Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Пьетро-ин-Монторио (ағылшын тілінде: "Алтын таудағы Әулие Петр") – Италияның Рим қаласындағы шіркеу. Оның ауласында Донато Браманте салған шағын естелік мартириум ("мартирий") орналасқан.
San Pietro in Montorio (English: "Saint Peter on the Golden Mountain") is a church in Rome, Italy, which includes in its courtyard the Tempietto, a small commemorative martyrium ('martyry') built by Donato Bramante.
Тарих
Монториодағы Сан-Пьетро шіркеуі Римдегі Яникулум төбесіндегі 9 ғасырдағы Әулие Петірге арналған алдыңғы шіркеудің орнында салынған. Ол қасиетті орын қызметін атқарады, және Әулие Петірдің айқышқа қадалған жері деп есептеледі. 15 ғасырда бұл қираған орын Францискан тәртібінің реформалық тармағы – Амадист монахтарына тапсырылды. Бұл тәртіпті 1472 жылдан бастап Папа Сикст IV-тің рухани кеңесшісі болған Португалиялық Амадюс құрметтісі негіздеді. Шіркеу Испанияның Фердинанд және Изабелласының жан-жақты көмегімен қайта жаңартылды. Ол 1500 жылы Папа Александр VI-мен қасиеттендірілді. Бұл титулды шіркеу, және 2008 жылдың 1 наурызынан бері оның титулының иесі – Джеймс Фрэнсис кардинал Стаффорд.
The Church of San Pietro in Montorio was built on the site of an earlier 9th century church dedicated to Saint Peter on Rome's Janiculum hill. It serves as a shrine, marking the supposed site of St. Peter's crucifixion. In the 15th century, the ruins were given to the Amadist friars, a reform branch of the Franciscans, founded by the Blessed Amadeus of Portugal, who served as confessor to Pope Sixtus IV from 1472. The church was rebuilt through the generous funding of Ferdinand and Isabella of Spain. It was consecrated in 1500 by Pope Alexander VI. It is a titular church, whose current title holder, since 1 March 2008, is James Francis Cardinal Stafford.
Интерьер
Ғибадатхананы XVI және XVII ғасырлардағы көрнекті шеберлердің туындыларымен безендірген. 1797 жылға дейін Рафаэльдің соңғы шедеврі – "Трансфигурация" бас алтарьда орналасқан. Наполеон дәуірінің басында, француздықтармен жасалған шарт бойынша алтарьдық сурет иеліктен шығарылды. Қазір ол Ватикан галереясында сақталады. Алтарьда қазір Гвидо Ренидің "Қасиетті Петрдің айқышқа тартылуы" картинасының Каммуччини салған көшірмесі ілулі тұр (қазір Ватикан мұражайларында). Белгілі бір қабір тасы болмаса да, дәстүр бойынша, 1599 жылы зорлық көріп, әкесін өлтіргені үшін танымал болған, сондай-ақ Перси Биш Шелли және басқалардың еңбектерінде бейнеленген Беатриче Ченчи бас алтарьдың астында жерленген. "Мәсіхті қорлау" және "Бақтағы қайғы" атты қалған екі картинаның авторлығы әртүрлі суретшілерге немесе олардың екеуіне де жатқызылады. Сол жақтағы екінші капелла, Раймонди капелласы (1640), Джан Лоренцо Бернинидің жобасы бойынша салынған. Онда Франческо Бараттаның "Экстаздағы Әулие Франциск" және Андреа Болжи мен Никколо Сале жасаған мүсіндер бар.
The church is decorated with artworks by prominent 16th and 17th century masters. Until 1797, Raphael's final masterpiece, the Transfiguration, graced the high altar. At the start of the Napoleonic period, the altarpiece was expropriated by treaty by the French. it is now in the Vatican pinacoteca. The altar currently displays a copy by Cammuccini of Guido Reni's Crucifixion of St. Peter (also now in Vatican Museums). Although there is no grave marker, tradition has it that Beatrice Cenci—executed in 1599 for the murder of her abusive father and made famous by Percy Bysshe Shelley, among others—is buried below the high altar. The two other paintings, The Mocking of Christ and The Agony in the Garden are variously attributed to either or both of the artists. The second chapel on the left, the Raimondi Chapel (1640), was designed by Gian Lorenzo Bernini. It includes Francesco Baratta's Saint Francis in Ecstasy and sculptures by Andrea Bolgi and Niccolò Sale.
Ирландиялық әміршілердің қабірлері
Бас құрбандық алтарының жанында екі қабір орналасқан: Хью О’Нилл, Тиронның 2-ші графы, және оның одан бұрын қайтыс болған ұлы Хью, сондай-ақ Рори О’Доннелл, Тирконнеллдің 1-ші графы, және оның інісі Кэтбарр, екеуі де Ред Хью О’Доннеллдің кіші ағалары. Олар 1607 жылы Ирландиядан қашып кеткен. Рори, Тирконнелл лорды, 1608 жылы қайтыс болды, ал оның інісі Кэтбарр (жазуда "Кальфурний" деп көрсетілген) және Ұлы графтың ұлы Хью 1609 жылы дүние салды. Барлық жағдайда өлімнің себебі қызба болды, бәлкім, безгек. Олардың қабірлері түрлі түсті жиектері, гербтері және еске алу тақталары бар мәрмәр тақталармен жабылған. Алтарына қарап тұрғанда сол жақта, шамамен 12 фут қашықтықта орналасқан және әдетте кілеммен жабылған. Лорд Тайрон 1616 жылы қайтыс болды және шіркеуге одан бетер салтанатсыз жерленді. Түпнұсқа қарапайым қабір тасы шамамен 1849 жылы жоғалып кетті, бірақ қысқа жазудың мәтіні көшіріліп сақталды: "D. O. M. Hugonis principis ONelli ossa" (Ең жақсы және ең ұлы Құдайға. Принц Хью О’Ниллдің сүйектері). 1989 жылы кардинал Томас О’Фиаих сол жазумен бірдей жаңа мәрмәр тақтаны шамамен түпнұсқа орнына орнатты.
At the high altar are two tombs: that of Hugh O'Neill, The O'Neill, 2nd Earl of Tyrone and his son Hugh who predeceased him, and the tomb shared by Rory O'Donnell, 1st Earl of Tyrconnell, and his brother Cathbharr, both of them younger brothers of Red Hugh O'Donnell. These fled Ireland in 1607. Rory, Lord Tyrconnell, died in 1608, his brother Cathbharr ("Calfurnius" in the inscription) and Hugh, the son of the Great Earl, died in 1609. The cause of death in all cases was fever, probably malaria. Their tombs are covered with marble inscribed slabs with coloured borders, crests and shields. They are about 12 feet from the altar on the left as you face it and are normally covered by a carpet. Lord Tyrone himself died in 1616 and was buried in the church with much less solemnity. The original simple tombstone was lost in about 1849, but the text of the short inscription was copied: "D. O. M. Hugonis principis ONelli ossa" (Dedicated to God the Best and Greatest. The bones of Prince Hugh O'Neill). In 1989, Tomás Cardinal Ó Fiaich laid a new marble plaque with the same inscription in approximately the original place.