Рио-де-Жанейроның Родриго де Фрейтас көлі

Кіріспе

Лагуна в Рио-де-Жанейро, Бразилия

Родриго де Фрейтас лагунасы (португалша: Lagoa Rodrigo de Freitas) – Рио-де-Жанейроның Zona Sul (Оңтүстік аймағы) аймағындағы Лагуна ауданында орналасқан лагуна. Лагуна Атлант мұхитымен байланысты, теңіз суы "Жардим де Алах" деп аталатын саябақтың жиегіндегі канал арқылы кіріп отырады.

Аралдар

Батыстағы Пираке аралында Теңіз клубының спорт бөлімі орналасқан. Оңтүстік жағындағы Кайчарас аралында Кайчарас клубы орналасқан, онда 2007 жылғы Панамерика ойындары үшін су шаңғысымен айналысушылар сынақтан өтті.

Тарих

Суды айналасындағы әртүрлі өзен салаларынан алғанымен, олардың ішінде ең ерекшесі – бүгінде каналға айналдырылған Рио-дос-Макакос өзені, ол ластанған су әкеледі. Лагунаның суы теңізге апаратын жарықтардың бірінен соң бірі толып, бөгелуінен пайда болады. Бұл оны Атлант мұхитынан бөліп тұрады, тек Canal do Jardim de Alah арқылы байланысты. Бастапқыда лагунаны Тамоиос тайпасы мекендеген, олар Пирагуа ("Тұнық су") немесе Сакопенапан ("Қарғалылар жолы") сияқты лагунаға үстемдік еткен. Португалиялық отарлаушы, доктор Антонио Салема (1575-1578), сол кезде Рио-де-Жанейро капитандығының губернаторы және генерал-капитаны болған, лагуна жағасында қант фабрикасын салуды жоспарлаған. Жергілікті тайпаның қосымша ықпалынан құтылу үшін ол лагуна жағасына шешекпен ауырған адамдар киген киімдерді таратты, осылайша тайпаны қырып салуға тырысты. Соның нәтижесінде қазіргі Рио-де-Жанейро ботаникалық бағының келушілерді қарсы алу орталығы салынды. Бұл жерлерді Салема қалалық кеңесші Аморим Соарестен сатып алған, сондықтан лагуна "Лагуа де Аморим Соарес" (Аморим Соарес лагунасы) деп аталды. 1609 жылы қаладан қуылғаннан кейін жер оның күйеу баласы Себастьяно Фагундес Варелаға сатылды, осыдан кейін лагуна "Лагуа до Фагундес" (Фагундес лагунасы) деп аталды. Бұл жер иесі сатып алу және басып алу арқылы аймақтағы жер иеліктерін ұлғайтты, сондықтан 1620 жылы ол қазіргі Хумаитадан Леблонға дейінгі барлық жерге ие болды. 1702 жылы оның шөбересі, 35 жастағы Петронильха Фагундес, 18 жастағы португалдық жас кавалерия офицері Родриго де Фрейтас де Карвалхоға үйленді, осылайша лагуна оның атын алды. 1717 жылы жесір қалған Родриго де Фрейтас де Карвалхо Португалияға оралды және 1748 жылы қайтыс болды. Аймақ 19 ғасырдың басына дейін жалға алушылардың қолында болды. 1808 жылы Португалия корольдік отбасы Бразилияға Португалия сарайын көшіру кезінде келді. Принц-регент Engenho da Lagoa (Лагуна диірменін) ұнтақ фабрикасын салу және Real Horto Botânico (Корольдік ботаникалық бақ) – бүгінгі Рио-де-Жанейро ботаникалық бағын салу үшін иеленді. 19 ғасырда судың тоқтау мәселесіне көптеген шешімдер қарастырылды, содан кейін 1922 жылы Ауылдық санитарлық бюросы "Тәуелсіздіктің жүз жылдығына арналған Елорданы тазарту және әсемдеу" жобасын ұсынды. Жоба лагунаны теңізге қайта қосу үшін канал қазуды және теңіз жолағын тереңдетуді қамтыды. Каналды салу кезінде алынған топырақ лагуна ішінде Кайсара аралын құрады, онда Кайсарас клубы (pt) орналасқан. Ұзақ уақыттан кейін оның жиектерінде бөгеттер пайда болды, олар оның ауданын азайтып, Жокей клубы Бразилиеро, Алах бақшасы және Пираке аралындағы Клуб Навалдың спорттық базасын құруға мүмкіндік берді. Қазылған канал қазір "Жардым де Алла" каналы деп аталады. Бүгінде лагуна Рио-де-Жанейроның басты туристік орталықтарының бірі болып табылады. Оны "Рио-де-Жанейроның жүрегі" деп те атайды. Лагоа Родриго де Фрейтас лагунасының атымен аталған Лагоа ауданы – жоғарғы орта таптың ауданы және елдегі ең жоғары адам даму көрсеткіштерінің біріне ие. Лагунаның бір бөлігі 20 ғасырдың ортасында толтырылған жер. Лагунаның айналасында Катакумба, Прая-ду-Пинто және басқа да көптеген төбелер орналасқан. Көп жылдар бойы олар елу мыңнан астам адамды баспаналы етті. Алайда, нашар сапалы құрылыс және қауіпсіздікке қауіп төндіргендіктен, жиырма жылдан астам уақыттан кейін төбелерде тұрғаннан кейін қала әкімі барлық тұрғындарды шығарып, қаланың үлкен бөлігін көміп, төбелерді бұзды. Тұрғындар қала маңындағы аудандарға көшіп, тұрғын үйлерде тұруға кірісті. Төбелердің орнында көп қабатты үйлер мен саябақтар салынды.

Although it receives its waters from diverse river tributaries from the surrounding hillsides, among those that stand out is the river Rio dos Macacos (today channelized), which introduces contaminated water. The water of the lagoon comes from the damming of an opening to the sea caused by successive build ups of earth. This separates it from the Atlantic Ocean, except for the Canal do Jardim de Alah. Initially inhabited by the Tamoios Indians who dominated the lagoon, such as Piraguá ("Still Water") or Sacopenapan ("Path of the Herons"). The arrival of the Portuguese colonizer, Dr António Salema (1575 1578), who was at the time also the Governor and Captain General of the Captaincy of Rio de Janeiro, intended to install a sugar mill on the banks of the lagoon. To free himself of the undesirable presence of the native Indians he spread clothes that had been worn by people sick with smallpox along the banks of the lagoon intending to kill the Indians. Such was the sugar cane plantation and the building of the "Engenho d'El Rey" ("The King's Mill"), where today's Centro de Recepção aos Visitantes do Jardim Botânico do Rio de Janeiro (the Rio de Janeiro Botanical Garden Visitors' Reception Center) operates. These lands were once acquired by Salema from the town councilor, Amorim Soares, causing the lagoon to be called "Lagoa de Amorim Soares" (Amorim Soares Lagoon). With his expulsion from the city in 1609 the land was sold to his son in law, Sebastião Fagundes Varela, with the consequent name change to "Lagoa do Fagundes" (Fagundes' Lagoon). That landowner, by way of acquisition and invasion, increased the size of his landholdings in the region, in such as way that around 1620 he owned all the land from today's neighborhoods of Humaitá to Leblon. In 1702, his great granddaughter, Petronilha Fagundes, then 35 years old, married the young Portuguese Cavalry official, Rodrigo de Freitas de Carvalho—then only 18 years old — which lends his name to the lagoon. A widower, Rodrigo de Freitas de Carvalho returned to Portugal in 1717 and died there in 1748. The region stayed in the hands of the tenants without great fanfare until the beginning of the 19th century. Then, in 1808, the Portuguese Royal Family arrived during the transfer of the Portuguese court to Brazil. The Prince Regent appropriated the Engenho da Lagoa (Lagoon Mill) to build a powder factory and construct the Real Horto Botânico (Royal Botanical Garden) — today's Jardim Botânico do Rio de Janeiro (Rio de Janeiro Botanical Garden). During the 19th century many diverse solutions were thought of for the problem of stagnated water — until, in 1922, the Repartição de Saneamento das Zonas Rurais (Bureau of Rural Sanitation) presented a project to " clean up and beautify the Capital for the Independence Centennial festivities". That project involved dredging a canal to reconnect the lagoon to the sea, and deepening the land bar. The soil removed to build the canal formed the island of Caiçara, within the lagoon, site of Caiçaras Club (pt). In a short time, embankments formed on its edges, which gradually reduced its surface area, providing land for the Jockey Club Brasileiro, the Jardim de Alah, and the sport seat of the Clube Naval on the island of Piraquê. The dredged channel is now called the Jardim de Alah Channel. The lagoon today represents one of the principal tourist attractions of the capital of Rio de Janeiro. It is also known as "The Heart of Rio de Janeiro". The Lagoa neighborhood named after the Lagoa Rodrigo de Freitas. It is an upper middle class neighborhood and it has one of the largest human development indexes in the country. Part of the lagoon is landfill that occurred in the middle of the 20th century. Many hills, such as Catacumba, Praia do Pinto, and others, occupied the area around the lagoon. For many years they housed more than fifty thousand people. However, because of poor construction quality and safety risks, after more than twenty years on the hillsides the mayor expelled all of the inhabitants and "tore down" the hills, burying a large part of the city. The inhabitants left for the suburbs and started to live in housing. Apartment buildings and parks were built in the place of the hillsides .

Қайықтану стадионы

Лагунаның ескек спорты стадионы – Лагуа Родриго де Фрейтас көлінің жанындағы спорттық нысан. 2007 жылғы Панамерика ойындарында осы стадионда ескек спорты, каноэ және су шаңғысы жарыстары өтті. Көрермендер жаңартылған ескек спорты стадионынан (Estádio de Remo) және көлдің айналасындағы велосипед жолынан жарыстарды тамашалай алды. 2016 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының ескек спорты және каноэ жарыстары да Лагунада өтті.

Ластану

Лагунаның бірнеше экологиялық проблемалары бар, оның ішінде су және жердің ластануы. Қазіргі уақытта жеке компания лагунаны тазалау жобасын қаржыландырып отыр, бірақ бұл жылдам немесе оңай болмайды. 2016 жылғы жазғы Олимпиада мен 2016 жылғы жазғы Паралимпиада кезінде спортшылардың денсаулығына қатысты алаңдаушылықтар бар. 2015 жылы Олимпиадаға сынақ жарыс ретінде қарастырылған лагунадағы жарыстан кейін он үш американдық каноэшінің асқазан-ішек трактінде мәселелер туындады; олар құсу мен диареядан зардап шекті. Бұдан бөлек, Олимпиадаға дейін лагунаны тиімді тазалауға жеткілікті уақыт жоқ екені мойндалған.