Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
американдық теңізші Льюис Голдсмит (шамамен 1763 - 6 қаңтар 1846) – ағылшын-француз публицисті болған.
the American sailor
Lewis Goldsmith (c. 1763 – 6 January 1846) was an Anglo French publicist.
Наполеонмен одақтасты
1801 жылы Голдсмит «Кабинеттердің қылмыстары», яки Францияның бостандықтарын жою және оның территорияларын бөлу жоспарлары мен агрессияларына шолу жариялады, бұл Питтің әскери саясатына жасалған шабуыл еді. Одан көп ұзамай, 1802 жылы ол Лондоннан Парижге көшіп келді. Сол жерде Таллеран оны Наполеонмен таныстырды. Наполеонның көмегімен Голдсмит ағылшын тілінде екі апта сайын жарық көретін «Аргус» басылымын құрды, ол француз көзқарасынан ағылшын оқиғаларын талдады. 1803 жылы Голдсмиттің өзінің айтуынша, оған Франция корольдық отбасының басшысы, кейіннен Людовик XVIII атанған граф де Прованстан Франция тағына деген құқығынан бас тартуын, оның орнына Польша тағын беру туралы келісім алу миссиясы тапсырылды. Ұсыныс қабылданбады. Голдсмит айтуынша, одан кейін Людовикке қарсы ұрлық жасау немесе ол қарсылық көрсетсе, өлтіру туралы нұсқау алған. Бірақ Голдсмит бұл жоспарды ашып берді. Дегенмен, 1807 жылға дейін, оның республикалық көзқарастары әлсірегенше, Голдсмит Наполеон атынан құпия миссияларды орындауын жалғастырды. Голдсмиттің қолы 1804-05 жылдарғы «Революциялық Плутарх» еңбегінде көрінді, ол эмигранттардың Лондонда өңделген жұмысы және Томас Мортимердің британдық «Плутархына» сілтеме жасайтын атауға ие болды. Бұл Голдсмит бұл кезде екі жақты ойын ойнағанын көрсетеді.
In 1801, Goldsmith published The Crimes of Cabinets, or a Review of the Plans and Aggressions for Annihilating the Liberties of France and the Dismemberment of her Territories, an attack on the military policy of Pitt. Soon afterward, in 1802, he moved from London to Paris. There Talleyrand introduced him to Napoleon. With Napoleon's assistance, Goldsmith established the Argus, a biweekly publication in English reviewing English affairs from a French point of view. In 1803, according to Goldsmith's own account, he was entrusted with a mission to obtain from the Comte de Provence, the head of the French royal family and subsequent King Louis XVIII, a renunciation of his claim to the throne of France in return for the throne of Poland. The offer was declined. Goldsmith says he then received instructions to kidnap Louis, or to kill him if he resisted. Instead, Goldsmith revealed the plot. Until 1807, however, when his Republican sympathies began to wane, Goldsmith continued to undertake secret service missions on behalf of Napoleon. Goldsmith's hand has been seen in the Revolutionary Plutarch of 1804–05, an émigré work edited in London, and with a title harking back to the British Plutarch of Thomas Mortimer. That would imply that Goldsmith was by then already playing a double game.
Анти-Наполеондық
1809 жылы Голдсмит Англияға оралды. Алғашында ол тұтқындалып, түрмеге қамалды, бірақ көп ұзамай босатылып, Лондон қаласында нотариус ретінде орнықты. 1811 жылға қарай ол республикаға қарсы күшті ұстанымға ие болды, «Анти-Галликан Монитор» және «Анти-Корсикан Хроникасы» (кейіннен «Британ Мониторы» деп аталды) құрды, оның арқылы француз төңкерісін сынады. Ол Наполеонның басына ақы қоюды ұсынды, бірақ британ үкіметі оны айыптады. 1810 жылы ол «Бонапарт кабинетінің құпия тарихы» және «Наполеон Бонапарттың манифесттері, жарияланымдары, сөздері және т.б. жинағы» (Наполеон Бонапарттың жарлықтарының жинағы) жариялады; ал 1812 жылы «Бонапарттың дипломатиясының құпия тарихы» жарияланды. Ол Наполеон оған 200 000 [франк?] шабуылдарын тоқтату үшін ұсынды деп мәлімдеді. 1815 жылы ол «Наполеон Бонапартты ашық сотқа тарту қажеттілігі туралы Еуропа үкіметтеріне үндеу» жариялады.
Goldsmith returned to England in 1809. At first he was arrested and imprisoned, but soon was released and established himself as a notary in London. By 1811 he had become strongly anti republican, founding the Anti Gallican Monitor and Anti Corsican Chronicle (subsequently known as the British Monitor) through which he now denounced the French Revolution. He proposed that a price be put on Napoleon's head by public subscription, but found himself condemned by the British government. In 1810 he published Secret History of the Cabinet of Bonaparte and Recueil des manifestes, proclamations, discours, etc. de Napoleon Buonaparte (Collection of the Decrees of Napoleon Bonaparte); and in 1812 he published a Secret History of Bonaparte's Diplomacy. He claimed Napoleon then offered him 200,000 [francs?] to discontinue his attacks. In 1815, he published An Appeal to the Governments of Europe on the Necessity of Bringing Napoleon Bonaparte to a Public Trial.
Кейінгі өмірі
1825 жылы ол Парижге қайтып оралды және бірнеше жылдан кейін «Францияның статистикасы» деген еңбегін жариялады. Оның жалғыз қызы Джорджина 1837 жылы Джон Коплидің, 1-ші Линдхерст баронының екінші әйелі болды. Ол бірнеше ай ауырғаннан кейін, 1846 жылдың 6 қаңтарында Париждегі Рей де ла Пе көшесіндегі үйінде сал ауруынан қайтыс болды.
In 1825, he moved back to Paris, publishing his Statistics of France a few years later. His only child, Georgiana, become the second wife of John Copley, 1st Baron Lyndhurst in 1837. He died 'of paralysis' after an illness lasting several months, in his home on the Rue de la Paix, Paris, on 6 January 1846.