Сидни Бартелеми: Жаңа Орлеанның экс-мэрі және саяси өмірі

Кіріспе

Сидни Джон Бартелеми (17 наурыз 1942 жылы туған) – американдық саясаткер. Нью-Орлеан қаласының мэрі қызметін атқарған екінші африкалық америкалық, ол 1974 жылдан 1978 жылға дейін Луизиана штатының сенатының депутаты, ал 1978 жылдан 1986 жылға дейін Нью-Орлеан қалалық кеңесінің мүшесі болды. 1986 жылдан 1994 жылға дейін Нью-Орлеан қаласының мэрі болды. Демократиялық партияның мүшесі.

Ерте өмір және білім

Бартелеми 1942 жылдың 17 наурызында Нью-Орлеанда, Луизиана штатында дүниеге келді және креол отбасындағы алты баланың үшіншісі болды. Ол Жетінші округте өсті және Жозефиттер басқаратын Корпус-Кристи бастауыш мектебі мен Сент-Огастин орта мектебінде (Нью-Орлеан) білім алды. Кейін ол Жозефиттер қатарында дін қызметкері болуға тырысып, Нью-Йорктегі Эпифани Апостолдық Жас колледжінде, содан кейін Вашингтондағы Сент-Джозеф семинариясында оқыды, онда философия бакалавры дәрежесін алып, теологияны аспирантурада оқуын жалғастырды. Семинарияда оқып жүргенде жазда кеме жөндеу компаниясында жұмыс істеді.

Мансап

1967 жылы діни қызметке бармау туралы шешім қабылдаған Бартелеми Нью-Орлеанға оралды және «Тотальдық қоғамдық әрекет» кеңсесінде әкімшілік көмекші болып жұмыс істеді. 1968 жылы Бартелеми Михаэль Тибидоға үйленді. 1969 жылдан 1972 жылға дейін ол «Отбасылық денсаулық сақтау» ұйымының «Ата-ана және балалар орталығының» директоры болды. Осы жылдары ол сонымен қатар Нью-Орлеандағы Тулейн университетінде әлеуметтік жұмыс магистрі дәрежесін аяқтады, «Үлкен Нью-Орлеан» қалалық лигасының жұмыскері болып жартылай уақыт жұмыс істеді және түрлі саяси науқандарға көмектесті, сондай-ақ Нью-Орлеанның 7-ші округінде орналасқан «COUP» саяси ұйымына қосылды. 1972 жылдан 1974 жылға дейін Бартелеми Мун Ландриу мэрінің басшылығымен әл-ауқат департаментінің директоры қызметін атқарды. «COUP» ұйымының қолдауымен Бартелеми 1974 жылы Луизиана штатының сенатына 4-ауданнан бір мерзімге сайланды; ол Реконструкция кезеңінен бері осы органға сайланған алғашқы афроамерикалық болды. Сенатта қызмет еткен кезінде ол «Ксавьер» университетінде «Urbinvolve» бағдарламасының директордың орынбасары және Социология кафедрасының оқытушысы болып жұмыс істеді, ал Тулейн университетінің қолданбалы денсаулық ғылымдары кафедрасының аналар мен балалар денсаулығы бөлімінде қосымша оқытушы ретінде тағылымдамадан өтті. 1978 жылы Бартелеми Нью-Орлеан қалалық кеңесіне жалпылауазыммен сайланды және екі мерзім бойы осы лауазымды иеленді. Кеңесте болған кезінде Бартелеми қала әкімі Эрнест «Датч» Мориалмен ұзақ жылдар бойы соқтығысқандығымен танымал болды. 1979 жылы Бартелеми штаттық сенатқа сайланды, он алты жыл бойы осы орынды иеленген ақ нәсілді саясаткерді жеңді. 1986 жылғы мэр сайлауында ол Мориалдың орнын басатын Билл Джефферсонды жеңіп шықты. 1986 жылдың 5 мамырында Бартелеми Нью-Орлеан қаласының мэрі ретінде алғашқы мерзімін бастады.

1986 жылғы сайлау

Сидни Бартелеми алғаш рет 1982 жылы қалалық кеңеске қайта сайланғанда Нью-Орлеан қаласының мэрі болуды мақсат етті. Бартелеми өзінің отты шақырығы бар, мықты жігерлі бұрынғы мэрі Эрнест Мориалдан түбірінен бөлек болды. Бартелеми мінезі көбірек сергек еді. Мэрліктің үшінші мерзіміне қайта үміткер болуға рұқсат етілмеген Мориал, Бартелемидің Джефферсонмен арадағы сайлаудағы қарсыласын қолдады. Алғашқы сайлауда бұрынғы штат өкілі Сэм А. Лебланк III үміті үзді, ол дауыстардың 25 пайызын алды. Бартелеми мен Джефферсон арасындағы екінші турда екі үміткер де афроамерикандық болды. Көптеген афроамерикандықтар Бартелеминің ақ жағалы бизнеске көбірек назар аударып жатқанын сезінді. Бартелеми жалпы дауыстардың 58 пайызын алды, бірақ афроамерикандық дауыстардың 43 пайызын ғана жеңіп алды. Ол қаладағы ақ нәсілді сайлаушылардың саны азайып бара жатқанда, олардың 86 пайызын жеңіп алды. Кереметі, 1986 жылғы сайлаудан өзгеше, 1990 жылы Бартелеми афроамерикандық дауыстардың 86 пайызын, ал ақ нәсілді дауыстардың 23 пайызын ғана жеңіп алды.

Қала әкімі

Алғаш рет 1986 жылы сайланған Бартелеми 58% дауыспен Нью-Орлеанның екінші афроамерикалық мэрі болды. Бартелемидің әкімдік қызметі қиын жағдайда басталды. Федералды үкіметтің муниципалитеттерге табыстарды бөлуі 1981 жылдан бастап біртіндеп қысқартылды және 1986 жылы Бартелеми билікке келген кезде тоқтатылды. 1984 және 1989 жылдар аралығында Нью-Орлеан қаласына берілетін жылдық гранттар жылына 40 миллион доллардан 6 миллион долларға дейін азайды. Бұл бюджеттік қиындықтарға аймақтық экономикалық құлдырау, «Мұнай дағдарысы» деп аталатын жағдай қосылды. Луизиананың энергияға тәуелді экономикасы, мұнай бағасы 1980 жылғы ең жоғары деңгейінен төмендеп кеткен кезде баяулап кетті, 1986 жылдың басында баррель бағасының 27 доллардан 10 долларға дейін кенеттен құлдырауымен зардап шекті. Мемлекеттің экономикасы дағдарысқа ұшыраған кезде қаладағы жұмыссыздық деңгейі он пайыздан асты, ал қала үкіметінің бюджет тапшылығы 30 миллион долларға жетті. Осы мәселені шешу үшін Бартелеми қалалық кеңеспен бірлесіп, қаладағы тапшылықты жоюдың жоспарын жасады. Бұл жоспарға шығындарды қысқарту, алымдарды көтеру және операцияларды жекешелендіру кірді, бұл ретте 1000-нан астам қалалық жұмысшылар жұмыссыз қалды. Өзінің бұрынғы әкіміне қарағанда экономикалық дамуға араласпауды ұстанған Бартелеми жеке секторды өсудің негізгі қозғаушы күші етіп қалдырды. Бұл пайда табуға бағытталған акторларға басымдық беру, қолжетімді тұрғын үй мәселелеріне де қатысты, Бартелемидің қаланың көп бөлігін жекешелендіру және бұзу туралы ұсынысы осының айқын мысалы болды. Бұл жоспар қоғам белсенділері арасында үлкен күмәнмен қабылданып, ақыр соңында тоқтатылды. Бартелеми бизнеске қолдау білдірсе де, оның қала проблемаларына шабуыл жасаудағы бейтарап көзқарасы мұнай дағдарысынан кейінгі кезеңде зиянды болды. Оның және оның ізбасарының әкімдіктері кезінде Нью-Орлеан корпоративтік ақ жағалы жұмыспен қамту орталығы ретіндегі тартымдылығының көп бөлігін жоғалтты. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Нью-Орлеан қаласының орталығында көптеген кеңсе мұнаралары салынды, олар Freeport McMoRan, Pan American Life Insurance, Exxon, Chevron, Gulf Oil, Amoco, Mobil, Murphy Oil және Texaco сияқты компаниялардың бас кеңселерi немесе ірі аймақтық кеңселерін орналастырды. 80-ші жылдардың ортасында бұл фирмалар, басқа ірі жұмыс берушілермен бірге, мысалы, Royal Dutch Shell, Louisiana Land and Exploration және McDermott International, мыңдаған ақ жағалы жұмысшыларды жұмыспен қамтыды, ал тағы мыңдаған адамдар оларға қызмет көрсететін ұйымдарда жұмыс істеді. Жоғарыда аталғандардың ішінде бүгінде Нью-Орлеан қаласының орталығындағы маңызды жұмыс берушілер болып Shell және Pan American Life Insurance ғана қалды. Бартелеми үлкен мұнай компанияларының жұмыскерлерін Хьюстонға көшіруіне тосқауыл қоймаса да, қаланың орталығында немесе басқа жерде олардың орнын толтыратын жаңа жұмыс берушілерді тартуға қажетті экономикалық жағдайды жасауға қол жеткізе алмады. 1988 жылы қорғаныс және ғарыш келісімшартшысы Martin Marietta НАСА-ның Space Station Freedom ғарыш станциясының экипаж модульдерін салу туралы тендерден айрылып қалды. Martin Marietta ғарыш станциясының жабдықтарын Шығыс Нью-Орлеандағы Мишоуд құрастыру зауытында жасауға тиіс болған, бұл жерде ғарыш шаттлының сыртқы резервуары да өндірілетін. Келісімшартты Boeing жеңіп алды, нәтижесінде Алабама штатының Хантсвилл қаласында мыңдаған жаңа жұмыс орындары ашылды. Metrovision аймақтық экономикалық даму серіктестігін құрудан кейін де көңіл көншілік болды, өйткені бұл орган Метро Нью-Орлеан экономикасын әртараптандыруға немесе қосымша инвестицияларды тартуға үлгермеді. Бартелемидің әкімшілігі экономикалық даму жетістіктерінен айырылмады, ол Жаңа Орлеанның шығысына қосымша инвестицияларды тартуға қол жеткізді, әсіресе, жаңа Орлеан аймақтық бизнес паркіне (содан кейін Алмонастр Мишоуд өндірістік ауданы деп аталатын) алып Pick 'n Save тарату орталығын тарту арқылы. Pick 'n Save жобасы қаланың жаңа порт инфрақұрылымын пайдалану үшін жасалған жаңа күш-жігерін білдірді. Рон Бринсонның басшылығымен қалаға заманауи қоймалар мен тарату нысандарын тарту арқылы қайта өрлеуге ұшырады. Алайда, мұнай бағасының құлдырауынан кейін Бартелеми әкімшілігі Нью-Орлеанның туристік және конгресс индустриясының дамуын жалғастыруды қатты қолдады. Бартелемей тұсында туризм қаланың экономикасының маңызды өсуін көрсеткен жалғыз саласы болды. Бірнеше жоғары деңгейдегі жеңістер болды, соның ішінде 1988 жылы қалаға Республикалық Ұлттық Конвенцияны және 1993 жылы NCAA Final Four турнирін тарту. Бартелеми қалалық үкіметті басқару кезінде 1986 жылы ол мұра еткен 30 миллион долларлық бюджет тапшылығын біртіндеп жоюға қол жеткізді, бірақ оның кіріс көбейту әдістері – қала шегінде жұмыс істейтін қала маңындағы тұрғындардан «табыс салығын» алуға тырысу, құрлықтағы казиноды және өзендік ойынды заңдастыру – даулы болды. Ол Тұрғын үй басқармасы (HANO) және Аймақтық көлік басқармасы (RTA) сияқты агенттіктерді COUP және басқа да саяси одақтастарының мүшелерімен қамтамасыз етті. Бартелеми әкімдігінің тағы бір маңызды оқиғаларына 1987 жылы Папа Иоанн Павел II-нің Нью-Орлеанға сапары, Карнавалдық шерулерге қатысушылықты регламенттеуге қатысты даулы «дискриминацияға қарсы» жарлықты қабылдау, қаланың күшімен Луи Армстронг паркін Тиволи бағы сияқты демалыс паркіне/аттракцион орталығына қайта құруға жасалған сәтсіз әрекет, Нью-Орлеанның шығысында жаңа халықаралық әуежай салу туралы сәтсіз ұсыныс (кейіннен Bayou Sauvage ұлттық жабайы табиғат қорығы болып белгіленген), Әлемдік көрмеден кейінгі қала орталығындағы қойма ауданының жаңаруы және Superdome жанында жаңа спорт аренасын салуға қаражатты қамтамасыз ету кірді. Қаланың экономикасының туризм мен мәдени экономикаға қарай бұрылуына сәйкес, Бартелемидің әкімдігі Нью-Орлеан өнер музейіне үлкен қосымша жасауды да қолдады, нәтижесінде музей қазіргі көлеміне жетті, сондай-ақ қойма ауданында Луизиана балалар музейін құруды қолдады. Алайда, Әлемдік көрменің бұрынғы Канада павильонының бөліктерін, оның IMAX театрымен бірге, жаңа Луизиана ғылым музейі ретінде пайдалану жоспарлары іске аспады. Бартелеми өзінің саяси мансабы бойында тыныш және икемді саясаткер репутациясын қалыптастырды, бұл оның отты бұрынғы әкімі Dutch Morial және жалпы алғанда, Нью-Орлеан саясаткерлерінен өзгеше болды. Оның сыншылары мұны белсенділіксіздік пен нашар басшылықтың белгісі деп түсіндірді. Оның әкімдігі кезінде қала халқы айтарлықтай азайды, қылмыс деңгейі күрт өсті, соның ішінде қастандық деңгейі де өсті, сонымен қатар есірткі пайдалану көлемі де артты. Қаланың мемлекеттік мектеп жүйесінің көрсеткіштері нашарлауын жалғастырды, бірақ әділ болу үшін мектептер Орлеанс округі мекемесінің бақылауында болды. Бартелемидің әкімдігі кезінде қалалар үшін жағдай да қолайсыз болды; экономикалық тұрақсыздық пен қылмыс өсуімен күрескен Нью-Орлеан ғана емес. Дегенмен, Бартелеми әкімдігінің кемшіліктерінің көп бөлігі Бартелемидің бірінші мерзімінің соңында-ақ көпшілік тарапынан мойындалды. 1990 жылғы сайлау кампаниясы оның әкімшілігіне және оның көшбасшылықтың жоқтығына қатысты кең таралған сынға ұшырады, бірақ Бартелеми 55% дауыспен Дональд Минцті басып өтті. 1993 жыл оның әкімдігі үшін төмен нүкте болды, өйткені сол жылы тарихи Canal көше трамвай депосы бұзылды, ол Ұлттық тарих тізіміне енгізілген.

First elected in 1986, Barthelemy became the second African American mayor of New Orleans with 58% of the vote. Barthelemy's mayoralty began under difficult circumstances. Federal government revenue sharing to municipalities had been progressively reduced from 1981 onwards, and had ended by the time Barthelemy took office in 1986. Annual funding grants from federal and state sources to New Orleans city government decreased from around $40 million a year to less than $6 million a year between 1984 and 1989. A regional economic slump, the so called Oil Bust added to these budget woes. Louisiana's energy dependent economy, already slowing as the price of oil declined from its 1980 high point, was pummeled in early 1986 by a sudden collapse in price per barrel from over $27 to less than $10. With the state's economy in crisis, the unemployment rate in the city climbed to over ten percent and the city government's budget deficit reached $30 million. To solve this, Barthelemy worked with the city council and developed a plan to dig the city out of the deficit. This plan involved cutting costs, raising fees, and privatizing operations, in the course of which over 1,000 city workers lost their jobs. Taking a less hands on approach to economic development than his predecessor, Barthelemy preferred to let the private sector be the primary engine of growth. This preference in favor of for profit actors extended to affordable housing issues, highlighted by Barthelemy's proposal to privatize and demolish much of the city's public housing. The plan was received with great skepticism among community activists and ultimately abandoned. Though Barthelemy took a pro business stance, his unfocused, laissez faire approach to attacking the city's problems was harmful in the post Oil Bust period; it was during his and his successor's mayoralties that New Orleans lost much of its remaining attractiveness as a center for corporate white collar employment. As recently as the late 1970s and early 1980s, downtown New Orleans had experienced a building boom, with multiple office towers constructed to house the headquarters, or large regional offices, for companies such as Freeport McMoRan, Pan American Life Insurance, Exxon, Chevron, Gulf Oil, Amoco, Mobil, Murphy Oil and Texaco. In the mid 80s these firms, along with other large employers such as Royal Dutch Shell, Louisiana Land and Exploration and McDermott International, employed thousands of white collar workers downtown, with thousands more employed by others providing services to them. Out of the above group, only Shell and Pan American Life Insurance remain as significant employers in downtown New Orleans today. Though Barthelemy probably couldn't have averted the consolidation of Big Oil white collar employment to Houston, he was unsuccessful in creating an economic climate sufficiently conducive to the growth of replacement white collar employers downtown, or elsewhere in the city. A big disappointment occurred in 1988, when defense and space contractor Martin Marietta lost its bid to construct the crew modules for NASA's Space Station Freedom. Martin Marietta would have fabricated the space station hardware at its Michoud Assembly Facility in Eastern New Orleans, already the manufacturing location of the Space Shuttle's external tank. The contract, won by Boeing, resulted in thousands of jobs created at that company's chosen assembly site, Huntsville, Alabama. More disappointment followed the creation of the Metrovision regional economic development partnership, as that body largely failed to diversify or attract additional investment to Metro New Orleans' economy. Barthelemy's administration was not without economic development successes, as he managed to bring additional investment to New Orleans East, most notably by attracting the giant Pick 'n Save distribution center to the New Orleans Regional Business Park (then known as the Almonaster Michoud Industrial District). The Pick 'n Save project embodied the city's renewed efforts to leverage the existing infrastructure of the Port of New Orleans, then experiencing a resurgence under the leadership of Ron Brinson, by attracting modern warehousing and distribution facilities to the city. In the wake of the Oil Bust, however, the Barthelemy administration most forcefully advocated for the continued development of New Orleans' tourist and convention industry. Tourism was the only sector of the city's economy to exhibit meaningful growth under Barthelemy. Several high profile wins occurred, including attracting the Republican National Convention to the city in 1988 and the NCAA Final Four tournament in 1993. Barthelemy also oversaw the opening of the Aquarium of the Americas, the Riverfront streetcar line, the New Orleans Centre and Riverwalk downtown malls, and encouraged the first expansion of the Ernest N. Morial Convention Center (then known as the New Orleans Convention Center). In administering city government, Barthelemy managed to gradually eliminate the $30 million budget deficit he inherited in 1986, but his methods of raising revenue attempting to impose an "earnings tax" on the personal income of suburbanites who worked within the city limits, legalization of a land based casino and riverboat gambling were controversial. He staffed agencies such as the Housing Authority of New Orleans (HANO) and the Regional Transit Authority (RTA) with members of COUP and other political allies. Other notable narratives of the Barthelemy administration included the visit of Pope John Paul II to New Orleans in 1987, the passage of the controversial "anti discrimination" ordinance affecting the membership in Carnival krewes, an unsuccessful, city sponsored effort to redevelop Louis Armstrong Park into a Tivoli Gardens style recreation park/amusement center, an unsuccessful proposal to construct a new international airport in New Orleans East, in what later became the Bayou Sauvage National Wildlife Refuge, the post World's Fair gentrification and redevelopment of the downtown Warehouse District, and the securing of funding for a new sports arena next to the Superdome. Consistent with the city's increasing economic tilt to tourism and the cultural economy, Barthelemy's mayoralty also supported a large addition to the New Orleans Museum of Art, in which the museum attained its present size, as well as the creation of the Louisiana Children's Museum in the Warehouse District. Plans to re use portions of the former Canadian Pavilion of the World's Fair, including its IMAX theater, as a new Louisiana Science Museum came to nothing, however. Throughout his political career, Barthelemy carried a reputation as a quiet and mild tempered politician, in marked contrast to his fiery predecessor Dutch Morial, and to typical New Orleans politicians in general. His critics interpreted this as a sign of passivity and poor leadership. Under his mayoralty, the city's population declined significantly, the crime rate increased dramatically, the murder rate increasing along with the amount of drug use. The performance of the city's public school system continued to erode as well though in fairness the schools were controlled by the Orleans Parish School Board. National trends were also unfavorable to cities during Barthelemy's mayoralty; New Orleans was far from alone in grappling with economic stagnation and rising crime. Still, many of the alleged deficiencies of the Barthelemy administration were already acknowledged as fact by the public by the end of Barthelemy's first term. His re election campaign in 1990 was marked by widespread criticism of his administration, and of his perceived lack of leadership but Barthelemy managed to defeat his challenger Donald Mintz in a runoff election in which Barthelemy received 55% of the vote. 1993 marked a low point in his mayoralty, as that year witnessed the destruction of the old Canal streetcar barn, listed on the National Register of Historic Places, and at the time the oldest surviving streetcar barn in the country. Later that year, Barthelemy was responsible for bringing a little known statewide political perk to the attention of voters. At his son's graduation ceremony from Brother Martin High School, it was announced that he would be receiving the "Mayor's Academic Scholarship to Tulane University." This drew a mixed reaction from the crowd in attendance. The next day, the story was featured on the local news in New Orleans. By the end of the week, the story was the talk of the state, and it was revealed that in addition to the Mayor, all members of the Louisiana Legislature could grant scholarships to Tulane University. Louisiana legislators were permitted to award the scholarships to anyone they saw fit, provided that the nominee was a bona fide citizen and resident of the district or parish and "shall comply with the requirements for admission established" by the university's board. Through further investigation, it was revealed that politicians regularly gave these scholarships to their own family members and to the children of political allies. In some instances, the scholarships were given in exchange for political favors. Nonetheless, Barthelemy was never viewed with great enmity, a testament to his essentially conciliatory leadership style. Fritz H. Windhorst, who served as a Republican member of the Louisiana State Senate from Jefferson and Orleans parishes from 1972 to 1992, described Barthelemy this way: "Sidney doesn't whine or complain when things go badly He doesn't threaten people who cross him. Just having him as mayor has sharply reduced the anti New Orleans feelings in the legislature." Barthelemy was quite self aware with regard to his temperament, viewing it as a strength and once remarking that, "People tend to underestimate me because I don't bang my fist on the table and jump up and scream but I know how to get the job done and that's always been my aim — to get things done. ".

Қалалық әкімдіктен кейін

Бартолемей қала әкімі қызметін атқарган кезде көп сынға ұшырағанымен, соңғы кезде оның әкімдік мерзіміне қайта қарау оған пайда әкелді. 2012 жылы қалалық кеңес мүшесі Синтия Хедж Моррелл Галлиер залында өткен шарада: «Егер сіздер бұқаралық ақпарат құралдарының және түсінбеген адамдардың наразылығына төзуге батыл болмағанда, бүгінгі Нью-Орлеан қаласы осы деңгейге жетпес еді. Сіздер қаламыздың болашағы үшін дұрыс шешімдер қабылдап отырғандарыңызды түсінбегендердің наразылығына да төзуге күш таныттыңыздар» деді. Құрметті бұрынғы әкім Бартолемей 2006 жылдың 7 қаңтарында Мун Ландриу және Марк Мориал сияқты басқа бұрынғы әкімдермен бірге Нью-Орлеан метрополиясының округ президенттерімен Катринадан кейінгі аймақтық су тасқынынан қорғау жоспарларын талқылау үшін кездесті. Қазіргі уақытта Сидни Бартелемей Нью-Орлеанда орналасқан жылжымайтын мүлік дамыту тобы Historic Restoration, Inc. (HRI Properties) үшін Үкіметтік істер жөніндегі директор болып жұмыс істейді.

Цитаталар

Эштон, Гейл. "Мэрдің екінші турындағы сайыс: бір мақсат, екі үміткер". "Таймс Пикаюн" газеті, 23 ақпан, 1986 жыл.

Донзе, Фрэнк. "Сидни Бартелеми, Нью-Орлеанның бұрынғы мэрі, құрметпен еске алынады". The Times Picayune, 5 желтоқсан, 2011 жыл: бет нөмірі көрсетілмеген. Nola.com. Желі. 24 наурыз, 2012 жыл. http://www.nola.com/politics/index.ssf/2011/12/former_mayor_sidney_barthelemy.html.

Хьюи, Перри Л. "Сидни Бартелемидің Нью-Орлеан қаласының мэрі болып қайта сайлануы". PS: Саяси ғылым және саясат, 23.2 (1990): 156–157. JSTOR. Желі. 20

Johnson Publishing Company. "Мэр Сидни Бартелеми: Нью-Орлеанның 'Жұмсақ алып'ы". Ebony, шілде, 1986 жыл: бет нөмірі көрсетілмеген. Басып шығарылған.

Нолан, Брюс. (7 қаңтар, 2006 жыл) "Бірлікте – барлығына, барлығы – су тасқынынан қорғауға". Times Picayune.

"Сидни Джон Бартелеми". Who's Who Among African Americans. Детройт: Gale, 2011. Gale Biography In Context. Желі. 29 сәуір, 2012 жыл.

Симерман, Джон, Эгглер, Б., Круппа, М. "Сидни Бартелеми Нью-Орлеан мэрі ретіндегі еңбегі үшін мақталады". The Times Picayune, New Orleans Net LLC, 2012 жыл. Желі. 27 ақпан, 2012 жыл. <http://www.nola.com/?politics/?index.ssf/?2012/?01/?sidney_barthelemy_praised_for.html>.

Дипломдық жұмыс: Л. К. Перкинс, "Жарыста сәтсіздік: Нью-Орлеан мэрі Сидни Бартелемидің тарихи бағасы, 1986–1994 жылдар". Луизиана мемлекеттік университеті, тамыз, 2005 жыл. Желі. 26 ақпан, 2012 жыл. <http://etd.lsu.edu/?docs/?available/?etd_07112005_133748/?unrestricted/?Perkins_thesis.pdf>.

Уилан, Роберт, Алма Янг және Микки Лаурия. Қалалық режимдер және нәсілдік саясат: Бартелеми жылдарындағы Нью-Орлеан. Нью-Орлеан университеті, CUPA жұмыс құжаты, 1991 жыл.