Барбадостың ұлттық қаһарманы Сара Энн Гилл

Кіріспе

Барбадостың ұлттық батыры Сара Энн Гилл (шамамен 1780 – 25 ақпан 1866) – Барбадоста құлдық дәуірінде әлеуметтік және діни қайраткер болған. 1998 жылы Барбадос Парламентінің шешімімен ол Барбадостың Ұлттық Батыры атанды.

Өмірбаян

Ол қара терілі ана мен ақ терілі әкесінен (Иордания) дүниеге келді. Оның туған жағдайы оны нәсілшілдікке негізделген қоғамның әлеуметтік және экономикалық өміріне қатысудан мүлдем айырды. Барбадос қоғамында африкалық тегі бар кез келген адам, тіпті алыс болса да, таза еуропалық тегі барлардың қарасынан кем саналды. Сара, өзі сияқты аралас текті Александр Джордж Гиллге тұрмысқа шығып, 28 жасында қайтыс болғаннан кейін одан мүлік мұраға алды. Олардың бір ұлы болған, ол ересек жасқа жетпей қайтыс болған көрінеді. 19 ғасырдың басында методист шіркеуі Барбадосқа миссионерлер жіберген кезде, Сара осы дінді қабылдады. Ақ плантаторлар миссионерлерді Барбадостан қууға қол жеткізгенде, ол үйін шіркеу ретінде ашып, дінін сақтап, физикалық зорлық-зомбылыққа қарамастан, оны жалғастырды – бірде үйіне оқ атылған. Ол Барбадостағы алғашқы методист шіркеуі салынған жерді сыйға берді. Бірінші кезекте ақ емес адам болғандықтан, екінші кезекте әйел болғандықтан, қолдау таба алмаған қоғамдағы қысымға қарсы тұрғаны үшін ол ұлттық қаһарман атанды. Сара есімін оған методист шіркеуі оның қызметіне алғыс айтып, оның Киелі кітаптағы Сара сияқты, Барбадостағы ақ үстемдік құрған Англия шіркеуіне балама құрудағы маңызды рөлін мойындады. Көптеген адамдардың өмірі мен қоғамға пайдасы толық бағаланбайтын жағдайларда, Сара Энн Гилл ханымның үлесі сол кездегі методистердің рөлі тұрғысынан бағалануы керек. Бұл оның таңдаған діні болды, сондықтан күшті күштердің қазіргі әлеуметтік тәртіпке қарсы күресінің басты нысаны болды. 1788 жылы методизмді Барбадосқа доктор Томас Коук әкелді, ол методист миссионерлік қызметінің алғашқы қозғаушы күші болды. 1793 жылы Барбадостың жоғарғы топтары методистерді құлдыққа қарсы науқаншылар ретінде қарастырды, ал методист миссионерлерін Англиядағы құлдыққа қарсы қоғамның агенттері деп санады. Гилл бостандыққа шыққан түсті адам және Барбадостағы осы шіркеудің мүшесі болды. Оның "Методизм: Барбадоста 200 жыл" атты еңбегінде жазушы Фрэнсис Вудбайн Блэкман оның методизммен байланысы туралы алғашқы жазба 1819 жылы Бриджтаундағы алғашқы методист шіркеуінің құрылысына он фунт стерлинг сыйлық берген кезде тіркелген. Ол 1820 жылы толыққанды мүше болғандығы жазбаларда көрсетілген. 1823 жылғы қазан айында шіркеу ғимаратын ақ терілі тәртіпсіздікшілердің тобы өрттеді, ал методист миссионері Уильям Шрусбери мен жүкті әйелі өмірін сақтап қалу үшін Сент-Винсентке қашуға мәжбүр болды. Сара Энн мен оның қарындасы Кристиана Гилл осы шіркеудің басшыларының бірі болды, олар кейіннен үйлерін шіркеу мүшелерінің кездесу орындары ретінде ашты. 28 жастағы жесір Сара Энн үнемі қудалауға қарамастан, үйінде діни қызметтер өткізді. Оларға үйін өртеп жіберу туралы қорқытулар және "заңсыз" жиналыстар өткізгені үшін сотта екі рет айыпталу кірді. Соңғысы 1664 жылғы Конвентикулдік актінің нәтижесінде болды, ол лицензияланған жиналыс орнында және лицензияланған уағызшы басқармаса, бес адамнан астам адамның діни ғибадат үшін жиналуына тыйым салды. Сара Энн бір жыл бойы үнемі қудаланды, оған ауыр дене жарақаттары жасалатыны туралы қорқытулар жасалды, оның үйінде қару-жарақ бар екендігі туралы сот судьялары сұрақ қойды, соңында Ассамблея палатасы оны соттады. Әр жолы ол өзін қорғап, билікке қарсы шығып қана қоймай, үйінде қызметтер өткізуді жалғастыруға бел буды. Губернатор Генри Уорд, Мемлекеттік хатшы тарапынан әрекетсіздігі үшін айыпталды, Сара Энннің, оның үйі мен мүлкінің қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін сарбаздарды қолдануға мәжбүр болды, өйткені Қоғамдық қауіпсіздік құпия комитеті (қудалаудың жетекшілері) 1824 жылғы 19 қазанда оның үйін жоятынын жариялады. Бірақ губернатордың кедергісінен олар оның мүсінін ғана өртеп жіберді. 1825 жылғы сәуірде, Мұса Рейнер Барбадосқа қайта тағайындалғанда, ол Сара Энннің кеңесін сұрап хат жазды. Ол: "Мен сізге келуге кеңес бермеймін, бірақ мен болсам, мен келер едім", - деп жауап берді. Ол қайтып оралып, қазіргі Джеймс-стрит шіркеуі орнында Сара Энн ұсынған жерге шіркеу салдырды. Төлем сегіз жылға бөлінген, төмен құнмен ұсынылған жер болды. Жаңа шіркеу 1848 жылы салынды және Сара Энн сол жердегі шіркеу маңына жерленді. Бұл кезеңдегі оқиғалар Англияның Төменгі палатасына жетіп, оның кең ауқымды салдары бар пікір-таласты оятып жіберді. 1825 жылғы 25 маусымда мүшелері "заңның қорқынышты және батыл бұзуын өте ашуланып, Оның барлық иеліктеріне кеңінен қорғау мен діни төзімділікті қамтамасыз етуді (Оның Ұлылықпен қолдаған) деп санайды".

She was born of a black mother and a white father (Jordan), and baptised with the name Ann. The circumstances of her birth disqualified her from any meaningful participation in social and economic life, in a society which was based on racism. In Barbadian society, anyone with a taint of African ancestry, however distant, was considered the natural inferior of all persons of unmixed European descent. Sarah married Alexander George Gill, like her, of mixed ancestry, and inherited property from him at his death when she was 28 years old. The couple had one son who, apparently, died before reaching full adulthood. When the Methodist Church sent missionaries to Barbados early in the 19th century, Sarah embraced this faith and when white planters succeeded in ousting the missionaries from Barbados, she opened her home as a church and kept the faith going, against physical abuse — at one time shots were fired at her home. She donated the land on which the first Methodist Church was built in Barbados. For her exploits in standing firm against oppression in a society in which she was unlikely to find support firstly, as a non white person, and, secondly, as a woman; she was named as a national heroine. The name Sarah was conferred on her by the Methodist Church in gratitude for her service and in recognition of the pivotal role she played, like Sarah of the Bible, in establishing an alternative to the white dominated Church of England in Barbados. Like many whose lives and value to society are not always fully appreciated, the significance of Mrs. Sarah Ann Gill's contribution must be measured in terms of the context of the role played by Methodists at that time. That was her chosen faith, hence the focal point of hostility by powerful forces against its challenge to the existing social order. Methodism was brought to Barbados in 1788 by Dr Thomas Coke, a driving force behind early Methodist missionary activity. By 1793, Methodists were often viewed by the Barbadian upper classes as anti slavery agitators and Methodist missionaries regarded as agents of the England based Anti Slavery Society. Gill was a Free Coloured and a member of this church in Barbados. In his "Methodism: 200 Years in Barbados", author Francis Woodbine Blackman wrote that the first record of her association with Methodism was in 1819 when she made a donation of ten pounds sterling towards the building of the first Methodist chapel in Bridgetown, which was to be constructed of stone. Records show she became a full member in 1820. In October 1823, the Chapel building was destroyed by a mob of white rioters and the Methodist missionary Rev William Shrewsbury and his pregnant wife were forced to flee for their lives to St Vincent. Sarah Ann and her sister in law, Miss Christiana Gill, were among the leaders of this church who subsequently opened their homes as meeting places for church members. A 28 year old widow, Sarah Ann held regular worship services in the face of continued and active persecution. These included threats to burn down her house and two prosecutions in the law courts for holding "illegal" meetings. The latter came about as a result of the Conventicle Act 1664 which forbade assembly of more than five persons for divine worship unless in a licensed meeting place and led by a licensed preacher. Sarah Ann was persecuted continuously for one year with threats of grievous bodily harm, questioned by magistrates about supposedly having guns and ammunition in her home, and finally, prosecuted by the House of Assembly. On each occasion, and at her own expense, she not only defended herself and defied the authorities, but also took the extraordinary step of continuing to hold services in her home. Governor Henry Warde, censured by the Secretary of State for inaction, was forced to use soldiers to ensure the safety of Sarah Ann, her household and property when the Secret Committee of Public Safety (ringleaders of the persecution) declared that on 19 October 1824, they would destroy her home. Instead, frustrated by the Governor, they could only burn her in effigy. In April 1825, when Rev Moses Rayner was re appointed to Barbados, he sought, by letter, Sarah Ann's advice about his safety. She replied: "I don't advise you to come, but if it was me, I should come." He returned and built a chapel on the site of the present James Street Church on land provided by Sarah Ann at a minimal cost with payment spread over eight years. The new Church was built in 1848 and Sarah Ann is buried in the churchyard there. Inevitably, the outrages of the period reached the House of Commons in England and ignited debate of far reaching consequences. On 25 June 1825, the members " deemed it their duty to declare that they view(ed) with utmost indignation (the) scandalous and daring violation of the law and (supported by His Majesty's) securing ample protection and religious toleration to all of His Majesty's dominions."

Мұра

Айгл Холлдегі Энн Гилл ескерткіш шіркеуі Сара Энннің құрметіне аталған. 1893 жылы салынған үлкен ағаш құрылыс, 1980 жылдардың соңында Барбадостың Фэрфилд Роуд, Блэк Рок, Сент-Майкл қаласында салынған жаңа Гилл ескерткіш шіркеуімен ауыстырылды. Сара Энн Гиллдің батылдығы, табандылығы және діни бостандыққа деген адалдығы оны сол замандағы көптеген жақсы христиан қызметкерлерінің арасынан ерекшелендірді. Барбадостың көптеген бастауыш мектептері қазір оны жыл сайын Ұлттық Батырлар күнін тойлау арқылы еске алады. 2007 жылдан бері жыл сайын "Сара Энн Гилл еске алу лекциясы" өткізіліп келеді.