Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хартхилл - Шотландиядағы Солтүстік Ланаркшир мен Батыс Лотиан аралығында орналасқан ауыл. Ауылдың көп бөлігі Солтүстік Ланаркширде орналасқан. Ол батысқа қарай 34 шақырым жердегі Глазго мен шығысқа қарай 40 шақырым жердегі Эдинбургтің ортасында орналасқан. Ол Уитберн деген шағын қаладан батысқа қарай Алмонд өзенінің бойында орналасқан. Ең жақын ірі қалалар - Батгейт, 6 миль (10 км) және Ливингстон, 10 миль (16 км). Солтүстік Ланкаркширдегі ірі қалалар, мысалы Вишо, Эйрдри, Матервелл, Коатбридж және Беллшилл батыста орналасқан. M8 автожолы ауылды айналып өтеді және Хартхиллде оның есімімен аталған қызмет көрсету станциясы бар.
Harthill is a rural village split between North Lanarkshire and West Lothian in Scotland, with most of the village in North Lanarkshire. It is located about halfway between Glasgow, 21 mile (34 km) to the west, and Edinburgh, 25 mile (40 km) to the east. It lies on the River Almond about west of the small town of Whitburn. The closest major towns are Bathgate, 6 mile (10 km) away, and Livingston, 10 mile (16 km) away. Major towns within North Lanarkshire, such as Wishaw, Airdrie, Motherwell, Coatbridge and Bellshill are all around to the west. The M8 motorway bypasses the village and Harthill has a service station named after it.
Шолу
Хартхилл Солтүстік Ланаркширдің көмір өндіру өнеркәсібінің нәтижесінде өсті, ал кейбір бастапқы ескі шахташылар үйлері сақталған. Бастапқыда Линлитгоуширдің бір бөлігі болған, ақырында Батыс Лотиан мен Ланаркширдің ежелгі округтері арасында бөлінді. Гринриг ауылы Хартхиллдің шығыс жағында орналасқан және Батыс Лотианда орналасқан. Қалған кейбір кеншілердің үйлері, басқаша айтқанда "кеншілер қатары" деп аталады, сонымен қатар Гринриггте, Полкеммет жолындағы, Стэнли жолындағы және Бернс Крессенттегі үйлермен бірге. Тұрғындар жақын маңдағы Гринригг және Полкеммет кен орындарында жұмыс істеді, олар Батыс Лотианда, сондай-ақ Ланаркширдегі Блэрмукилл, Дьюшилл, Хассокриг және басқаларда болды. Полкеммет терең шахтасы 1984 жылы шахташылар ереуілі кезінде қаза болды, себебі өрт сөндірушілер отқа құюды тоқтатты. Полкеммет кенішінің қалған жалғыз дәлелі - Диксон Террасасының (Уитберн) бұрышындағы бірнеше ғимарат және қазір Бульдбаза болып табылатын ғимарат. Егер сіз ғимараттарға қарама-қарсы тұрып, артқа қарай кеңес ұшымен тұрсаңыз, орамдар оң жақта тұрды және асхана жолдың бұрылысы орналасқан жерде болды. Көмір вагондарын тарту үшін пайдаланылған Пэг деп аталатын бу машинасы қазір жергілікті Полкеммет ауылдық паркіне қойылған, бұрынырақ жергілікті жер иелері Бейли әулетінің жеке меншігі. Айналасында көптеген басқа да кен орындары орналасқан, соның ішінде Хартхиллдің батыс жағындағы Бенхар орлығы да бар. Хартхилл, Истфилд және Гринригг қазір бір ауылды құрайды, бірақ әрқайсысы өз дербес тығыз тұтасқан жеке басын сақтайды. Хартхилл Шотландияның ең ірі екі қаласы - Эдинбург пен Глазго арасындағы A8 және M8 дәліздерінде орналасқан. Ауыл 1965 жылы M8 автожолының алғашқы салынған учаскесімен өтті. Шотландияның алғашқы автокөлік жолының қызмет көрсету станциясы, Шотландияның жүрегі қызметтері, сонымен қатар Хартхиллде 1971 жылы салынған және ауылдан солтүстікке қарай бірнеше жүз метр жерде орналасқан. Бастапқыда Blue Star компаниясы жалға алып, M8 трафигін қамтамасыз ету үшін қызмет көрсететін қызмет станциясы автокөлік жолының көрнекті жаяу жүргінші көпірін және Шотландияның екі ірі қаласы арасында кездесулер немесе іс-шаралар өткізу үшін жалға берілетін корпоративтік бизнес-пәтерлерді қамтиды. Бұл ешқашан сәтті болған жоқ, өйткені M8 негізінен 45 мильлік жолаушылар жолы. Хартхилл сервисі деп аталатын қызмет станциясы 2006 жылы толығымен қайта жаңартылып, Шотландияның жүрегі қызметі деп аталды. Автомобиль жолынан өткен қазіргі заманғы және сәнді жаяу жүргіншілер көпірін Бюро Хаппольд жобалаған, 2008 жылдың қазан айында ашылған және 5 миллион фунт стерлинг құнға қайта жаңартуды аяқтады. Жер әлі де Transport Scotland компаниясына тиесілі, ал қазіргі оператор BP компаниясы. 900 автобусы Хартхилл бензин стансасынан әр 15 минут сайын Эдинбург пен Глазго қалаларын қосады. Көлік пен велосипед иелері үшін осы орталықтарға тікелей кіру үшін "парк-н-райд" жүйесі жұмыс істейді. Жергілікті автобус байланыстары да осы жерде аяқталады. Жергілікті өнеркәсіп азық-түлік өнімдерін тарату мен пластик бұйымдарын өндіруді қамтиды. Хартхилл кейде изоглосс деп саналады, өйткені осы жерде Батыс Лотианда айтылатын Шығыс Орталық Шотландияға Ланаркширде айтылатын Батыс Орталық Шотландияның акцентінен айқын өзгеріс бар. Солтүстік-батыста Кастлекари - диалекттер мен жергілікті билік арасындағы ауысуды білдіретін автокөлік жолының жанында орналасқан басқа жер.
Harthill grew up as a result of the coal mining industries of North Lanarkshire, and some of the original old miners' homes remain. Originally part of Linlithgowshire, it was eventually split between the ancient counties of West Lothian and Lanarkshire. The village of Greenrigg is adjacent to Harthill on its east side and lies in West Lothian. Some remaining miners' homes, otherwise known as 'miners rows', are also in Greenrigg, along with the houses on Polkemmet Road, Stanley Road and Burns Crescent. The occupants worked in nearby Greenrigg and Polkemmet Collieries, which were in West Lothian and also Blairmuckill, Dewshill, Hassockrig and others in Lanarkshire. Polkemmet deep mine coal pit closed during the miners' strike in 1984 due to a mistake by the pickets, who stopped the firemen going in to keep the pumps maintained and the water at bay, which lead to an unrecoverable flooding of the pit. The only evidence remaining of Polkemmet colliery is a few buildings on the corner of Dixon Terrace (Whitburn) and the building which is now Buildbase. If you stand facing the buildings with your back to the council tip, the windings stood to the right and the canteen was near where the bend on the road now is. A steam engine known as a Pug, as was used to pull the coal wagons, is now on display in the local Polkemmet Country Park, formerly the private estate of the local land owning Baillie dynasty. Many other mines were dotted around the surrounding area, including the Benhar pit to the west side of Harthill. Harthill, Eastfield and Greenrigg form something of a single village entity now, but each retains its independent close knit identity. Harthill is located on the A8 and M8 corridors between Scotland's two largest cities, Edinburgh and Glasgow, with the village by passed in 1965 by the first constructed section of the M8 motorway. Scotland's first motorway service station, Heart of Scotland services, was also built at Harthill in 1971 and is located a few hundred yards north of the village. Originally leased and operated by Blue Star to serve M8 traffic, the service station incorporated a landmark motorway footbridge and a corporate business suite which could be leased for meetings or events – being half way between Scotland's two major cities. It was never a success as the M8 is basically a 45 mile commuter route. The service station, known as Harthill Services, was completely redeveloped around 2006 and renamed Heart of Scotland services. A modern and stylish replacement footbridge bridge over the motorway, which was designed by Buro Happold, opened in October 2008 and cost £5 million, completed the redevelopment. The land is still owned by Transport Scotland and the current site operator is BP. The number 900 bus links Harthill with Edinburgh and Glasgow every 15 minutes from the Harthill service station. A park and ride system operates for car and bike owners for direct access to these centres. Local bus connections terminate here also. Local industries comprise food distribution and the manufacture of plastics. Harthill is sometimes considered an isogloss, as it is around here that there is a distinct change from the West Central Scots accent spoken further into Lanarkshire to the East Central Scots spoken in West Lothian. Around to the north west, Castlecary is another location alongside a motorway perceived to denote a shift between dialects as well as local authorities.
Бейли әулеті мен мұрасы
Лорд Полкеммет (Мессерс Бейли) және оның отбасы, бастапқыда Ланаркширден шыққан, Хартхилл мен Уитберннің айналасында көп жерлерге ие болды. Олар 1620 жылы жерді Алан Шоу деген кісіден сатып алған. Бейлилер қазірдің өзінде мемлекеттік Полкемет ауылдық паркі аумағында сарай салды және ол 300 жылдан астам уақыт бойы отбасылық резиденция болды. Бейлилер көптеген жергілікті кен орындарына ие болды және лорд Полкемметтің ұлы Уильям 1823 жылы баронет болды. Сэр Уильям Бэйли мен оның әйелі Леди Бэйли 1822 жылы үйді кеңейтті және ғимарат 1950 жылға дейін Бэйли отбасының тұрақты меншігінде болды. Құрылыстың ең биік кезінде 39 бөлме мен кеңсе, 11 қызметшілер және қызметшілер бөлмелері болды. Оның ішінде қоралар, мал азығын сақтау, жылқымен жұмыс істейтін диірмен, күймелерді, кейіннен автокөліктерді, теннис және боулинг алаңдарын сақтау үшін үйрек бөлмесі болды. Бейли отбасы қоғамда белсенді рөл атқарды, қоғамдық ғимараттар мен басқа да дамулар үшін едәуір ақша берді, соның ішінде Хартхилл, Уитберн және Блэкбернде салынған Бейли институттары (қауымдық орталықтар). Хартхиллдегі Бейли институтының ғимараты қазір Елуінші күн мейрамының шіркеуі болып табылады. Сэр Уильям мен Леди Бейли Уитбернде Леди Бейли демалыс мектебін құруға да жауапты болды. Жыл сайын бір рет отбасы өзінің үйін жұртшылыққа ашады және әр жазда бірнеше күн сайын жексенбілік мектептің саяхаттарына арналған. Бейли отбасының ең көрнекті мүшелерінің бірі Полкемметтің 6-шы баронты сэр Адриан болды. Ол Батыс Лотианның Лорд-лейтенантының орынбасары және Бейбітшілік судьясы болды. Ол 1931-1935 жылдар аралығында Линлитгоушир сайлау округінің одақтас депутаты болды. Ол Лорд Куинсбороның үлкен қызы Сесилия (Олив) Уилсон Филмерге үйленді. Ол өзінің американдық мультимиллионер бабасы Уильям Коллинз Уитниден жылына шамамен 50,000 фунт стерлингке жуық табыс табатын. Сэр Эйдриан парламенттік депутаттықта Лондон мен Кенттегі Лидс қасабасында көбірек уақыт өткізді. Бэйлилер отбасы осы уақыттан бастап Полкемметте тұрмады. Соғыс кезінде Полкемет үйі соғыс ауруханасы ретінде де, нацистер басып алған Польшадан қашып, Ұлыбританиядан соғысуды жалғастыруға келген поляк сарбаздарын орналастыру үшін де пайдаланылды. 1945 жылы Полкеммет үйі "Трефоль мектебіне" айналды, ол соғыс кезінде Girl Guide қозғалысына қатысы бар адамдар тобы мүгедек эвакуацияланған балаларға қамқорлық жасауға ерікті болды. Оны ресми түрде 25 қыркүйекте Елизавета (Елизавета II) ханшайым ашты. Кейін ол мектептің қамқоршысы болды. Трифойл мектебі 1951 жылға дейін осы жерде болды, содан кейін ол Эдинбургтегі Гогарбернге көшірілді. Осы уақыт ішінде Полкемметтегі мектепке кейбір маңызды қонақтар келді, соның ішінде бас скаут, лорд Роуаллан және принцесса Мэри, корольдік принцесса. Осыдан кейін ғимарат Ұлттық көмір кеңесі қиратқанға дейін Шотландия полициясының оқу мектебіне айналды. Сэр Адриан Бейли 6-шы баронет 1947 жылы қайтыс болды және ол бүгін де көрінетін мұражайдағы кесенеге жерленді. Отбасылық байланыс үш ғасырдан кейін аяқталды. Мавзолей - отбасылық меншіктің жалғыз бөлігі.
Lord Polkemmet (messrs Baillie) and his family, originally from Lanarkshire, had owned much land around Harthill and Whitburn. They had purchased the land from a Mr Alan Shaw in 1620. The Baillies built a mansion in the grounds of the now public Polkemet Country Park and it became the family residence for over 300 years. The Baillies owned many local collieries and Lord Polkemmet's son William was made a baronet in 1823. Sir William Baillie and his wife Lady Baillie extended the house in 1822 and the building was in continuous ownership by the Baillie family until the 1950s. At its height the building had 39 rooms and offices, 11 domestic servants and servants quarters. The grounds included stables, fodder store, a horse driven mill, a tack room for keeping carriages and later motor cars and tennis courts and bowling green. The Baillie family played an active role in the community, giving significant sums of money for the construction of public buildings and other developments, including the Baillie Institutes (community centres) built in Harthill, Whitburn and Blackburn. The Baillie Institute building in Harthill is now the Pentecostal church. Sir William and Lady Baillie were also responsible for the establishment of the Lady Baillie Sabbath School in Whitburn. Once a year the family would open their mansion to the public and on several other days each summer made it available for Sunday school outings. One of the most notable members of the Baillie family was the 6th Baronet of Polkemmet, Sir Adrian. He was Deputy Lord Lieutenant of West Lothian and Justice of the Peace. He was Unionist MP for the Linlithgowshire constituency between 1931 and 1935. He married Cecilia (Olive) Wilson Filmer, the eldest daughter of Lord Queensborough. She reputedly had an income of around £50,000 per year from her grandfather William Collins Whitney, an American multimillionaire. As an MP, Sir Aidrian then spent more time in London and Leeds Castle in Kent. The Baillie family ceased to be resident at Polkemmet from around this time. During the war Polkemmet House was used both as a war hospital and accommodation for Polish soldiers who had fled Nazi occupied Poland to continue fighting from Britain. In 1945 Polkemmet House became the 'Trefoil School', originated during the war when a group of people associated with the Girl Guide movement volunteered to take care of handicapped evacuee children there. It was officially opened as the Trefoil School on 25 September by the Princess Elizabeth (The late Queen Elizabeth II). She later became the school's patron. The Trefoil School remained here until 1951 when it moved to Gogarburn, Edinburgh. During this time at Polkemmet the school was visited by some important visitors including, Chief Scout, Lord Rowallan and Princess Mary, the Princess Royal. Following this, the building became the Scottish Police training school before being demolished by the National Coal Board. Sir Adrian Baillie the 6th Baronet died in 1947 and was interred in the mausoleum within the estate which can be seen there today. The family connection with the estate ended after three centuries. The mausoleum is the only part of the family estate the family now own.
Дін мен шіркеу
1871 жылға дейін Хартхилл мен Истфилдте шіркеу ғимараты болмаған. Линлитгоудағы шіркеу пресвитериялары Хартхилл қаласында шіркеу салуға тырысу туралы жазбалар қалдырды. Хартхиллдің Уитберн еркін шіркеуімен байланысы берік болды және осы шіркеудің жазбалары жаңа шіркеудің "бұйырсақы күні" ашылғанын жазды. Алайда, бұған дейін ғибадатханалар Хартхилл мектебі мен Бенхар жұмыс мектебінің мектеп ғимараттарында өткізілген. Шын мәнінде, сэр Уильям Бейлидің оның құрылысына қаражат беру үшін қойған шарттарының бірі мектептің жексенбілік шіркеу қызметтеріне қол жетімді болуы керек еді. Хартхилл мен Истфилд Кирк о'Шоттс еншісінде орналасқан. Шотландиядағы протестанттық реформацияға дейін 1560 жылы Кирк о'Шоттс жері католиктердің ғибадат орны болды. Қасиетті Екатерина шіркеуі 1450 жылы салынған. Ол "Бақытты қызға және Сиенналық Екатеринаға" арналған. Алғашқы шіркеудің ескерткіштері аз қалды. Реформациядан кейін шіркеу "Шотс-Кирк" болды. Қазіргі ғимарат 1821 жылы 26 қазанда ашылды және құны шамамен 3000 фунт стерлинг болды. Бұл шіркеудің мұнарасына найзағай соғылып, 1876 жылы 23 шілдеде толығымен қираған. Алғашқы зираттың күзет үйінің қабырғалары әлі күнге дейін бар, бұл қайтыс болғандардың отбасылары үшін олардың қабірлерін "күзет" үшін пайдаланылған ғимарат, денені ұрлап, Эдинбург пен Глазгодағы медициналық қауымдарға дисекция үшін сату үшін (Бүрк пен Харе кісі өлтірулерін қараңыз, бұл ескі құбылыс). 1841 жылғы санақ нәтижесі Хартхиллдің 60 анықталатын отбасы бар 289 тұрғыны бар екенін көрсетті. 1864 жылы Ольстерден келген көптеген адамдар сол аймақтағы өмір салтына оңай бейімделген. Осы жолдардың бірі оранжизмге қызығушылық білдіру болды және олар өз елдерінің басқа адамдарымен үнемі кездесе бастады. Хартхиллдің айналасындағы аймақ Келісімі тарихымен бай болды және Педен Тас орналасқан. Оранжизм 1874 жылы Хартхилл қаласында дүниеге келді және No 30 Оранжевская ложаның алғашқы кездесуі Уильям Форрестер залында өткені туралы айтылады. 1977 жылдың тамызында Хартхилл ауданының No30 Л.О.Л. 100 жылдығына орай 100-жылдық парад жазылды. Сол жылы 5 қарашада Бенхар үйінде 100-жылдық мерейтойлық бала өткізілді. Шотландия мен Англияның 1603 және 1637 жылдардағы корольдік одағынан кейін король Карл I шотландтық шіркеуді көбірек бақылауға алуға тырысты. Бұл көптеген шотландтық пресвитериандықтармен келіспеді және олардың мыңдаған әлеуметтік жағдайы бар адамдар өздерінің пресвитериандық сенімдері мен Джон Нокстің протестанттық реформация ілімдерін ұстану бостандығы үшін күресте қаза табады. Мыңдаған адам Пресвитериан шіркеуінің дәстүрлерін сақтауға қолдау үшін "Келісімге" қол қойды, ол қазір король Карл І епископтық дұға кітабын орындамаған кез келген адам үшін өлім жазасы бойынша заңсыз болды. Кез келген адам сол кездегі үкімет тарапынан өлім қаупіне ұшырады, өйткені Англия шіркеуінің практикасы, дұға кітаптары және көптеген әдет-ғұрыптар дәстүрлі шотландтық Кирк пресвитериандық конвенциялардың орнын алмасты. Сонымен қатар, Келісіміне мүшелер Шотландияның мүдделері мен бірегейлігі ең жақсы қызмет ететінін, тәуелсіз Шотландия парламентін ұстап тұрып, 1644 жылы Англияға шабуылға және Ирландиядағы басқа да күрестерге қатысты.
Up until 1871 Harthill and Eastfield had no church building. Church Presbytery records from Linlithgow record attempts being made to build a church in Harthill. Harthill links with Whitburn Free Church were strong and records from this church record the new church being opened 'Thursday first'. Services had been however previously been held in the school buildings of the Harthill School and the Benhar Works School. Indeed, one of the conditions laid down by Sir William Baillie for providing funds for its construction was that the school should be made available for Sunday Church services. Harthill and Eastfield lay within the parish of Kirk o'Shotts. Until the Scottish Protestant Reformation in 1560 the Kirk o'Shotts location was a Catholic place of worship. St. Catherine's Chapel was built in 1450. It was dedicated to "the blessed Virgin and Catherine of Sienna". Little evidence of the original church remains. After the Reformation, the church became 'Shotts Kirk'. The present building was opened on 26 October 1821 and cost nearly £3,000. The spire of this Church was struck by lightning and completely destroyed on 23 July 1876. There is still evidence of the original cemetery watch house walls which was a building used for families of the deceased to 'watch' over their graves for body snatchers intent on stealing bodies to sell to the medical communities in Edinburgh and Glasgow for dissection (see the Burke and Hare murders, for this old phenomenon). The census returns for 1841 showed Harthill had a population of 289 with 60 identifiable families. By 1864 a good number of incomers from Ulster who easily adapted to the way of life in the area. One of these ways included interests in Orangeism and they began to meet regularly with others from their homeland. The area around Harthill was rich in Covenanting history and is home to the Peden Stone. Orangeism was born in Harthill in 1874 and the first meeting of the District Loyal Orange Lodge No 30 is mentioned having taken place in the William Forrester's Hall. A centennial parade was recorded in August 1977 on the occasion of the 100 anniversary of The Harthill District L. O. L. No.30. A Centenary Ball was held in Benhar House on 5 November that year too. After the Union of the Crowns of Scotland and England by 1603 and by 1637, King Charles I tried to imposed greater control over the Scottish Kirk by enforcing Episcopal religion and practices on Scotland favoured by the Crown. This was not accepted by many Scots Presbyterians and many thousands of them of all social status would die in fighting for the freedom to follow their own Presbyterian faith and John Knox's Protestant reformation teachings. Thousands signed up to a 'Covenant' in support of maintaining Presbyterian church traditions which had now become illegal under penalty of death for anyone who failed to follow King Charles I Episcopal prayer book. Anyone then found participating in a Covenanters service were at risk of death by the then Government because Church of England practice, prayer books and many customs had to replace the traditional Scots Kirk Presbyterian conventions. Additionally Covenanters were of the opinion that Scotland's interests and identity were best served by maintaining an independent Scottish Parliament and became involved in invasions of England in 1644 and other struggles in Ireland.
Педеннің тасы
1866 жылы жергілікті табиғи тастың үстіне монумент тұрғызылды, оны Квенантер пайғамбары Александр Педен ашық жердегі конвентильдерге уағыздау үшін амвона ретінде қолданды. Сол кездегі Шотландиядағы көптеген Келісімі бар уағыздау орындарында әдеттегідей, Педен тасының орналасқан жері шалғай және табу қиын аймақта және жалпы көзге көрінбейді. Педен тасын жергілікті Келісімі барлар комитеті күтіп ұстайды. Педен тасының орнында жыл сайын ашық қызмет өткізіледі. 2009 жылғы қызмет 14 маусымда сағат 15:00-де Синклер Хорнның қызметімен өтті.
A monument was erected in 1866 on top of the local natural stone used as a pulpit by the Covenanter prophet Alexander Peden to preach to outdoor conventicles. As was common with many Covenanter preaching places across Scotland at that time, the location of the Peden stone is in a remote and difficult to find area and hidden from general view. The Peden Stone is maintained by a local Covenanters committee. An annual open service, known as a conventicle, is maintained at the site of the Peden stone. The 2009 service was held on Sunday 14 June at 3 pm by preacher Sinclair Horne.
Старришоу ескерткіші
Педенс тас тастан оңтүстік-шығысқа қарай 2 км жерде тағы бір келісімшілердің ескерткіші орналасқан. 1680 жылы 20 шілдеде ең әйгілі келісімшіл уағыздаушылардың бірі, преподобный Ричард Камерон сегіз досымен бірге Камноктағы Эйрдс Мосс қаласында драгундар қолынан қаза тапты. Келесі жексенбіде преподобный Дональд Каргилл Старришоуда бірнеше мың адам қатысқан деп айтылған жиын өткізді. Бұл жолығы жазба орны Самуилдің екінші кітабының 3-тарауы, 38-аяттан алынған еді. 1681 жылы шілдеде Эдинбургте Дональд Каргиллді асып өлтіреді. Бастапқы ескерткішті 1925 жылы Джон Гилфилан Шоттс қаласынан салған, бірақ оны 1957 жылы вандалдар жарылқаған. 1988 жылы Шотт және округтік келісімшарт жасаушылар мемориалдық бірлестігімен алмастыру ескерткіші тұрғызылды, оны да вандалдар қиратты. 2007 жылы Хартхиллдің тұрғындары жергілікті қор жинау науқанын өткізгеннен кейін ескерткіш ауыстырылды. 2008 жылдың 12 қазанында жексенбі күні салтанатты түрде ғибадатхананы бағыштау рәсімі өтті. Ашылу рәсімін Ланаркширдің Лорд-лейтенанты Гилберт Кокс және Кинкардин мен Дисайд пресвитериатінің модераторы, діни қызметкер А. Дуглас Лэмб өткізді. Құрылтайға арналу рәсіміне Шотландияның келісім жасаушылар қауымының мүшелері ғана емес, сонымен қатар жаңа ескерткішті жасауға көмектескен Хартхиллдің барлық адамдары да қатысты.
Approximately a 1 mile (2 km) south east of Pedens Stone sits another covenanters monument. On 20 July 1680, one of the most famous covenanting preachers, the Reverend Richard Cameron was killed by Dragoons at Airds Moss in Cumnock along with eight of his friends. The following Sunday, the Reverend Donald Cargill held a conventicle at Starryshaw which was said to have been attended by several thousand. The text on that occasion was taken from the second Book of Samuel, chapter 3, verse 38. Donald Cargill would be later hanged in Edinburgh in July 1681. The original monument was built in 1925 by John Gilfillan of Shotts, but was blown up by vandals in 1957. A replacement monument was erected in 1988 by the Shotts and District Covenanters Memorials Association this was also destroyed by vandals. After a local fundraising campaign by villagers from Harthill, the monument was replaced in 2007. A service of dedication took place on Sunday 12 October 2008. The unveiling ceremony was carried out by Gilbert Cox, Lord Lieutenant of Lanarkshire with the officiating minister the Reverend A. Douglas Lamb, Moderator of the Presbytery of Kincardine and Deeside. The service of dedication was well attended not only by members of the Scottish Covenanters Association but also by all those from Harthill who helped make the new monument possible.
Шіркеулер
Хартхилл еркін шіркеуі 1871 жылы 20 шілдеде Эдинбургтің преподобный Уильям Арнотт ресми түрде ашылды. 1877 жылы Wishaw Press газетінде Хартхилл мен Бенхар шіркеуінің ашылғаны туралы хабарланды. Құны 2400 фунт болатын және 660 орындықты қамтитын ашылу рәсімі 1877 жылдың сәуір айының бірінші сенбісінде жаңа шіркеудің миссионері преподобный Александр Уоттпен атап өтілді. Авондейлдің діни қызметкері Тейлор уағыз айтып, басқарды. Түстен кейін көптеген пресвитериттер және т.б. Сэр Уильям Бейлидің үйінде бірге тамақтанып, дәстүрлі тосттар айтылды. 1879 жылы Хартхилл қаласындағы католиктер Хартхилл мемлекеттік мектебінде жиналып, мейрамдасын деп шешім қабылданды. Шатырдың құрылысы жоспарланған кезде, ол ауылдың ескі қонысы шекарасынан тыс жерде салынған. Көрші Уитберндегі алғашқы шіркеудің құрылысы ұқсас тәртіпке сай болған сияқты. 2016 жылы Хартхилл ауданындағы шіркеулер: Бенхар евангелистік шіркеу (оның ішінде Гринригг евангелистік миссиясы), Шотландияның Санкт-Андрей шіркеуі (оның ішінде Форрест мемориалдық залы), Жаттығу орталығы (Хартхилл Пятидесятникалық қауымдық шіркеуі); Евангелие залы және Санкт-Кэтрин RC шіркеуі.
The Harthill Free Church was formally opened on 20 July 1871 by Reverend William Arnott of Edinburgh. Reported in the Wishaw Press in 1877, the Harthill and Benhar Parish Church was opened. Costing £2,400 and seating 660, the opening ceremony was celebrated on the first Sabbath of April 1877 by the ordination of the Reverend Alexander Watt the missionary to the charge of the new church. The Reverend Taylor of Avondale preached and presided. In the afternoon a large number of Presbytery, etc. dined together at the residence of Sir William Baillie where the customary toasts were given. In 1879 a decision was taken for Roman Catholics in Harthill to meet and celebrate Mass in the Harthill Public School. When a chapel was eventually planned it was built just outside the old settlement boundary of the village. The planning of a first chapel in neighbouring Whitburn seemed to follow a similar arrangement. In 2016 the churches in the Harthill area are: Benhar Evangelical Church (which includes, Greenrigg Evangelical Mission), St Andrew's Church of Scotland (which includes, Forrest Memorial Hall), The Harvest Centre (Harthill Pentecostal Community Church); The Gospel Hall, and St Catherine's RC Church.
1820 1870 жылдар
Джеймс Уилсонның Endowed School Жақында қиратылған Main Street мектебінің орнында бір оқу залынан тұрады. Джеймс Уилсон Уитбурн саудагері болды және бұл нысанды қаржыландырды. Ол мұғалімге жылына 25 фунт стерлинг жалақы төледі. Ол қайтыс болғаннан кейін төрт мектептің құрылысына және мұғалімдердің жалақысына ақша қалдырды. Истфилд мектебі, (Бенхар жұмыс мектебі) Негізгі ғимараттар қиратылды. Сэр Уильям Бейлидің оның құрылысына қаражат беру үшін қойған шарттарының бірі мектептің жексенбілік шіркеу қызметтеріне қол жетімді болуы керек еді. Бұрынғы мектеп асханасы қазір Истфилд және Хартхилл флейта оркестріне тиесілі және олардың жаттығу орны ретінде пайдаланылады. 1935 жылы оркестр құрған шахтерлердің құрметіне зал Бенхар залы деп аталды.
James Wilson's Endowed School— Consisted of a single schoolroom on the site of the Main Street School, recently demolished. James Wilson was a Whitburn merchant and endowed the facility. He endowed the sum of £25 salary for a teacher yearly. He left money for the construction and teachers salary for four schools upon his death. Eastfield School, (Benhar Works School) — Main Buildings Demolished. One of the conditions laid down by Sir William Baillie for providing funds for its construction was that the school should be made available for Sunday Church services. The former school kitchen building is now owned by Eastfield & Harthill Flute Orchestra, and is utilised as their practice venue. The hall has been renamed Benhar Hall in recognition of the miners who formed the orchestra in 1935.
1870-жылдар 1998 жыл
Хартхилл мемлекеттік мектебі кейіннен Хартхилл кіші мектебі деп қайта аталды. 1870 жылдары жаңа мектеп бір бөлмелі Джеймс Уилсон мектебінің орнын ауыстырды, ол қазір мақсатқа жарамсыз болды. Шотс мектеп кеңесі Хартхилл мектебін бас көшеде және оған іргелес орналасқан директордың үйін салды, ол салынған кезде оның талаптары үшін экстравагантты орын деп саналды. 1872 жылы шотланд парламенті 5-12 жастағы барлық балаларды білім алуға міндетті ететін Шотландияның білім беру туралы заңын қабылдады. Eleven plus емтиханын тапсыра алмаған немесе Airdrie Academy немесе St Patrick's High School орта мектебінде оқуға мүмкіндіктері болмаған оқушылар, Coatbridge білімдерін Хартхилл кіші мектебінде жалғастырды. 1970 жылдан бастап Хартхилл кіші мектебі Хартхилл бастауыш мектебіне айналды, ал барлық оқушылар орта білім алуға кетті. Бастапқыда барлық оқушылар Коатбридж немесе Эрдридегі мектептерге баратын, көптеген оқушылар Эрдри академиясына, Санкт-Маргарет орта мектебіне немесе Эрдридегі Кальдервейлге немесе Коатбридждегі көрші Санкт-Патрик мектебінде оқитын. 1970 жылдардың соңынан бастап 1980 жылдардың басында Хартхилл оқушылары жақын маңдағы Шотста орналасқан Кальдерхед орта мектебінде оқи алды.
Harthill Public School — later renamed as Harthill Junior School. During the 1870s a new school replaced the single roomed James Wilson school which was now unfit for purpose. The Shotts School Board built Harthill school on the Main Street and its adjacent headmaster's house, which was considered to be extravagant accommodation for his requirements when built. By 1872 Parliament had passed the Scottish Education Act which required all children to receive education from the ages of five to twelve. Pupils who failed the Eleven plus exam or who couldn't afford to go to secondary school at Airdrie Academy or St Patrick's High School, Coatbridge continued their education in Harthill Junior School. From the 1970s Harthill Junior School became Harthill Primary School and all pupils left to go on to secondary education. Originally all pupils would go to schools in either Coatbridge or Airdrie with many attending Airdrie Academy, St Margaret's High, or Caldervale in Airdrie or the neighbouring St Patrick's in Coatbridge. From the late 1970s early 1980s Harthill pupils could attend Calderhead High in nearby Shotts.
1999 қазіргі уақыт
Хартхилл бастауыш мектебі Хартхилл магистральдық көшесіндегі алғашқы мектептің бастапқы орнында тұрған соңғы мектеп ғимараты болды. Екі қабатты ғимарат 1999 жылы Александр Педен бастауыш мектебінің ашылуынан кейін Main Street бойында қиратылды. 2010 жылдан бастап бұл жер бос тұр. Гринригг бастауыш мектебінің ғимараты өрттен қирағаннан кейін тастан салынған мектептің орнын алды. 1999 жылы Хартхилл бастауыш мектебінің орнына Александр Педен бастауыш мектебі салынды. Ол Хартхилл бастауыш мектебінің орнын ғана емес, сонымен қатар көршілес Бенхар бастауыш мектебінің орнын ауыстырды. Екі мектеп те мақсатқа сай келмейтін болып саналды. Солтүстік Ланнаркшир кеңесі алғаш рет жаңа мектеп ретінде салған Александр Педен бастауыш мектебі кеңестiң "баласы" болды. Оның құны 4 миллион фунт стерлингтен астам деп бағаланады, ол сол кезден бері Солтүстік Ланаркширде салынған көптеген жаңа мектептердің флагманы болды. Жаңа мектепте кеңейтілетін асхана мен сахналы спорт залы, заманауи медиа-залы, екі ашық сынып, жоғары технологиялық қауіпсіздік кіреберісі, жергілікті полиция мен өрт сөндіру бекеттеріне қосылған дабыл және бейнебақылау жүйелері бар. Мектеп 300 бастауыш сынып оқушыларына және 60 балабақшаға арналған. Балабақша мектептің ішінде орналасқан, оның жанында негізгі ойын алаңында қоршалған ойын алаңы бар. Мектептің ашылуы бастапқыда 1997 жылдың тамызына жоспарланған болатын және мектептен тікелей далаға қарай шығып, Эдинбург жолынан ескі бингтің орнына дейін Истфилдтегі Ковентер жолынан өтетін жаяу жүргінші жолына қосылатын жоспарлар бар еді. Бұл жолға қажетті жер ауыл шаруашылығы жерлерін сатудың бастапқы сатылымына енгізілмеген болатын және кеңес фермермен келіссөздерге кірісті, олар сәтті болмады, бірақ құрылыс рұқсатын алу процесін екі жылға кешіктірді. Құрылыс жұмыстары аяқталып қалған кезде, Хартхилл және Бенхар мектептерінің мектеп басқармалары жаңа мектептің атауын шешуде жергілікті қауымның барлығын қамтуға уақыттарын аяған жоқ. Көптеген ұсыныстар айтылды және мектеп кеңестері дауыс беру үшін атаулардың қысқа тізімін ұсынды. Александр Педен Хартхилл мен Истфилдтегі әрбір үй шаруашылығы өз дауысын қолдаған, мектепті атақты Ковентер Александр Педеннің есімімен атаған. Мектеп Александр және басқа да уағыздаушылар тұғыры ретінде қолданған Педен тасына жақын орналасқан. Жаңа мектепте білім алатын барлық балалардың ата-аналарымен жаңа мектеп формасы туралы кеңестер жүргізілді, ал қызғылт және сұр түстер жаңа түстер ретінде дауыс берілді. Қала әкімдігі өздерінің графика бөлімінен жаңа логотипті тегін жобалауды сұрады. Жаңа дизайн жағалаудағы Альмонд өзенінің су ағысын бейнелейді. Хартхилл мен Бенхар мектептері әр балаға бірден мектеп свитерін сатып алуға келісті. 1999 жылдың тамызындағы жаңа мерзім тез жақындаған сайын, ашылу тағы да кешіктірілді, өйткені жиһаз бен жабдықтарды жеткізу және орналастыру мерзімі өтіп кетті. Бір-екі күннен кейін 300-ге жуық бастауыш сынып оқушылары мен 60-қа жуық балабақша оқушылары жаңадан ашылған Александр Педен бастауыш мектебінде оқыды. Бас мұғалім мен көмекші бас мұғалім лауазымдары жарияланған болатын, бірақ сынып мұғалімдері мен Хартхилл мен Бенхардан басқа да қызметкерлері жаңа мектепке ауыстырылды. Екі мектептің де мүшелері бұрынғы мерзімдерінің қалған бөлігін тоқтатып, жаңа мектептің құрамына жол ашты. Мораг Хей мырза Александр Педен бастауыш мектебінің бірінші мұғалімі, ал Тина Миллиган бірінші директордың орынбасары болды.
Harthill Primary School was the last school building to stand on the original site of the first school in Harthill Main Street. The two storey building of some imposing stature was demolished after the opening of Alexander Peden Primary School further west along the Main Street in 1999. The site currently stands empty as of 2010. Greenrigg Primary School building replaced a stone built school after it was ruined by fire. Alexander Peden Primary School was built to replace Harthill Primary School in 1999. It replaced not only Harthill Primary but also neighbouring Benhar Primary, Eastfield. Both schools had been categorized as unfit for purpose. Built by the North Lanarkshire Council as their first new school, Alexander Peden Primary was to become the council's 'baby'. Estimated to have cost over £4 million it became the flagship for many new schools that have been built by North Lanarkshire since then. The new school boasted modern features such as extendible dining room and gym hall with stage, state of the art media room, two open plan classrooms, high tech security entry, alarms and CCTV systems linked into local police and fire stations. The school has a capacity for 300 primary children and 60 nursery children, the nursery is within the school with its own adjacent fenced off play area within the main playground. The opening of the school was initially planned for August 1997 and included plans for a footpath running directly from the school grounds across the field to the west and joining onto the footpath which goes from Edinburgh Road up the site of the old bing towards Covenanter Road in Eastfield. The land needed for this footpath hadn't been included in the initial sale of farmland and the council entered negotiations with the farmer, these were unsuccessful but had delayed the planning permission process by two years. When building work was almost complete, the School Boards of Harthill Primary and Benhar Primary, wasted no time including the entire local communities in the decision making regarding the new school's name. Many suggestions were put forward and the School Boards put a short list of names to the public vote. Alexander Peden was the overwhelming winner with every single household in both Harthill and Eastfield using their vote, naming the school after the noted Covenanter, Alexander Peden. The school lies in close proximity to the Peden Stone which would have been used by Alexander and other preachers as a plinth. Parents of all the children expected to attend the new school were also consulted about the new school uniform and purple and grey were voted to be the new colours. The council kindly asked their graphics department to design the new logo free of charge, the new design represents the flow of water from the adjacent river Almond. Both Harthill and Benhar School Boards agreed that they would purchase one school sweater for every child as a farewell gift. As the new term of August 1999 quickly approached the opening was again delayed as delivery and arranging of furniture and fittings overran the deadline. A couple of days later all 300 primary children and 60 nursery children attended the brand new Alexander Peden Primary. Head Teacher and Assistant Head Teacher positions had been advertised although classroom teachers and other existing staff from both Harthill and Benhar were transferred to the new school. Members of both School Boards forfeited the remainder of their existing terms making way for a fresh new School Board to be elected. Miss Morag Hay was the first Head Teacher of Alexander Peden Primary and Mrs Tina Milligan was the first Deputy Head.
Полкемет ауылдық паркі
Polkemmet House үй-жайы 1978 жылы Батыс Лотиан аудандық кеңесі сатып алды және 1981 жылы ашылған ауылдық саябақ ретінде қайта жаңартылды.
The Polkemmet House estate was purchased by West Lothian District Council in 1978, and was redeveloped as a country park, opening in 1981.
Гала күні
Гала күні 100 жылдан астам уақыт бойы Хартхиллде дәстүрлі болып келеді және оған көршілес Истфилд пен Гринриг ауылдары да кіреді. Бұл күні көрермендер түрлі-түсті көтеріліспен, әсем киім киген адамдармен, Александр Педен бастауыш мектебінен бастап, үш ауылдың көшелерімен жүріп, Хартхилл саябағына дейін аттанған. Парктегі Тажылық рәсімінде парад аяқталады, содан кейін Король спорт пен ойын-сауық басталады. Соңғы жылдары түрлі шаралар ұйымдастырылды, соның ішінде парапланерлік көрмелер, жыртқыш құстар, от шашу және тағы басқалар. Жергілікті тұрғындар "шоу" деп атаған көшпелі жәрмеңкелер де Гала аптасында тартымды болып табылады. Хартхилл, Истфилд және Гринригг балалар гала күні жыл сайын маусымның екінші сенбісінде өткізіледі. Гринригг тек бір рет ғана өзінің жеке гала күнін өткізді. Бұл 1947 жылы болды және балалар үшін Полкеммет иелігінде өтті.
The Gala Day has been a tradition in Harthill for over 100 years and includes the neighbouring villages of Eastfield and Greenrigg. A day of fun which begins with the colourful parade of floats, bands and people in fancy dress which marches from the Alexander Peden Primary School on through the streets of all three villages and on into Harthill Public Park. The Crowning Ceremony in the park ends the parade, then the Queen begins the sports and fun. Recent years have seen all sorts of events including para gliding exhibitions, birds of prey, fireworks display and much more. The travelling fair known locally as 'the shows' are also an attraction during Gala week. Harthill, Eastfield and Greenrigg Children's Gala Day is held annually on the 2nd Saturday in June. Greenrigg only once held its own Gala day. This happened in 1947 and was held in the Polkemmet estate for the children.
Футбол
Хартхилл Шотландияның Жас футбол ассоциациясының (SJFA) клубының үйі болып табылады. Хартхилл Корольдік ФК Хартхилл Жас футбол командасы Шотландияның шығыс жасындағы футбол лигаларында ойнайды. SJFA 2006-07 маусымға дейін қайта құрылды, ал Рояль өздерін он бес команданың Шығыс аймағында, Оңтүстік дивизионында Армадаль Тистл, Блэкберн Юнайтед, Броксберн Атлетик, Далкит Тистл, Дунбар Юнайтед, Эдинбург Юнайтед, Хэддингтон Атлетик, Ливингстон Юнайтед, Пумферстон, Саучи, Стоунберн, Транент және Вест Калдер Юнайтедпен кездесті. Гартхилл Солтүстік Ланаркшир Кеңесінің билігінде орналасқан болса да, Гибшилл саябағы мен клуб үйі Батыс Лотианның Гринригг қаласында орналасқан. Оқу орындарына жарық шамы, 5 жаттығу алаңы, қоғамдық клуб және тамақтану орындары кіреді. Ауылда қысқа уақытқа дейін аға футбол клубы, Шығыс Ланаркшир ФК, XIX ғасырдың аяғында Шотландия кубогында ойнады және 1898 - 1899 жылдардағы Ланаркширдің жұбаныш кубогында екінші орын алды. Ауылдық футбол алаңында бұрын басқа аға клуб, Батыс Бенхар, кем дегенде жақын маңдағы ауылдан келген, 1882-83 жылдары Ланаркшир кубогын жеңіп, 1884-85 жылдардағы Шотландия кубогының бесінші раундына жеткен.
Harthill is home to the Scottish Junior Football Association (SJFA) club Harthill Royal F. C. Harthill Junior Football Team play in the East of Scotland Junior Football leagues. The SJFA restructured prior to the 2006–07 season, and Royal found themselves in the fifteen team East Region, South Division with Armadale Thistle, Blackburn United, Broxburn Athletic, Dalkeith Thistle, Dunbar United, Edinburgh United, Haddington Athletic, Livingston United, Pumpherston, Sauchie, Stoneyburn, Tranent and West Calder United. Although Harthill itself is located in the North Lanarkshire Council authority, the Gibshill park and clubhouse are located in Greenrigg, West Lothian. Facilities include, a floodlight, five a side training pitch, social clubhouse and catering facilities. The village was briefly home to a senior football club, East Lanarkshire F. C., which played in the Scottish Cup in the late 19th century, and was runner up in the 1898–99 Lanarkshire Consolation Cup. The village football ground had previously hosted another senior club, West Benhar, notionally at least coming from a nearby village, which won the Lanarkshire Cup in 1882–83 and reached the fifth round of the 1884–85 Scottish Cup.
Гольф
Шотландияның батыс және шығыс жағалауларындағы гольф ойнаушылар арасында жыл сайын гольф жарысы өткізіледі. Бұл Хартхилл кубогы деп аталады. Трофиді әдетте Батыс жағалаудан келген гольф ойнаушылар жеңеді, бірақ Шығыс жағалау бір-екі рет жеңіп алды. 2015 жылдың тамызында 2016 жылғы Хартхилл Трофи үшін капитандар жарияланды, батыс жағалау үшін Стю Хендри және шығыс жағалау үшін Крис Уотсон. 1980 жылы жергілікті Хартхиллдің баласы Гордон Джонстон 16 жасында Гринберн гольф клубының ең жас чемпионы болды және сол маусымда сол клубта рекордты бұзды. Сол жылы ол Данбарда Шотландияның жігіттер чемпионатында тұңғыш рет өнер көрсетті және 16 финалға жетті, онда ол 17-ші саңылауда Колин Монтгомериден жеңілді. Бір жылдан кейін ол соңғы 16 ойыннан кейін жеңімпазды жеңіп, жартылай финалда жеңімпазға жеңіліс тапты. 1982 жылы ол осы турнирдің ширек финалына дейін жетті.
An annual golf competition is held between golfers from the West Coast and East Coast of Scotland. This is called the Harthill Trophy. The Trophy is normally won by the golfers from the West Coast although the East Coast has triumphed once or twice. In August 2015 the captains for the 2016 Harthill Trophy were announced, with Stu Hendry for the West Coast and Chris Watson for the East Coast. In 1980 local Harthill boy, Gordon Johnston, became the youngest ever champion at Greenburn Golf Club, Fauldhouse, at the age of 16 and broke the course record at the same club that season. That same year he made his debut in the Scottish Boys Championship at Dunbar and reached the last 16 where he was narrowly defeated by Colin Montgomerie at the 17th hole. A year later he defeated the holder of the title in the last 16, before eventually bowing out at the semi final stage to the eventual winner. In 1982 he reached the quarter final of the same event.