Кіріспе
Томас Карлайлдың "Джон Стерлингтің өмірі" – шотланд жазушысы Джон Стерлингтің (1806–1844) өмірбаяны, оны оның досы, шотланд эссешісі, тарихшы және философы Томас Карлайл жазған. Алғаш рет 1851 жылы жарық көрді. Джон Стерлинг Карлайлдың әріптесі және досы болған, бірақ жазушы ретінде одан аз сәттілікке жеткен. Олар Карлайлдың 40, ал Стерлингтің 30 жасында танысқан. Стерлингтің өмірінің қалған жылдарындағы олардың достығы көбінесе хаттар арқылы жалғасты. 1844 жылы Стерлинг қайтыс болғанда, Карлайл мен Архидиакон Харь Стерлингтің екі томдық поэзия жинағының бірлескен әдеби мұрагерлері болып тағайындалды. Харь Стерлингтің некрологын жазды, бірақ бірнеше жылдан кейін Карлайл оның өмірбаянын жазды, оның бір бөлігі Харьдің нашар өмірбаяндық естеліктеріне қарсы тұру мақсатында болды. Бүгінде "Джон Стерлингтің өмірі" көбінесе Стерлингтің өміріне деген қызығушылықтан гөрі Карлайлдың еңбегі ретінде оқылады, және бұл 1851 жылы жарияланған кезде де солай болған болуы мүмкін. Дегенмен, өмірбаян Стерлингті өзін Карлайлмен тең санайтын адам ретінде бейнелейді, және бұл Карлайлға ұнайтын нәрселердің бірі болған шығар. Ол Карлайлдың туындыларына құлақ беруші болды, ал ең қызықты және ашып айтатын бөлімдердің бірі – Карлайлдың Стерлингтің оның тамаша "Сартор Ресартус" еңбегіне жасаған талдауын келтірген жері, онда ол Карлайлды жаңа сөздер ойлап табуы үшін мысқылдайды.
The Life of John Sterling is a biography of the Scottish author John Sterling (1806–1844) written by his friend, the Scottish essayist, historian and philosopher Thomas Carlyle. It was first published in 1851. John Sterling was a colleague and friend of Carlyle, but achieved far less success as a writer. They met when Carlyle was forty, and Sterling thirty. Their friendship, which lasted for the remaining years of Sterling's short life, was carried on for the most part through letters. When Sterling died in 1844, Carlyle and Archdeacon Hare were appointed as joint literary executors of Sterling's work—two volumes of poetry. Hare produced an obituary of Sterling but, some years later, Carlyle wrote his biography, in part at least, to counter what he considered a poor biographical memoir by Hare. Today, The Life of John Sterling is most often read as a work of Carlyle, rather than from an interest in the life of Sterling, and this was probably the case, even when the work was published in 1851. However, the biography portrays Sterling as someone who evidently regarded himself as equal to Carlyle, and perhaps this is one of the things that Carlyle liked about him. He was a great sounding board for Carlyle’s work, and a most entertaining and revealing passage is one in which Carlyle quotes Sterling's analysis of his brilliant Sartor Resartus, in which he mocks Carlyle for making up words:
Қабылдау
Лесли Стивен: "Бұл тақырып Карлайлдың ең нәзік сезімдерін оятып, "Өмір" – тілдегі ең көркем туындылардың бірі".