Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Saint Julien le Pauvre, толыққанды Église Saint Julien le Pauvre (француз тілінде – Кедей Сент-Жулиан шіркеуі) – Париж қаласындағы мелкиттік грек-католик шіркеуі және қаланың ең көне діни ғимараттарының бірі. 12 ғасырда роман стилінде салына бастаған, оның архитектурасының көп бөлігі бастапқы готика стилінде. Ол 5-ші округте, Сена өзенінің сол жағалауында, Клуни мұражайынан шамамен 500 метр қашықтықта және Париж метросының Мобер Мутуале станциясына жақын орналасқан. Ол Рене Вивиани алаңымен бірге үй-жай бөліседі. Бастапқыда рим-католик құдайға табыну орны болған Сент-Жулиен-ле-Паувр 12-19 ғасырлар аралығында кезең-кезеңмен салынды және 1889 жылы Шығыс католик мелкиттік қауымға тапсырылды. Оның дизайны бірнеше рет өзгертілді, нәтижесінде аталмыш шіркеу бастапқы жоспарланғаннан әлдеқайда кішкентай болып шықты.
Saint Julien le Pauvre, in full Église Saint Julien le Pauvre (French for Church of Saint Julian the Poor), is a Melkite Greek Catholic parish church in Paris, France, and one of the city's oldest religious buildings. Begun in Romanesque style during the 12th century, most of its architecture is Primary Gothic. It is situated in the 5th arrondissement, on the Left Bank of the Seine River, about 500 meters away from the Musée de Cluny and in the proximity of the Maubert Mutualité Paris Métro station. It shares a city block with the Square René Viviani. Originally a Roman Catholic place of worship, Saint Julien le Pauvre was built in stages from the 12th to the 19th centuries, and granted to the Eastern Catholic Melkite community in 1889. Its design was modified several times, and the resulting church is significantly smaller in size than originally planned.
Атауы
Шіркеу ортағасырлық француздың бірдей атқа ие екі қасиеттісіне арналған: Ле-Ман қаласының Юлианға және Дофин аймағынан шыққан тұлғаға. "Кедейлер" атауы ғимараттың қарапайымдылығын көрсетеді, бұл оны сол стильдегі сол кездегі соборлармен салыстырғанда тығыз көрінеді. Мұндай жер туралы ең алғашқы мәліметтер 6-шы ғасырда Неустрия патшасы Хилперик I билік еткен кезде тұрған Тур епискобы Грегорийдің жазбаларында кездеседі. Ғимараттар 9-шы ғасырда нормандардың шапқыншылығы кезінде қиратылды. Шамамен 1120 жылы ғимарат Лонгпойнт аббаттығынан келген Клуни орденінің монахтарына берілді. Алғашқыда ол Манс қаласының бірінші епискобы Юлиан Льо Манс атымен аталып, кейін Әйір Юлиан Госпитальщикке арналды. Жаңа шіркеудің құрылысы 1165 және 1170 жылдар арасында ескі шіркеудің іргесінде басталды. Ол Париж университеті мен Париждің Нотр-Дам соборының негізін қалаушы Людовик VII патша тұсында салынды. Бұл шіркеу Монмартрдың Сен-Пьер шіркеуінен отыз жылға кішірек, ал олардың арасында Сен-Дени базиликасының танымал готикалық амбулаторийі салынды. 1889 жылы шіркеу Антиохия патриархатының басшылығымен Мелкиттік грек-католик шіркеуіне берілді. Жаңа табынушыларды қабылдау үшін ғимарат өзгертілді, оған иконалар мен хор мен неф арасындағы иконостас қосылды. Олар кітапшалар таратқанда, жолға шыққандарға наразылық білдіріп, келекелеген сөздер айтты: "Лас болыңдар! Адам мұрнын шашын қырқығандай қыру керек! Әйелдер төсшелерін, жүзіне су шашқандай жуу керек!".
The church was dedicated to two medieval French saints of the same name: Julian of Le Mans and a figure from the region of Dauphiné. "The poor" describes the modesty of the building, which makes it look very compact, compared with the contemporary cathedrals of the same style in the same region of Île de France. The earliest mention of such a site was found in texts authored by Gregory, bishop of Tours, who resided there in the 6th century during the rule of Chilperic I, king of Neustria. The buildings were badly damaged in the 9th century during the Norman invasion. In about 1120 the building was ceded to the monks of Clunisian order from the Abbey of Longpoint. It first took the name of Julian of Le Mans, the first bishop of Mans, then later was dedicated to Saint Julian the Hospitaller. The new church was begun between 1165 and 1170 upon the foundations of the older church. It was built under King Louis VII, the founder of the University of Paris, and of Notre Dame de Paris. It is thirty years younger than the Saint Pierre de Montmartre church, the construction of the famous Gothic ambulatory of the Basilica of Saint Denis lay between them. In 1889 the church was assigned to the worshippers of the Melkite Greek Catholic Church, dependent upon the Patriarch of Antioch. The boiling was modified, with the addition of icons and an iconostasis between the choir and nave, the accommodate the new worshippers. As they distributed copies, they shouted insulting or provocative slogans to passers by: "Be dirty! One must trim his nose as one trims his hair! One must wash her breasts like she washes facecloths "
Сыртқы
Шіркеудің батыс жағы нақты батыстан 30 градусқа бұрылған, бұл Париждегі Нотр-Дам соборындағы бұрылысқа ұқсас; екі шіркеу де жаздың ортасында күн батуға қарап тұру үшін салынған болуы мүмкін. Батыс жаққа жақын жерде бастапқы Готикалық шіркеудің әдеттегі өсімдік ою-өрнектері бар бірнеше бастапқы бағаналары мен тіректері әлі де көрініп тұр. (Жабық) аркада роман стилінде, тіпті 1160 жылға дейінгі нәрсе болуы мүмкін. Қалған батыс терезесі жаңартылған, айналасындағы жағдай ішкі дәліздің готикалық күмбездеріне сәйкес келетін ескірек сүйір арка болғанын көрсетеді. Батыс қасбеттің галереясының іздері де көрінеді, сондай-ақ 12 ғасырға жататын және әлі де кісілік бөлімінің сыртқы қабырғаларын қолдап тұрған тіреулердің қатары да бар.
The west front of the church varies by 30 degrees from true west, about the same variation as Notre Dame dw Paris; probably both churches were aligned to face the setting sun in mid summer. Some of the original columns and columns from the early Primary Gothic church, with typical vegetal sculpture, are still visible near the west front. The (closed) arcade is Romanesque, possibly even a relic from before 1160. The remaining western window has been renewed, the surroundings suggest an older pointed arch, apt to the Gothic vaults of the aisle inside. Vestiges of the gallery of the west facade are also still visible, as well as the rows of buttresses from the 12th century which still support the outer walls of the nave.
Интерьер
Бір уақытта салынған Париждің Нотр-Дам соборының ықпалы шіркеудің ішкі сәулетінде, әсіресе кеме мен хордың күмбездерінде, бағаналарында және тіректерінде көрінеді. XIII ғасырдағы кеме екі төменгі дәлізбен шектеледі және тік аркалармен тіреліп тұратын бағаналар қатарымен жабдықталған. Бағаналардың капительдері су лилиялары және басқа да су өсімдіктерінің мүсіндерімен әсемделген. Хоры ежелгі (XII ғасыр) және ерте готикалық стильдің көрнекті мысалы. Ол алты бөлікті қабырғалы күмбездермен жабылған, ал кемеде қарапайым, берік төрт бөлікті күмбездер бар. XII ғасырға жататын бір бағанада, романдық сәулетте танымал болған, жартылай әйел, жартылай құс кейпіндегі мифтік жаратылыстар – арпиялардың мүсіндері бейнеленген. Шіркеудің ішкі кеңістігі 19 ғасырда грек-мелкиттік католик шіркеуі ретіндегі қызметіне бейімделу үшін кең ауқымды өзгерістерге ұшырады. Бұл өзгерістерге иконостас пен иконалардың қосылуы, Рим шіркеуінен қалған бір мүсінді қоспағанда, мүсіндердің алынып тасталуы және шіркеу органының демонтаждалуы кірді. Иконостас – адамның, көзге көрінетін әлемнің және қасиетті орынның, көзге көрінбейтін рухани әлемнің арасындағы шекараны символдайды. Қазіргі иконостас 1890 жылы Дамаскіден келген суретші Жорж Битардың ою-өрнекпен жасалған ағаш өңдеуінен тұрады.
The influence of Notre Dame de Paris, built at the same time, is visible in the architecture of the interior of the church, particularly in the vaults and the columns and pillars in the nave and choir. The 13th century nave is flanked by two lower aisles. and lined with arcades of columns supporting pointed arches. The columns have capitals decorated with sculpted water lilies and other aquatic plants. The choir is older (12th century) and is a good example of the early Gothic style. It is covered with early six part rib vaults, while the nave has the simpler, stronger four part vaults. One 12th century column is decorated with sculptures of harpies, mythical half woman, half bird creatures popular in Romanesque architecture. The interior of the church underwent extensive modification in the 19th century to adapt it to its role as a church of the Greek Melkite Catholic Church. These include the addition of an iconostasis and icons; the removal of statues, with the exception of one statue from the earlier Roman church; and the removal of the church organ. The iconostasis symbolizes the border between the nave, the human, visible world, and the sanctuary, the imvisible, sacred world. The current iconostasis was created in 1890 of carved woodwork by Georges BItar, an artist from Damascus.
Өнер және сән
Ғимаратта Нотр-Дамдағыларға ұқсас тіреулер бар, ал капительдері жапырақтар мен гарпиялардың бейнесімен өрнектелген. Хор аймағы иконостаспен жабылған. Шіркеудің солтүстігінде, Рене Вивиани алаңында Париждегі ең көне ағаш табылады. Бұл 1602 жылы Генрих III, Генрих IV және Людовик XIII патшалары тұсындағы басты бағбан Жан Робин еңгізген шегіртке ағашы. "Париждің бақытты ағашы" деп те белгілі, оған жеңіспен тиіп өткендерге жылдар бойы сәттілік әкеледі деп есептеледі.
The building has piers replicating those found in Notre Dame, and the chapiters are carved with images of leaves and harpies. The choir area is covered by an iconostasis. North of the church, in the Square René Viviani, is found the oldest tree in Paris. It is a locust tree planted in 1602 by Jean Robin, gardener in chief during the reign of kings Henry III, Henry IV, and Louis XIII. Also known as the "Lucky Tree of Paris", it is thought to bring years of good luck to those who gently touch the tree's bark.