Лондонның "Мермейд" тавернасы және оның әдебиетшіл достары
Mermaid Tavern
Лондонның «Mermaid Tavern» тавернасы – Элизабет дәуіріндегі әдебиетшілер клубы. Бен Джонсон, Шекспир (болжам бойынша) сияқты ақындар жиналатын орын. Тарихы мен орналасуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондонның бұрынғы тавернасы
ұқсас аттас таверналар мен қонақ үйлер
Former tavern in London
similarly named taverns and inns
Мермейд тавернасы – Элизабет дәуірінде Лондонның Чипсайд қаласында орналасқан таверна, ол Сент-Пол соборының шығысында, Жұма көшесі мен Нан көшесінің бұрышында болған. Бұл орын "Сиреналық джентльмендердің бауырластығы" деп аталатын, әр айдың бірінші жұмасында кездесетін, ішімдік ішетін клубтың орны еді. Оның құрамында Бен Джонсон, Джон Донн, Джон Флетчер және Фрэнсис Бомонт, Томас Кориат, Джон Селден, Роберт Брюс Коттон, Ричард Керью, Ричард Мартин және Уильям Стречи сияқты Элизабет дәуірінің көрнекті әдеби тұлғалары бар еді. Көптеген адамдар бұл топқа Уильям Шекспир де кірген деген пікірде, бірақ көптеген ғалымдар мұны ықтималсыз деп санайды.
The Mermaid Tavern was a tavern on Cheapside in London during the Elizabethan era, located east of St. Paul's Cathedral on the corner of Friday Street and Bread Street. It was the site of the so called "Fraternity of Sireniacal Gentlemen", a drinking club that met on the first Friday of every month that included some of the Elizabethan era's leading literary figures, among them Ben Jonson, John Donne, John Fletcher and Francis Beaumont, Thomas Coryat, John Selden, Robert Bruce Cotton, Richard Carew, Richard Martin, and William Strachey. A popular tradition has grown up that the group included William Shakespeare, although most scholars think that was improbable.
Ғимарат
Джонсонның айтуынша, таверна Нан көшесінде орналасқан ("Нан көшесінің русалкасында, тамақтанып, көңіл көтеріп"). Оның екі кіреберісі – Нан және Фрайдей көшелерінде болған болуы мүмкін. Бұл орын қазіргі Нан және Канон көшелерінің қиылысына сәйкес келеді. 1603 жылғы өсиетнамада тавернаның иесі Уильям Джонсон деп көрсетілген. 1600 жылы "Қарғысқа ұшыраған экипаж" деп аталатын топтың мас мүшелері сағатты ұрып, Мермейд тавернасынан қуылғаннан кейін қырқыс болған. Осыдан кейін "Жұлдызды палата" соты өтті. Ғимарат 1666 жылғы Лондонның Ұлы өрті кезінде қирады. Джон Обридің жазбасына сүйенсек, бірақ Ралей сол жылдың 19 шілдесінен 1616 жылға дейін Лондон мұнарасында түрмеде отырды, сондықтан Ралейдің мәртебесі мен мінезіне қарай, ол тавернадағы жиналыстарды басқаруы екіталай. Гиффорд алғаш рет "Мермейд" тавернасын Джонсон мен Шекспирдің саясат, дін және әдебиет тақырыптарында өткізген ой-пікір алмасу ортасы деп атады. Дәстүр бойынша, Шекспир Джонсон сияқты білімді болмаса да, осы пікірталастарда көбінесе жеңіске жеткен, себебі Джонсон ойшауыр, тақырыптан ауытқып кететін. Аңыздың негізгі шындығын болжауға болады. Мастер Фрэнсис Бомонттың Бен Джонсонға жазған хатында таверна мен оның өткір әңгімелеріне кеңінен сілтеме жасалған. Кориаттың хаттарында да таверна туралы, сондай-ақ Джонсон, Донн, Коттон, Иниго Джонс және Хью Холланд туралы айтылады, алайда Кориат осы топпен 1611 жылдан бастап жақын таныс болған. Шекспирдің тавернаның кейбір әдеби тұтынушыларымен, сондай-ақ тавернаның иесі Уильям Джонсонмен байланыстары болған. Шекспир 1613 жылдың 10 наурызында Блэкфрайрс қақпа үйін сатып алғанда, Джонсон ипотека бойынша сенімгер ретінде тізілген. Кориаттың хаттарында есімдері аталған Хью Холланд Шекспирдің пьесаларының бірінші фолиосына (1623 ж.) алғысөз жазған. "Сиреналық джентльмендер" Лондонның жақын жерінде орналасқан Митр тавернасында да жиналатын болған. Бен Джонсонның "Бартоломей жәрмеңкесі" (1614) пьесасының басындағы сахнадағы кейіпкерлердің бірі Джон Литтлвит "Үш журек, Митр және Русалка" таверналарында жиналатын "канар шарабын" ішетін зиялылар туралы теріс пікір білдіреді. Олардың тым элиталық екені айтылды. Аталған шарап сақинаға ұқсас.
According to Jonson, the Tavern was situated on Bread Street ("At Bread Street's Mermaid, having dined and merry "). It probably had entrances on both Bread Street and Friday Street. The location corresponds to the modern junction between Bread Street and Cannon Street. The tavern's landlord is named as William Johnson in a will dated, 1603. In 1600, a notable disorder caused by some drunken members of a group known as the Damned Crew attacking the watch after they were challenged, began after they were ejected from the Mermaid Tavern. It resulted in a Star Chamber trial. The building was destroyed in 1666 during the Great Fire of London. based on a note by John Aubrey, but Raleigh was imprisoned in the Tower of London from 19 July of that year until 1616 and it is hardly likely that someone of Raleigh's status and temperament would preside over tavern meetings. Gifford also was the first to name the Mermaid as the site of Jonson and Shakespeare's battle of wits debates in which they discussed politics, religion, and literature. According to tradition, Shakespeare, though not as learned as Jonson, often won these debates because Jonson was more ponderous, going off on tangents that did not pertain to the topic at hand. How much of the legend is true is a matter of speculation. There is an extended reference to the Tavern and its witty conversation in Master Francis Beaumont's Letter to Ben Jonson. Coryat's letters also refer to the Tavern and mention Jonson, Donne, Cotton, Inigo Jones, and Hugh Holland – though Coryat was intimate with this group apparently from 1611 on. Shakespeare certainly had connections with some of the tavern's literary clientele, as well as with the tavern's landlord, William Johnson. When Shakespeare bought the Blackfriars gatehouse on March 10, 1613, Johnson was listed as a trustee for the mortgage. And Hugh Holland, mentioned in Coryat's letters, composed one of the commendatory poems prefacing the First Folio of Shakespeare's plays (1623). "The Sireniacal gentlemen" also met at the Mitre tavern in London, that seemed to be located nearby. The opening scene of Bartholomew Fair by Ben Jonson (1614) has one of the characters, John Littlewit, refer negatively to those "Canary drinking" wits who keep company at the ‘Three Cranes, Mitre, and Mermaid’. Apparently they were seen as too elitist. The wine in question seems to be the same as sack.
Әдебиеттегі "Серендік мейрамхана"
Джонсон мен Бомонт екеуі де өз өлеңдерінде тавернаны еске алған. Джонсонның «Досты кешкі асқа шақыру» деген шығармасында «Таза, құймалы қанағатты шарап, / Қазір «Сермейдтікі», бірақ менікі болар» деп жазылған. Бомонт, Джонсонға арнаған өлең хатында «көрген нәрселерді» сипаттайды / «Сермейдте» болған оқиғаларды, оның ішінде, сөздері соншалықты шапшаң, және нәзік отқа толы болған, олардың қайдан келгеніне сенсек, әрқайсысы өзінің барлық білімін әзілге салыпты. Екі жүз жыл өткен соң, 1819 жылдың ақпан айының басында Джон Китс Бомонт бастаған аңызға арналған өлең жазды – «Сермейд тавернасына арналған жолдар», 26 тармақты өлең, басталып және аяқталып келесі шумақтармен:Өлген, жоғалып кеткен ақындардың рухы,Қандай Елисейді білдіңдер,Бақытты дала, немесе жасыл қуыс,Сермейд тавернасынан да артық па?Китстің дәстүрін Теодор Уотс Дантон «Сермейд тавернасындағы той» өлеңінде жалғастырды, бұл тавернада айтылған деп ойластырылған мерекелік ән, онда әр шумақ таверна қонақтарының бірі – Ралей, Дрейтон, «Шекспирдің досы», Хейвуд және Джонсон «жазады». 1908 жылғы «Пайғамбарлар, дін қызметкерлері және патшалар» (323 бет) еңбегінде А.Г. Гардинер өзінің досы Г.К. Честертонның ерекше дарынын көрсету үшін «Сермейд тавернасындағы» осы «интеллектуалдық тойға» жүгінді:Уақыт пен орын – жай ғана жағдайлар: ол элементалды және алғашқы. Ол біздің заманның емес, барлық заманның адамы. Оны алып Скримирмен күресіп, Тордың мүйізінен терең ішетін, немесе Истчиптегі қабанбасында Фальстафпен әзілдесетін, немесе Сермейд тавернасындағы интеллектуалдық тойға қосылатын, немесе Джонсонмен теңдей кездесіп, күшті соққыға соққы беретіндей көрінеді. Ол Рабелямен бірге той жасады, ал Дон Кихот пен Санчо оның «шынайы бауырлары» болды. Оны көріп тұрғандай, ол ертегінің қараңғылығынан, ғасырлар бойы төмен түсіп келеді, жақсы компания бар жерде шақырып, ол шақырған жерде құшақ жаяды, өйткені ол заманның культын немесе мектептердің педантизмін әкелмейді. Канадалық ақындар Уильям Уилфред Кэмпбелл, Арчибальд Лэмпман және Дункан Кэмпбелл Скотт 1892 жылдың ақпан айынан 1893 жылдың шілдесіне дейін «Сермейд мейрамханасында» деп аталатын әдеби бағананы «Торонто глобусы» газетіне жазды. 1913 жылы баллада ақыны Альфред Нойес «Сермейд тавернасының әңгімелері» атты ұзын поэмасын жариялады, оның әр тарауы тавернамен байланысты елизаветалық жазушыларға арналған. Олардың ішінде Джонсон, Шекспир және Марлоу бар. Берил Маркхэм 1942 жылы жазған «Батыспен түнде» атты естеліктерінде «әр адамның өзінің «Сермейд» мейрамханасы, әр ауылдың өзінің құрметтейтін жері бар» деп атап өтті.
Jonson and Beaumont both mentioned the tavern in their verse. Jonson's Inviting a Friend to Supper refers to "A pure cup of rich Canary wine, / Which is the Mermaid's now, but shall be mine". Beaumont, in his verse letter to Jonson, describes "things we have seen done / At the Mermaid", including, words that have beenSo nimble, and so full of subtle flame,As if that every one from whence they came,Had meant to put his whole wit in a jest. Two hundred years later, in early February 1819, John Keats composed a poem on the legend initiated by Beaumont, Lines on the Mermaid Tavern—26 lines of verse that open and close with the following couplets:Souls of poets dead and gone,What Elysium have ye known,Happy field or mossy cavern,Choicer than the Mermaid Tavern?Keats' precedent was followed by Theodore Watts Dunton in his poem Wassail Chorus at the Mermaid Tavern, a Christmas drinking song imagined having been sung in the tavern, in which each new verse is "composed" by one of the poet guests, including Raleigh, Drayton, "Shakespeare's friend", Heywood and Jonson. In his 1908 Prophets, Priests and Kings (p. 323), A. G. Gardiner turned to these "intellectual revels" at the Mermaid Tavern to express the independent genius of his friend G. K. Chesterton:Time and place are accidents: he is elemental and primitive. He is not of our time, but of all times. One imagines him wrestling with the giant Skrymir and drinking deep draughts from the horn of Thor, or exchanging jests with Falstaff at the Boar's Head in Eastcheap, or joining in the intellectual revels at the Mermaid Tavern, or meeting Johnson foot to foot and dealing blow for a mighty blow. With Rabelais he rioted, and Don Quixote and Sancho were his "vera brithers." One seems to see him coming down from the twilight of fable, through the centuries, calling wherever there is a good company, and welcome wherever he calls, for he brings no cult of the time or pedantry of the schools with him. Canadian poets William Wilfred Campbell, Archibald Lampman, and Duncan Campbell Scott together wrote a literary column called "At the Mermaid Inn" for the Toronto Globe from February 1892 until July 1893. In 1913 the ballad poet Alfred Noyes published Tales of the Mermaid Tavern, a long poem in a series of chapters, each dedicated to Elizabethan writers associated with the tavern. These include Jonson, Shakespeare and Marlowe. Beryl Markham, in her 1942 memoir, West with the Night, remarked that "every man has his Mermaid's Tavern, every hamlet its shrine to conviviality".