Эрнест Мориал: Жаңа Орлеанның алғашқы афроамерикалық мэрі

Кіріспе

Африка-американдық саясаткер (1929–1989)

Эрнест Нейтан "Дач" Мориал (9 қазан 1929 – 24 желтоқсан 1989), американдық саясаткер және жетекші азаматтық құқықтар жақтасы болды. Ол Нью-Орлеан қаласының тұңғыш афроамерикандық мэрі болды, 1978 жылдан 1986 жылға дейін қызмет етті. Ол 1994 жылдан 2002 жылға дейін Нью-Орлеан қаласының мэрі болған Марк Мориалдың әкесі еді.

Ерте өмір және білім

Мориал, Нью-Орлеан қаласында туған, француз креолдық католик отбасында жетінші округте өсті. Оның әкесі Уолтер Этьен Мориал – сигарет шеберханасының жұмысшысы, ал анасы Леони В. (Мур) Мориал – тігінші болған. Ол Holy Redeemer бастауыш мектебінде және McDonogh No. 35 жоғары мектебінде оқыды. 1951 жылы Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласындағы Луизиананың Ксавьер университетін бітірді. 1954 жылы Батон-Руж қаласындағы Луизиана мемлекеттік университетінен заңгер мамандығы бойынша білім алған алғашқы афроамерикалық студент болды.

Мансап

Мориал сегрегацияны жою үшін күрескен адвокат және 1962 жылдан 1965 жылға дейін жергілікті ұйымның президенті ретінде танылды. Ол өзінің ұстазы А. П. Тюроның сақтық стилімен, отырыстар мен демонстрациялардың орнына сотта азаматтық және саяси құқықтар үшін күресуді жөн көрді. 1959 және 1963 жылдардағы сәтсіз сайлаулардан кейін, ол 1967 жылы Нью-Орлеан қаласының Uptown ауданынан сайланғаннан кейін, Қайта құру кезеңінен бері Луизиана штатының заң шығарушы органына сайланған алғашқы афроамерикалық мүше болды. Ол 1969 және 1970 жылдары Нью-Орлеан қалалық кеңесіне жалпылауазымға кандидат болды, бірақ тартыспен жеңілді. Содан кейін 1970 жылы Луизиана штатының кәмелетке толмағандар сотының алғашқы афроамерикалық судьясы болды. 1974 жылы Луизиананың төртінші апелляциялық сотына сайланғанда, ол осы лауазымға жеткен алғашқы афроамерикалық азамат атанды.

Қала әкімі

1977 жылғы сайлауда ол Нью-Орлеан қаласының алғашқы афроамерикандық мэрі болды, бұрынғы мэр Виктор Широмен байланысы бар қалалық кеңес мүшесі Джозеф В. Ди Розаны 90 500 дауысқа қарсы 84 300 дауыспен жеңіп шықты. Мориал қара нәсілді сайлаушылардың 95 пайызының және орта және жоғары таптық аудандардан келген ақ нәсілді сайлаушылардың 20 пайызының қолдауын алды. Ол SOUL және COUP сияқты ірі жергілікті қара саяси ұйымдардың қолдауысыз бұл сайлауды жеңіп алды. Сайлау кампаниясының көп бөлігінде көптеген сарапшылар Мориалды жеңіске жету мүмкіндігі аз үміткер деп қарады. Мориал Нью-Орлеан мэрі ретінде екі жақты пікір қақтығыстарын тудырған тұлға болды. Мориал өзінің басты қарсыласы Сидни Бартелеми басқаратын қалалық кеңеспен және Бартелемидің саяси ұйымы COUP-пен ұзақ саяси шайқастар жүргізді. Мэр ретінде ол қала әкімшілігінің канализация және су басқармасы және Порт басқармасы (Нью-Орлеан портының қадағалау органы) сияқты тәуелсіз, мемлекеттік жарғымен құрылған мемлекеттік органдарға қатысты күшін және ықпалын арттыруға көп уақыт жұмсады. Ол бұл әрекетті қала басқаруын демократияландыру деп сипаттады. Ол құпия емес қалалық қызметкерлерді пайдаланып, күшті меценаттық жүйені құрды және оны штат заң шығарушы органындағы қарсыластарын жеңу үшін пайдаланды, оның ішінде Хэнк Брэден, Луис Шарбонне және Ник Коннор сияқты адамдарға белгілі емес үміткерлерді демеушілік етті. 1978 жылы Брэден мен Шарбонне бос штат сенаторының орны үшін жарысты, оны Брэден 14 дауыс айырмасымен жеңіп алды. Бірінші мерзімінде Мориал санитарлық қызметкерлердің және полицияның ереуілімен айналысты, бұл оны 1979 жылғы Марди Гра парадын тоқтатуға мәжбүр етті. Полиция одағы Марди Грамен бірге болатын ереуіл қаланы көптеген талаптарын қабылдауға мәжбүрлейтініне мүшелері арасында үміттене білді, бірақ Мориал мойынсұнбады және қаланың көптеген карнавалдық кревтерінің басшылары қолдады. Жаңа Орлеан кревтері сол жылы парадтарын тоқтатты немесе оларды басқа округтердегі қалашықтарға көшірді. Мориалдың полиция ереуілшілеріне қатысты қатал ұстанымын көрсететін нәрсе – ол Марди Граны тоқтату туралы хабарлағанда қолын пальтосының ішіне салып, өзіне тән жекпе-жек позын алды. Мориалдың жетістіктерінің көп бөлігі бірінші мэрлік мерзімінде орын алды. Өзінің алдыңғы мэрі Мун Ландриудің күш-жігерін кеңейте отырып, Мориал қалалық қызметкерлерді жұмысқа алуда оң шешімдерді қабылдауға қаланың міндеттемелерін екі есе арттырды және қалалық мердігерлерге азшылықты жұмысқа алу квоталарын енгізді. Мориалдың басқаруы кезінде қалалық жұмыс күшіндегі қара нәсілді қызметкерлердің үлесі 1977 жылы 40% -дан 1985 жылы 53% -ға дейін өсті. Мориалдың басқаруы кезінде NOPD-дегі қара офицерлердің саны күштің үштен бірін құрауға дейін көбейтілді. Бірақ полицияның қатыгездігінің жалғасуы – әсіресе 1980 жылы Алжирде төрт қара нәсілді адамды полиция өлтіргені – Мориалдың қара нәсілді қауымдағы беделіне нұқсан келтірді. Мориал бірнеше ірі жобаларға, соның ішінде Канал Плейс және Француздық кварталдағы Жакс сыра зауытының дамуына федералдық қалалық даму іс-қимыл грантын (UDAG) алуға жауапты болды. Ол бұрынғы мэр Мун Ландриудің туризмге баса назар аударғанын қолдады және экономиканы әртараптандыруға тырысты. Ол Нью-Орлеанның шығысындағы Алмонастер Мичуд индустриялық ауданын дамыту арқылы, қазір Нью-Орлеан аймақтық бизнес паркі деп аталады. Нью-Орлеан қаласының орталығы таңғажайып құрылыс бумына ұшырады, онда Freeport McMoRan, Pan American Life Insurance, Exxon, Chevron, Gulf Oil, Amoco, Mobil, Murphy Oil және Texaco сияқты компаниялар үшін штаб-пәтерлер немесе ірі аймақтық кеңселер орнату үшін бірнеше кеңсе мұнаралары салынды. 1980 жылдардың ортасына қарай бұл фирмалар басқа ірі жұмыс берушілермен, мысалы Royal Dutch Shell, Louisiana Land and Exploration және McDermott International, мыңдаған ақ жағалы жұмысшыларды жұмыспен қамтыды, мыңдаған адам оларға қызмет көрсететін басқа адамдармен жұмыс істеді. Көптеген факторларға байланысты, соның ішінде Мұнай Бюст (1986), қатал корпоративтік бірігулер мен қысқартулар, және кейінгі әкімшіліктердің экономикалық даму департаменттерінің тиімді қолдауынан кем, бұл фирмалардың ешқайсысы немесе олардың мұрагерлері бүгінгі күні Нью-Орлеанста үлкен қатысуды сақтай алмайды. Мориал екінші мерзімге 1982 жылдың наурыз айында демократиялық партияның Рон Фаучё, Льюизиананың өкілдер палатасының жас ақ демократынан жеңіп шықты. Мориал 100 703 дауыспен (53,2 пайыз) Фаучёның 88 583 дауысына (46,8 пайыз) қарсы жеңіске жетті. Фаучё кейіннен ұлттық деңгейде танымал саяси кеңесші және сарапшы болды. Мориалдың екінші мерзімінде қала экономикасы баяулады және қалалық кеңеспен күшейген қақтығыс Мориал әкімшілігінің тиімді басқару қабілетін азайтты. 1984 жылғы Әлемдік көрме, Мориалдың екінші мерзімінің ортасында өткен, ұлттық деңгейде жағымсыз пікір алған ұятты қаржылық сәтсіздікке ұшырады. Әлемдік көрме жұмыс істеп тұрғанда банкротқа ұшырады және көптеген мердігерлерге төлемеді, Нью-Орлеанға негіделген жобалау және құрылыс компанияларын өлімге жеткізді. Жалпы алғанда, Әлемдік көрменің қаржылық сәтсіздігі қауымдастықтың көңіл-күйін күрт төмендетті және 1986 жылғы Мұнай Бюстінің қиын кезеңдерін болжады.

In the election of 1977 he became the first African American mayor of New Orleans by defeating City Councilman Joseph V. DiRosa, a fellow Democrat allied with former Mayor Victor Schiro, by a vote of 90,500 to 84,300. Morial won with 95 percent of the black vote and 20 percent of the white vote, which came mainly from middle and upper class Uptown precincts. He won this election without the support of major local black political organizations, like SOUL and COUP. During most of the election campaign, Morial was viewed by most commentators as a spoiler candidate with little chance of victory. Morial was a polarizing figure as mayor of New Orleans. Morial waged long standing political battles with the City Council, led by his archrival Sidney Barthelemy, and with COUP, Barthelemy's political organization. He spent much of his time as mayor trying to increase the strength and influence of the mayor's office over independent, state chartered governmental bodies, like the Sewerage and Water Board and the Dock Board (the supervisory body for the Port of New Orleans), an effort he described as a democratization of city governance. He built a powerful patronage machine using unclassified city employees and used it to defeat opponents in the state legislature — including Hank Braden, Louis Charbonnet, and Nick Connor — by personally sponsoring little known challengers. In 1978, Braden and Charbonnet competed over a vacant state senate seat, which Braden claimed by a 14 vote margin. In his first term, Morial faced a sanitation workers’ strike and a police strike which led him to cancel the 1979 Mardi Gras parade season. The police union wagered, among its membership, that a strike coinciding with Mardi Gras would force the city to grant many of their demands, but Morial refused to give in and was supported by leaders of many of the city's Carnival krewes. The New Orleans krewes either canceled their parades that year or moved them to suburbs in other parishes. Emblematic of Morial's hard line stance toward the police strikers was the Napoleonic gesture he made by placing his arm inside his coat and striking a characteristically pugnacious pose at the announcement that he was canceling Mardi Gras
Most of Morial's achievements occurred in his first term as mayor. Expanding upon the efforts of his predecessor Moon Landrieu, Morial redoubled the city's commitment to affirmative action in hiring city workers and introduced minority hiring quotas for city contractors. The proportion of black employees on the city's workforce increased from 40% in 1977 to 53% in 1985 under Morial's tenure. Under Morial's administration the number of black officers in the NOPD was increased to make up one third of the force. But continued incidents of police brutality — most notably the police killing of four blacks in Algiers in 1980 — damaged Morial's reputation in the black community. Morial was responsible for getting federal Urban Development Action Grant (UDAG) funding for several major projects, including Canal Place and the Jax Brewery development in the French Quarter. He continued to support previous mayor Moon Landrieu’s emphasis on tourism and tried to diversify the economy by developing the Almonaster Michoud Industrial District in New Orleans East, now called the New Orleans Regional Business Park. Downtown New Orleans underwent an impressive building boom, with multiple office towers constructed to house the headquarters, or large regional offices, for companies such as Freeport McMoRan, Pan American Life Insurance, Exxon, Chevron, Gulf Oil, Amoco, Mobil, Murphy Oil and Texaco. By the mid 1980s these firms, with other large employers, such as Royal Dutch Shell, Louisiana Land and Exploration and McDermott International, employed thousands of white collar workers downtown, with thousands more employed by others providing services to them. Due to a multitude of factors, including the Oil Bust (1986), inexorable corporate mergers and downsizings, and less than effective support from subsequent administrations' economic development departments, none of these firms, or their successors, maintain a large presence in New Orleans today — apart from Shell and Pan American Life Insurance. Morial won his second term in a March 1982 runoff election with fellow Democrat, Ron Faucheux, a young white Democratic member of the Louisiana House of Representatives from New Orleans East. Morial prevailed, 100,703 votes (53.2 percent) to Faucheux's 88,583 (46.8 percent). Faucheux later became a nationally known political consultant and pundit. By Morial's second term the city's economy was slowing and increased conflict with the City Council led to a decrease in the ability of the Morial administration to govern effectively. The 1984 World's Fair, which transpired midway through Morial's second term, was an embarrassing financial debacle that was negatively remarked upon nationally. The World's Fair declared bankruptcy while still operating and failed to pay many contractors, mortally wounding numerous New Orleans based design and construction companies. More generally, the financial failure of the World's Fair severely undermined the community's morale and ominously presaged the hard times of 1986's Oil Bust.

Кейінгі өмір және өлім

Мэр ретінде екі мерзім қызмет еткеннен кейін, қалалық харта Мориалға үшінші мерзімге түсуіне жол бермеді. Ол екі рет сайлаушыларды хартаны өзгертіп, оған қайтадан үміткер болуға мүмкіндік беруге көндіруге тырысты, бірақ екі ұсынысы да үлкен айырмамен жеңіліске ұшырады. 1986 жылы қала әкімдігінен кеткеннен кейін де Мориалдың саяси ықпалы сақталды. Ол 1990 жылғы сайлауда қайтадан мэрлікке үміткер болуды қарастырды, ал 1989 жылы сайлау кампаниясы барысында жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болды. Бұл оқиға мэр Бартелемидің қайта сайлануына әсер етті, себебі Мориал қарсыласын қолдауға үлкермей кетті. Мориал 60 жаста болған.

Мұра

1992 жылы Нью-Орлеан қаласы 10 блоктан асатын конгресс орталығын қайтыс болған экс-мэрдің құрметіне Эрнест Н. Мориал атымен атады. Конгресс орталығы қаланың ірі туристік индустриясының маңызды экономикалық драйвері болды және 2005 жылы «Катрина» даулынан кейін уақытша эвакуация орталығы ретінде қызмет еткендіктен, ерекше назар аударған ұлттық символға айналды. 1997 жылы Луизиана штатының Денсаулық сақтау ғылымдары орталығы Мориалды оның өмірінен ерте кеткені үшін Эрнест Н. Мориал астма, аллергия және тыныс алу аурулары орталығын ашу арқылы құрметтеді. Бұл мекеме Луизиана штатында астма және басқа да тыныс алу ауруларын оқыту, алдын алу, емдеу және зерттеу бойынша алғашқы толыққанды орталық болып табылады. «Датч» астмаға байланысты асқынулардан зардап шегіп, соңында қайтыс болды. Мориал – афроамерикалықтар үшін құрылған алғашқы жоғары білім беру ұйымы Альфа Фи Альфаның 23-ші бас президенті. 1993 жылы Мориал Виннфилдтегі Луизиана саяси мұражайы мен Даңқ залына енген алғашқы он үш тұлғаның бірі атанды, ол осы құрметке ие болған алғашқы афроамерикалық болды. Нью-Орлеанның шығыс бөлігіндегі мемлекеттік мектепке оның есімі берілді: Эрнест Н. Мориал атындағы бастауыш мектеп.

Ақпарат көздері және қосымша оқу

Америкалық қала әкімдерінің өмірбаяндық сөздігі, 1820–1980 ж. Гринвуд баспасы, 1981 жыл. Дюбос, Клэнси. "Оның қарсыласы теңдесі жоқ еді." Gambit Weekly, 1991 жылғы 1 қаңтар. Хирш, Арнольд және Джозеф Логсдон. Креолдық Нью-Орлеан: нәсіл және американдану. ЛСУ баспасы, 1992 жыл. Хирш, Арнольд. "Гарольд пен Датч қайта қарастырылды: Чикаго мен Нью-Орлеанның алғашқы афроамерикандық әкімдеріне салыстырмалы көзқарас." Африкалық-американдық әкімдер: Нәсіл, саясат және американдық қала. Д. Колберн және Дж. Адлер редакциялаған. Иллинойс университеті баспасы, 2001 жыл. Хирш, Арнольд Р. "Қараңғылыққа бату: «Катрина» даулы және креолдық Нью-Орлеанның жоғалуы." Америка тарихы журналы 94.3 (2007): 752–761. https://doi.org/10.2307/25095136. Джонсон, Аллен Младший. "Мориал жылдары: жоғары және төмен жағдайлар." New Orleans Tribune, 1986 жылғы мамыр. Пилявский, Монте. "Афроамерикандық әкімдердің афроамерикандық қауымға тигізген әсері: Эрнест Мориал мысалы." Қара саяси экономиканы қарастыру 13.4 (1985): 5–23. Уилан, Роберт К., Алма Янг және Микки Лаурия. Қалалық режимдер және нәсілдік саясат: Бартелеми жылдарындағы Нью-Орлеанс. БҰҰ, 1991 жыл.