Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық қара жүзді минестрель труппасы
American blackface minstrel troupe
"Эфиопиялық серенадашылар" – 1840 және 1850 жылдары сәтті болған американдық қара жүзді минестрель труппасы. Әртүрлі құрамдармен олар Джеймс А. Думболтон (1808–?) басқаруымен және жетекшілігімен жұмыс істеді, және кейде "Бостондық әншілер", "Думболтон компаниясы" немесе "Думболтонның серенадашылары" деп еске алынады.
The Ethiopian Serenaders was an American blackface minstrel troupe successful in the 1840s and 1850s. Through various line ups they were managed and directed by James A. Dumbolton (1808–? ), and are sometimes mentioned as the Boston Minstrels, Dumbolton Company or Dumbolton's Serenaders.
Шығу тегі
Топ Бостон қаласында құрылды, Нью-Йорктегі Чатем театрында өнер көрсетуден бұрын, қалада "концерттік негр музыкасын" ойнаған алғашқы топ болды. Думболтонның басқаруымен бастапқы құрамға Фрэнсис Карр Гермон, Муди Г. Стэнвуд, Энтони Фаннен (Тони) Уиннемор, Э. Дж. Куинн, Дж. Бейкер және Г. Уилсон кірді. Олардың алғашқы маңызды өнері 1844 жылы Ақ үйде Джон Тайлер үшін "АҚШ президенті, оның отбасы мен достарының арнайы көңіл көтеруі" ретінде ұйымдастырылды. Осы жетістіктен кейін, труппа өз өнерін "әдептірек" ету үшін және дәстүрлі қара жүздік өнерге қарағанда жоғары сыныпты көрермендерге ұнату үшін өзгертті. Олар өнер көрсетулерін қара жүздік "концерттер" деп жариялады және сезімтал, романтикалық әндер қосты, тіпті танымал опералардан үзінділер орындады. Бұл өзгеріске байланысты, олар Вирджиния Минстрельдері және басқа да топтар қолданған ұстамсыз, әзіл-қалжың материалдардан бас тартты және осы формуламен үлкен жетістікке жетті. Дуайттың музыка журналының мәліметінше, олар "Роза Ли", "Дарас Мэй", "Мэри Блейн" және т.б. әндерді танымал етті, бұл композициялардың түрі олардың бұрынғы қарапайым негр әндеріне қарағанда құрметке лайық болды. Орындаушылар Фрэнсис Карр Гермон, Муди Г. Стэнвуд, Гилберт Пелхэм (немесе Пелл; Дик Пелхэмнің кіші інісі, ол бұрын онымен бірге өнер көрсеткен) болды. Олар таверналарда және театрларда, сондай-ақ аристократия үшін жеке концерттерде өнер көрсетті; олар Девоншир герцогының алдында өнер көрсетті, ал Арундл замкісінде арнайы бұйрық бойынша Виктория патшайымы мен Веллингтон герцогының алдында ойнады. "The Era" басылымы "олардың әндері әуенді және көркемдік сипатқа ие. Компанияның бірнеше мүшелері өте жақсы дауыстарға ие, ал комедианттар өздерінің өнерінен барынша ләззат алады, ешқандай жарамсыздыққа жол бермейді" деп хабарлады. Бұл труппаның өнері "викториандық Англияның басында минстрельдік өнердің ең жоғары жетістігін" білдірді.
The group was formed in Boston, Massachusetts, becoming the first in the city to play "concerted negro music", before performing at the Chatham Theatre in New York City. Under Dumbolton's management, the original line up included Francis Carr Germon, Moody G. Stanwood, Anthony Fannen (Tony) Winnemore, E. J. Quinn, J. Baker, and G. Wilson. Their first major performance was for John Tyler at the White House in 1844 as part of the "Especial Amusement of the President of the United States, His Family and Friends". After this success, the troupe altered its act to make it more "refined" and to appeal to a higher class audience than had traditionally patronized blackface entertainment. They billed their shows as blackface "concerts" and added songs of a sentimental, romantic nature, even going so far as to perform pieces from popular operas. In exchange, they cut out bawdy, humorous material like that used by the Virginia Minstrels and other troupes, and saw great success with this formula. According to Dwight's Journal of Music, they "popularized 'Rosa Lee', 'Dearest Mae', 'Mary Blane', &c., a species of composition more nearly bordering upon respectability than the characteristic negro songs by which they had been preceded." The performers were Francis Carr Germon, Moody G. Stanwood, Gilbert Pelham (or Pell; the younger brother of Dick Pelham, with whom he had previously performed), They played in taverns and theatres, as well as private concerts for the aristocracy; they appeared before the Duke of Devonshire, and by special command played before Queen Victoria and the Duke of Wellington at Arundel Castle. The Era reported that "their songs are of a melodious and artistic nature. Several of the company possess quite good voices, and the comedians manage to get the utmost fun out of their business, without resorting to vulgarity in any form". The troupe's performances represented "the high point of minstrelsy's success in early Victorian Britain".
Екінші британдық турне
Думболттон жаңа, кеңейтілген Серенедерлер труппасын құрды, оны қайтадан Пелхам жетекшілік етті. "Мастер Джуба" деп белгілі қара нәсілді Уильям Генри Лейннің қосылуымен олар 1848 жылғы маусымда Лондонға оралды, онда Vauxhall Gardens-та өнер көрсетіп, Англия мен Шотландияны аралады. Басқа орындаушылар Томас Ф. Бриггс, Дж. Х. Эвертон, Джеймс Х. Ирвин, М. С. Лудлоу және Дж. В. Валентин болды. Олар 1849 жылы Америка Құрама Штаттарына оралды.
Dumbolton formed a new, expanded, troupe of Serenaders, again fronted by Pelham. With the addition of William Henry Lane, a black man known as "Master Juba", they returned to London in June 1848, when they performed at Vauxhall Gardens and toured in England and Scotland. The other performers were Thomas F. Briggs, J. H. Everton, James H. Irwin, M. C. Ludlow, and J. W. Valintine. They returned to the United States in 1849.
Кейінгі қызметі
Ертедегі труппа мүшелерінің ішінде Germon, Harrington және Stanwood салыстырмалы түрде жас кезінде қайтыс болды, Гилберт Пелхам (шамамен 1820–1872) ақырында Англияға оралды, үйленді және Ливерпуль қаласының жанындағы Рейнхилл ауруханасында қайтыс болды, бұл, мүмкін, сифилис салдарынан болған. Джордж Уоррен Уайт (1816–1886) АҚШ-та әртүрлі минстрель труппаларымен, оның ішінде Брайанттың Минстрельдерімен кем дегенде 1868 жылға дейін, сондай-ақ опералық труппаларда өнер көрсетті; ол әуендер де жазды. Ол Массачусетс штатының Сомервилл қаласында қайтыс болды.
Of the early troupe members, Germon, Harrington and Stanwood died at a relatively young age, Gilbert Pelham (c.1820–1872) eventually returned to England, married, and died in Rainhill Hospital near Liverpool, probably from syphilis. George Warren White (1816–1886) performed with various minstrel troupes in the U. S., including Bryant's Minstrels until at least 1868, as well as in opera companies; he also composed melodies. He died in Somerville, Massachusetts.