Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кардиоастма - жүректің қабыну жетіспеушілігімен (CHF) байланысты аралықта дыбыс шыбырау, жөтел және тыныс алудың қиындауы. Жүрек астмасының белгілері жүректің қанды тиімді және тиімді түрде сорғылай алмауына байланысты. Симптомдардың ұқсастығы себепті жүрек және бронх астмасының диагнозы жүректің толық тексерілуі мен өкпе қызметінің тексерілуіне байланысты жасалады.
Cardiac asthma is the medical condition of intermittent wheezing, coughing, and shortness of breath that is associated with underlying congestive heart failure (CHF). Symptoms of cardiac asthma are related to the heart's inability to effectively and efficiently pump blood in a CHF patient. Because of the similarity in symptoms, diagnosis of cardiac versus bronchial asthma relies on full cardiac workup and pulmonary function testing.
Белгілері мен симптомдары
Жүрек астмасының ең жиі кездесетін белгілері - жүректің тығызданулы жетіспеушілігінің белгілері бар науқаста өшіру, жөтел немесе тыныс алудың қиындауы (әдетте түнде немесе жатып жатқанда пайда болады). Қосымша анықтамалар көбік немесе сулы құсудың пайда болуынан және өкпеде судың болуынан тұрады, оны стетоскоп арқылы естуге болады. Ауыр жағдайларда науқас түнде бірнеше рет тыныс алу қиындықтарын, терісінің түсі өзгеруін және қанды қуысуларды бастан кешіруі мүмкін.
The most common findings of cardiac asthma are the presence of wheeze, cough, or shortness of breath (predominantly occurring at night or when lying down) in a patient that possesses signs of congestive heart failure. Additional findings consist of production of frothy or watery sputum and presence of water in the lungs that can be heard via stethoscope. In severe cases, a patient can experience multiple night time episodes of breathlessness, changes in skin coloration, and episodes of bloody sputum.
Патофизиология
Жүрек астмасының негізгі себептері жүректің, әсіресе сол жақтың, қанды тиімді және тиімді түрде соруға қабілетсіздігі нәтижесінде өкпе тамырларына сұйықтықтың пайда болуынан туындайды. Жүректегі сұйықтықтың жиналуы нормадан жоғары қысым жүйесін жасайды, бұл қанды тиісті түрде оттегімен қамтамасыз ету үшін өкпелік тамыр жүйесіне қысымды арттырады. Бұл өкпелік веналық гипертензия (ПВГ) деп аталады, бұл өкпе капиляраларының кеңейуі мен жұмысына әсер етеді, бұл қысымның көбейген градиентін таратуға көмектеседі. Капиллярда сұйықтық күйін молекулалық қысым күштері арқылы реттеуге көмектесетін микроқан тамырлар кедергісі бар, мысалы, ыдыстардан сыртқа қарай итермелейтін күштер және ыдыстарға тартатын немесе тартатын қысымдар. PVH-нің артуымен сыртқы қысым ішкі қысымды жеңіп, сұйықтық өкпе интерстициясына таралады, бұл капиллярда оттегі алмасуын сақтайды. Сұйықтық гилум мен плевралық кеңістікке жеткізіледі және лимфа жүйесі арқылы шығарылады. Алдымен, дене артық суды қабылдай алады. Кейіннен капиллярлық тамырлар қысымның артуымен басым болады және сұйықтық альвеолярлық қапқа қайта түседі, нәтижесінде өкпеде едем пайда болады және оттегімен қамтамасыз ету қабілеті төмендейді. Сонымен қатар, капиллярлық тамырларға қысымды арттыру капиллярлық тонустың артуына әкеледі, соның ішінде капиллярлық тамырлар алдындағы суарулардың ремоделирленуіне, мысалы, медиалдық қабырға гипертрофиялық өзгерістерге әкеледі. Уақыт өте келе, тамырлардың қайта құру күш-жігері тамыр қабырғасының гиперпластикалық өзгерістеріне дейін өршіп, өкпе тамырларының кедергісін арттырады. Кардиологиялық астманың бронхиола анатомиясындағы аномалиялармен байланысын анықтау бойынша қызығушылық бар. Қазіргі бағалауда тыныс жолдарының кедергісі үшін бірнеше механизмдер ұсынылған және назар төрт баламалы түсіндірмеге аударылған: өкпелік едемнің нәтижесінде бронхтар тартылуы. Жүректің ұлғаюы мен өкпелік едем (CHF асқынулары) ішіндегі кеңістіктің бәсекелесуі, бұл тыныс жолдарының құрылымы мен бронхиолаларды қысылады. Интралюминалды отектен кейінгі бронхтық тұйықтау. Бронхтар шырышты қабығының емі.
The underlying causes for cardiac asthma stem from the eventual back up of fluid into the pulmonary vasculature as a result of the heart's, particularly left sided, inability to effectively and efficiently pump blood. The accumulation of fluid in the heart creates a higher than normal pressure system that places increasing pressure demands on the pulmonary venous system in order for appropriate oxygenation of blood to occur. This results in what is called pulmonary venous hypertension (PVH), and results in distention and recruitment of pulmonary capillaries to help distribute the increased pressure gradient. At the capillary, there is a microvascular barrier that helps regulate fluid status via molecular pressure forces such as forces that push outward from vessels and pressures that pull or attract into vessels. With increasing PVH, pressure outward overcomes pressure inward, and fluid is distributed to the lung interstitium, preserving oxygen exchange at the capillary. Fluid is transported to the hilum and pleural space, and removed via the lymphatic system. At first, the body is capable of handling excess water. Later, the capillary vasculature is overwhelmed by increased pressure and fluid backs up into the alveolar sac, resulting in pulmonary edema and decreased oxygenation capability. Additionally, increased pressure demands on capillary vasculature result in increases in vascular tone to include remodeling of pre capillary vessels such as medial wall hypertrophic changes. Over time, the remodeling efforts of the vessels can progress to hyperplastic changes of the vessels' wall construction, and results in increased pulmonary vascular resistance. There is ongoing interest into establishing connections of cardiac asthma to abnormalities in bronchiole anatomy. Current evaluation has proposed multiple mechanisms for increased airway resistance, and focus is on four alternate explanations:
Bronchoconstriction as a result of pulmonary edema. Intrathoracic space competition from heart enlargement and pulmonary edema (complications of CHF) that compress airway construction and bronchioles. Bronchial obstruction secondary to intraluminal edema. Bronchial mucosa edema.
Менеджмент
Астма белгілерін емдеу пациенттердің жүрек- қан тамырларының күйін оңтайландыруға және ықтимал оттегінің тапшылығын түзетуге бағытталған. Қазіргі таңда жіті астма белгілері кезінде фуроземид, нитроглицерин және морфин сияқты венодилататорлар сияқты диуретиктерді қолдану ұсынылады. Бастапқы стратегия диуретик терапия арқылы пациенттің суды ұстап қалу деңгейін төмендетуге, сонда жүректің алдын ала жүктемесін және өкпелік контурда жалпы суды жүктемені төмендетуге (өкпелік конгессия) бағытталған. Егер агрессивті диурез симптомдарды жеткілікті түрде түзете алмаса, венодилататорларды қан мен сұйықтықты вена жүйесіне тарату үшін қолдануға болады, осылайша жүректің алдын ала жүктемесін және өкпе тығынына ықпал ететін сол жүрек қысымын азайтады. Соңында, морфинді венодилатацияға ұқсас механизм арқылы тыныс алудың жеңілдеуіне көмектесу үшін, сондай-ақ науқастың алаңдаушылығын азайту үшін пайдалануға болады. Сонымен қатар, қажет болған жағдайда қосымша оттегі қолдану және қандағы оттегімен қанығу деңгейі төмен және тыныс алу қиын болған жағдайда тік немесе тік күйге ауыстыруды қолдануға болады. Жүрек астмасының созылмалы емдеуі жүрек жетіспеушілігінің терапиясын оңтайландыруға бағытталған. Қазіргі кездегі ұсыныстар оның тиісті бетінде (жүргізуші жүрек жетіспеушілігі) кездеседі. Астманың бронхиалды немесе жүректік шығу тегі бар-жоғын ажырату маңызды, өйткені бронхиалды астманы емдеу бірінші кезекте бронхтар мен кортикостероидтар сияқты ингаляторларды пайдалануға бағытталған. Қазіргі уақытта ингаляторларды қолдану арқылы жүрек астмасының симптомдарын жақсартуға қатысты шектеулі дәлелдер бар.
Treatment of asthma symptoms in CHF patients is directed towards optimizing the patient's cardiovascular status and correcting potential oxygen deficit. Current recommendations in acute asthma symptoms are utilization of diuretics such as furosemide, venodilators such as nitroglycerin, and morphine. The initial strategy should focus on decreasing patient fluid retention with diuretic therapy, thereby decreasing cardiac preload and overall fluid load in pulmonary circuit (pulmonary congestion). Next, if aggressive diuresis is not adequately correcting symptoms, venodilators can be used to distribute blood and fluid to the venous system, thereby decreasing cardiac preload and left heart pressures contributing to pulmonary congestion. Lastly, morphine can be utilized for assistance in improving ease of breathing through a presumed mechanism similar to venodilation, as well as reducing patient anxiety. Additionally, applications of supplemental oxygen and repositioning to upright or standing positions in events of low blood oxygen saturation and difficulty breathing can be utilized as needed. Chronic management of cardiac asthma is directed at optimizing therapy of heart failure. Current recommendations can be found at its respective page (congestive heart failure). There is importance of distinguishing whether asthma is of bronchial or cardiac origin because management of bronchial asthma is primarily centered on utilization of inhalers, such as bronchodilators and corticosteroids. At this point in time, there has been limited evidence of improvement of cardiac asthma symptoms with utilization of inhalers.