім қабылдадым. МЕН, КОРОЛЬ.
I have resolved that the administration and General Command of Maynas with the towns of the administration of Quijos be separated from the province of Quito and added to the Viceroyalty of Santa Fe, except for Papallacta, for reason that they are all on the shores of the Napo River or its immediacies, extending the aforementioned General Command not only downstream of the Marañón River, to the borders of the Portuguese colonies, but also down all the other rivers entering the Marañón by its northern and southern margins as do the Morona, Huallaga, Paztaza, Ucayali, Napo, Javari, Putumayo, Japurá, and other less significant, until the place in which these cease to be navigable streams: the villages of Lamas and Moyobamba must also become part of the aforementioned General Command To which end I order that you aid, added as is the administration of Maynas and Quijos to this Viceroyalty, with whatever steps you deem necessary, and I request of you, the Commander General, that you serve them not only for the advancement and conservation of the peoples in the custody of the missionaries, but also for the security of my dominions, by preventing them from being brought forward by the vassals of the Portuguese Crown, by naming the junior sergeants or Lieutenant Governor that you see fit, for the defense of these frontiers and the administration of justice I have also resolved to erect a diocese in said missions I THE KING
In a footnote, Dr. Antonio José Uribe, Minister of Foreign Affairs of Colombia from 1901 to 1902, wrote,
With respect to this Real Cédula of 1802, it is worth noting that there are three specimens available, all of them Peruvian in origin, and not one of them agrees with any of the others, they are: the one produced by Dr. [Enrique Vacas] Galindo; the one contained in the volume published in Brazil; and the one in the Peruvian brief presented before the Government of Spain in the matter of the limits with Ecuador. thereby casting suspicion on the authenticity of one or more of the copies of the document, complicating the already difficult matter of interpreting its meaning. According to Pedro Moncayo y Esparza, a 19th century Ecuadorian writer, the Viceroy of Santa Fe and the President of Quito objected to the execution of the Real Cédula of 1802, as it had all the makings of an apocryphal document: it was not registered in the official cedulario, and its contents could not be found in the Recopilacion de Indias, nor had it been located in the Archive of the Indies in Spain. However, during the Peruvian congressional committee hearings regarding the dismissal of the Treaty of Mapasingue, signed between Ecuador and Peru at the end of the war of 1857–1860, it was stated that the Real Cédula of 1802 and the documents proving its execution were found in the archives of the ancient government of Maynas. The lack of clarity within the document as to whether the transfer of administrative power was purely military and ecclesiasticcal in nature, or territorial as well, formed the basis for an imprecise territorial situation between Ecuador and Peru when the two nations obtained their independence from Spain. The Rio Protocol was subsequently ratified by each country's congress on February 26, 1942. By the terms of the Protocol, Ecuador agreed to withdraw its long standing claim for rights to direct land access to the Marañón and Amazon rivers; Peru agreed to withdraw Peruvian military forces from Ecuadorian territory. An area of of hitherto disputed territory in the Maynas region of the Amazonian basin was awarded to Peru, which had been established to be the de facto possessor of the land since the end of the 19th century. The "status quo" line defined in the 1936 Lima Accord was used as the basis for the definitive border line; the previous border recognized current possessions, but not sovereignty. Relative to the 1936 line, Ecuador ceded 18,552 km2 of previously possessed territory to Peru, while Peru ceded 5,072 km2 of previously possessed territory to Ecuador.
Колумбияның Сыртқы істер министрі Антонио Хосе Урибе 1901-1902 жылдары жазған түсіндірмесінде: 1802 жылғы Корольдік жарлыққа қатысты, үш данасы бар екенін атап өту керек, олардың барлығы Перуде жасалған, және олардың ешқайсысы бірін-бірімен сәйкес келмейді: доктор [Энрике Вакас] Галиндо жасаған данасы; Бразилияда жарық көрген томдағы данасы; және Эквадормен шекара мәселесінде Испания үкіметіне ұсынған перулік қысқаша мақаладағы данасы. Бұл құжаттың бірі немесе бірнеше данасының шынайылығына күмән тудырады, оның мағынасын түсіндірудің бұрыннан қиын мәселесін одан әрі усложнит. 19 ғасырдың эквадорлық жазушысы Педро Монкайо и Эспарсаның айтуынша, Санта-Фе вице-королі және Кито президенті 1802 жылғы Корольдік жарлықты орындауға қарсы болды, өйткені ол апокрифтік құжаттың барлық белгілерін көрсетті: ол ресми тізілімде тіркелмеген, оның мазмұны Recopilacion de Indias-та табылған жоқ, сондай-ақ Испаниядағы Индия архивінде де табылған жоқ. Алайда, Эквадор мен Перу арасындағы 1857-1860 жылдардағы соғыстың соңында қол қойылған Мапасинге келісімін жою туралы Перу конгресі комитетінің отырысында 1802 жылғы Корольдік жарлық және оның орындалуын растайтын құжаттар Майнас ежелгі үкіметінің мұрағатында табылғаны айтылды. Әкімшілік биліктің ауысуының тек әскери және діни сипатта ма, әлде аумақтық сипатта ма екендігі туралы құжаттағы түсініксіздік Эквадор мен Перу екеуі де Испаниядан тәуелсіздік алған кезде екі ел арасындағы нақты емес аумақтық жағдайдың негізін құрады. Рио протоколы 1942 жылғы 26 ақпанда әр елдің конгресінде ратификацияланды. Протоколдың шарттары бойынша Эквадор Мараньон және Амазонка өзендеріне тікелей жерге қол жеткізу құқығына қатысты ұзақ жылдар бойына талаптарын қайтаруға келісті; Перу Эквадор аумағынан Перу әскери күштерін қайтаруға келісті. Амазонка бассейнінің Майнас аймағындағы осыған дейін даулы аумақтың бір бөлігі Перуге берілді, ол 19 ғасырдың соңынан бері жердің де-факто иесі болып келді. 1936 жылғы Лима келісімінде анықталған "статус-кво" сызығы түпкілікті шекара сызығының негізі ретінде пайдаланылды; бұрынғы шекара қазіргі иелікті мойындады, бірақ егемендікті емес. 1936 жылғы сызыққа қатысты Эквадор Перуге бұрынғыда иеленген 18 552 км² аумақты берді, ал Перу Эквадорға бұрынғыда иеленген 5 072 км² аумақты берді.
I have resolved that the administration and General Command of Maynas with the towns of the administration of Quijos be separated from the province of Quito and added to the Viceroyalty of Santa Fe, except for Papallacta, for reason that they are all on the shores of the Napo River or its immediacies, extending the aforementioned General Command not only downstream of the Marañón River, to the borders of the Portuguese colonies, but also down all the other rivers entering the Marañón by its northern and southern margins as do the Morona, Huallaga, Paztaza, Ucayali, Napo, Javari, Putumayo, Japurá, and other less significant, until the place in which these cease to be navigable streams: the villages of Lamas and Moyobamba must also become part of the aforementioned General Command To which end I order that you aid, added as is the administration of Maynas and Quijos to this Viceroyalty, with whatever steps you deem necessary, and I request of you, the Commander General, that you serve them not only for the advancement and conservation of the peoples in the custody of the missionaries, but also for the security of my dominions, by preventing them from being brought forward by the vassals of the Portuguese Crown, by naming the junior sergeants or Lieutenant Governor that you see fit, for the defense of these frontiers and the administration of justice I have also resolved to erect a diocese in said missions I THE KING
In a footnote, Dr. Antonio José Uribe, Minister of Foreign Affairs of Colombia from 1901 to 1902, wrote,
With respect to this Real Cédula of 1802, it is worth noting that there are three specimens available, all of them Peruvian in origin, and not one of them agrees with any of the others, they are: the one produced by Dr. [Enrique Vacas] Galindo; the one contained in the volume published in Brazil; and the one in the Peruvian brief presented before the Government of Spain in the matter of the limits with Ecuador. thereby casting suspicion on the authenticity of one or more of the copies of the document, complicating the already difficult matter of interpreting its meaning. According to Pedro Moncayo y Esparza, a 19th century Ecuadorian writer, the Viceroy of Santa Fe and the President of Quito objected to the execution of the Real Cédula of 1802, as it had all the makings of an apocryphal document: it was not registered in the official cedulario, and its contents could not be found in the Recopilacion de Indias, nor had it been located in the Archive of the Indies in Spain. However, during the Peruvian congressional committee hearings regarding the dismissal of the Treaty of Mapasingue, signed between Ecuador and Peru at the end of the war of 1857–1860, it was stated that the Real Cédula of 1802 and the documents proving its execution were found in the archives of the ancient government of Maynas. The lack of clarity within the document as to whether the transfer of administrative power was purely military and ecclesiasticcal in nature, or territorial as well, formed the basis for an imprecise territorial situation between Ecuador and Peru when the two nations obtained their independence from Spain. The Rio Protocol was subsequently ratified by each country's congress on February 26, 1942. By the terms of the Protocol, Ecuador agreed to withdraw its long standing claim for rights to direct land access to the Marañón and Amazon rivers; Peru agreed to withdraw Peruvian military forces from Ecuadorian territory. An area of of hitherto disputed territory in the Maynas region of the Amazonian basin was awarded to Peru, which had been established to be the de facto possessor of the land since the end of the 19th century. The "status quo" line defined in the 1936 Lima Accord was used as the basis for the definitive border line; the previous border recognized current possessions, but not sovereignty. Relative to the 1936 line, Ecuador ceded 18,552 km2 of previously possessed territory to Peru, while Peru ceded 5,072 km2 of previously possessed territory to Ecuador.
Пакиша соғысы (1981)
Пакиша соғысы – 1981 жылғы қаңтар және ақпан айларында Эквадор мен Перу арасында үш бақылау постын бақылау үшін болған қысқа мерзімді әскери қақтығыс. Перу бұл мәселе 1941 жылғы Эквадор-Перу соғысында шешілген деп есептесе де, Эквадор Рио-де-Жанейро протоколымен келіспеді. Кейін 1998 жылы Рио протоколының кепілдері шекарасы белгіленбеген аймақтың шекарасы Перудің 1940 жылдан бері талап етіп келген Кордильера-дель-Кондор жолы екендігін растады. Оқиғадан кейін екі тарап та Кордильера-дель-Кондор аймағы мен Сенепа алқабындағы әскери күштерін арттырды, бұл 1995 жылы тағы бір әскери қақтығысқа, яғни Сенепа соғысына әкелген шиеленіс пен қақтығыстар ошағын тудырды.
Сенепа соғысы (1995)
Сенапа соғысы – Эквадор мен Перу арасындағы қысқа (1995 жылғы 26 қаңтар – 28 ақпан) және шектеулі аумақтық әскери қақтығыс, екі елдің шекарасындағы даулы аймаққа бақылау үшін болған соғыс. Екі ел 1941 жылғы Эквадор-Перу соғысынан кейін шекара туралы келісімге келді, бірақ Эквадор кейіннен Сенапа және Пакиша аймақтарына қатысты келісіммен келіспеді және 1996 жылы келісімді күшін жойды деп жариялады. Сенапа соғысының нәтижесі шешілмей қалды – екі тарап та жеңіске жеткенін мәлімдеді, Аргентина, Бразилия, Чили және АҚШ-тың делдалау әрекеттері дипломатиялық келіссөздерді ашуға мүмкіндік берді, нәтижесінде 1998 жылғы 26 қазанда түпкілікті бейбіт келісімге (Бразилия президенттік актісіне) қол қойылды. Бейбіт келісімнен кейін 1999 жылғы 13 мамырда шекара ресми түрде белгіленді және 1999 жылғы 17 маусымда Эквадор мен Перудегі әскери бақылау миссиясы (MOMEP) әскерлерінің орналасуы тоқтатылды, бұл Батыс жарты шарындағы ең ұзаққа созылған аумақтық даудың біріне нүкте қойды.
Салдары
Бұл дау халықаралық қақтығыстардың себептерін және оларды шешу жолдарын зерттеуде ерекше және маңызды орын алады. Эквадор мен Перу халқы бір тілде сөйлейді, ортақ мәдениетке ие, бірдей діни сенімдерді ұстанады, негізінен бірдей әлеуметтік және этникалық құрамға ие, сондай-ақ салыстырмалы түрде ұқсас экономикалық қиындықтарды бастан өткеруде. Бұған қоса, екеуі де демократиялық мемлекеттер (көбінесе қазіргі заманда), бұл демократиялар бір-бірімен соғысқа түспейді деген кең таралған пікірге күмән тудырады.
Экономикалық әсері
Екі елді де мазалайтын мәселелердің бірі – даудың шетелдік инвестицияларға тигізер әсері. АҚШ-тың келіссөздердегі өкілі, сондай-ақ президент Билл Клинтонның бұрынғы кеңесшісі Томас Макларти Оңтүстік Американың экономикалық қалпына келуі үшін бейбітшілік қажет екенін айтты. Ол былай деді: «Тұрақтылық болмаса, шетелдік инвестициялармен ұзақ мерзімді өсім мен гүлденуге қол жеткізу мүмкін емес». Аймақта саяси тұрақсыздық мәселелері әлі де бар болғанымен, аумақтық дауды шешуге көмектеседі. Екі ел арасындағы сауда едәуір өсті. Бейбітшілік шартына қол қойылғанға дейін Перу мен Эквадор арасындағы жылдық сауда көлемі шамамен 100 миллион доллар болатын. Алайда, 1998 жылға қарай ол 5 есеге артты. Екі ел арасында интеграция бойынша да кең ауқымды келісім болды. Оған бейбітшілік пен дамуға арналған екіұлттық қор, өндірістік, әлеуметтік және экологиялық дамудың ұлттық жоспарлары және тағы да басқалары кірді.
Саяси әсері
Габриэль Марселланың (АҚШ Ұлттық қауіпсіздік және стратегия департаменті) айтуынша, Эквадор мен Перу арасындағы аумақтық даудың нәтижесінде "халықаралық қатынастар, АҚШ сыртқы саясаты және қазіргі Америкааралық қатынастар туралы бірқатар қалыптасқан көзқарастар күйреп немесе күдік тудырды". Осы даудың жаһандық және аймақтық саяси салдары мыналар:
Бұл демократиялар бір-бірімен соғысқа түспейді деген тұжырымға соққы болды. Бұл екі елдің арасындағы қарулы қақтығыстар бұрыннан бар, алайда 1941, 1981 және 1995 жылдары ірі шайқастар болған. Эквадор мен Перу қазіргі заманда көбінесе толыққанды демократиялық елдер болып табылады, бірақ олардың демократиясы әлі де жетілмеген және саяси тұрақтылығы толық емес. Бұл Латын Америкасы бейбіт халықаралық қатынастардың үлгісі деген ойға да қиындық тудырды. Бұл Латын Америкасының басқа елдерінде де аумақтық даулар мен қарама-қайшы талаптар бар екенін еске салады, бұл аймақтағы бейбітшілікке қауіп төндіруі мүмкін. Екі елдегі әскери-азаматтық қатынастарға әсер етті және оларды қайта қарастыру қажет. Егер патрульдердің кездейсоқ кездесулерінен кейін қақтығысқа жол берілген болса, онда азаматтық билік мықты басшылық пен бақылауды өз қолына алуы керек деген пікір айтылды. Латын Америкасындағы аумақтық шарттар күш пен зорлық-зомбылық нәтижесінде жасалмайды деген қағиданы қайта қарастыру қажет.