Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норфолк қаласындағы ауылдық үй, Англия
Country house in Norfolk, England
Хоутон Холл (Houghton Hall) – Англияның Норфолк қаласындағы Хоутон приходіндегі ауылдық үй. Бұл Чолмондейлдің 7-ші маркизінің резиденциясы. Ол 1722 жылы де-факто бірінші британ премьер-министрі сэр Роберт Уолполдың тапсырысымен салынды және Англиядағы неопалладиандық сәулет тарихындағы маңызды ғимарат болып табылады. I санаттағы ескерткіш болып тіркелген бұл үй, кең саябақпен қоршалған және Сандрингем үйінен бірнеше шақырым жерде орналасқан.
Houghton Hall ('/h//aʊ//t//ən/// HOWtən) is a country house in the parish of Houghton in Norfolk, England. It is the residence of the 7th Marquess of Cholmondeley. It was commissioned by the de facto first British Prime Minister, Sir Robert Walpole, in 1722, and is a key building in the history of Neo Palladian architecture in England. It is a Grade I listed building surrounded by of parkland, and is a few miles from Sandringham House.
Сипаттама
Үйдің тіктөртбұрышты негізгі бөлігі бар, ол жер қабатындағы рустикалық жертөледен, ал үстінде пианино қабаты, жатын бөлмелер қабаты және шатырларынан тұрады. Негізгі бөлікке колоннадалармен жалғанған екі төменгі қанаттары да бар. Үйдің оңтүстігінде жеке тұрған төртбұрышты шаруашылық ғимараты орналасқан. Сыртқы пішіні әсем әрі қарапайым, ұсақ ұйтасқан күміс ақ тастан салынған. Гиббс жобалаған күмбездер әр бұрышта орналасқан. Палладиандық дәстүрлерге сәйкес, интерьер сыртқы көрініске қарағанда әлдеқайда түрлі-түсті, жарқын және сәнді. Хоутон Холлды қоршаған саябақты 18 ғасырда Чарльз Бриджмен қайта жобалады. Осы процесте Хоутон ауылы бұзылып, парктің бас қақпасы жанында қайта салынды, тек ортағасырлық Сент-Мартин шіркеуі бұрынғы орнында, паркте жалғыз қалды.
The house has a rectangular main block which consists of a rustic basement at ground level, with a piano nobile, bedroom floor and attics above. There are also two lower flanking wings joined to the main block by colonnades. To the south of the house is a detached quadrangular stable block. The exterior is both grand and restrained, constructed of fine grained, silver white stone. The Gibbs designed domes punctuate each corner. In line with Palladian conventions, the interiors are much more colourful, exuberant and opulent than the exteriors. The park surrounding Houghton Hall was redesigned in the 18th century by Charles Bridgeman. In the process, the village of Houghton was demolished and rebuilt at the main gates of the park, with the exception of the medieval Church of St Martin, which now sits alone in the park.
Дизайн және құрылыс
Бұл жаңа ғимарат Уолполл отбасының бұрынғы үйлері тұрған жерге салынған. Сэр Роберт Уолпол 1700 жылы осы мүлікті және оған тиісті жерді мұраға алған. Ол бірқатар жаңартуларға тапсырыс берді, бірақ 1720 жылы Томас Бэдеслейдке үйді және оған жақын жерді, Стивен Свицер стиліндегі бағы бар жерді зерттеуді тапсырды. Стилі палладиандық болғанымен, сәулет және дизайнның нақты уақыт кезеңі мен стилі даулы. Уолпол бастапқыда өзінің досы Томас Риплиге жобаны басқаруды тапсырған, оны 1722 жылы құрылыс басталғанда геодезист қызметіне тағайындаған, ал оның шәкірті Исаак Уэр Жұмыс кеңсесінде, ал Роберт Харди – Жұмыс шебері болып жұмыс істеген. Бірінші тас 1722 жылдың 24 мамырында қаланды, ал сол жылдың 7 желтоқсанына қарай кірпішпен қаланған жертөлелер аяқталып, бірінші тас қатары салынды. Колен Кэмпбелл – бұл жобаның сәулетшісі ретінде ең көп танылған. Дегенмен, кейінгі зерттеулер мен талдаулар оның дизайнға қатысты алғашқы жұмыстары 1723 жылдан бастап, қазіргі күнтізбе бойынша 1723 жылдың наурызынан бастап жасалғанын көрсетті. Кэмпбелл жобамен байланысты болуы мүмкін, бірақ оның алғашқы және кейінгі жобаларында 1725 жылы «Vитрувивс Британикуста» жарияланғандай, оның сүйікті Уилтон стиліндегі мұнаралары көрсетілген. Алайда, мұнара күмбездерінің соңғы дизайнын Джеймс Гиббс жасады: оңтүстік-батыс мұнарасы – 1725 жыл, оңтүстік-шығыс – 1727 жыл, ал қалғандары – 1729 жыл. Ішкі және сыртқы жабдықтары әсем болды, кейін Уолпол өзі 200 000 фунт стерлингтен астам шығын кеткенін бағалады; ол көптеген квитанцияларды өртеп жібергенін мойындады, бұл сәулеттің уақыт кезеңін анықтауды қиындатты. Қабылдау залдары мен бірінші қабаттардың төбелерін, сондай-ақ бірқатар жиһаздарды жобалаған Уильям Кент сияқты ең жақсы материалдар мен дизайнерлер қолданылды. Сол кездегі жағдайға қарағанда, Кэмпбелл, Гиббс және Кент тек бәсекелес ғана емес, бір-бірін жек көретін. Риплидің өзінің жазбаларында ол сыртқы ғимараттарды салудың соңғы кезеңдерінде жобаға белсенді қатысқанын көрсетеді, ал оның суреттері оның Кэмпбелл мен Гиббстің бұрынғы жұмыстарын көп өзгертетінін көрсетеді.
This new building was placed on the site of earlier Walpole family houses. Sir Robert Walpole had inherited the property and its associated estate in 1700. He had commissioned some upgrades, but in 1720 commissioned Thomas Badeslade to survey the house and its immediate block of land, which included a garden in the style of Stephen Switzer. Although Palladian in style, the exact timeline and style of the architecture and design are disputed. It is most likely that Walpole initially instructed his friend Thomas Ripley to head the design, having appointed him surveyor in 1722 when construction started, with his apprentice Isaac Ware employed in the Works Office and Robert Hardy as Clerk of Works. The first stone was laid on 24 May 1722, and by 7 December that year the brick cellars had been completed and the first stone course laid. Colen Campbell is the architect most credited with the design. However, later investigation and studies show that his first works on the design are dated from 1723 CC onwards, which using the modern calendar would be from March 1723 onwards. Campbell can be connected to the project, but his initial and later designs show his preferred Wilton style towers, as published by him in Vitruvivs Britannicus in 1725. However, the final design of the tower domes was undertaken by James Gibbs, with: the south west tower dated 1725; the south east 1727; and the others dated from 1729. Both the interior and exterior were extravagant, later estimated by Walpole himself to have cost over £200,000; he admitted to burning most of the receipts, adding further to the difficulty of verifying the architecture timeline. The best materials and designers were employed, including William Kent who designed the ceilings for the reception areas and ground floor, as well as some furniture. In the context of the day, Campbell, Gibbs and Kent were not just rivals, but very much disliked each other. Ripley's own records show that he took a larger role in the project during the later stages of construction of the external edifices, with his drawings showing him greatly altering the earlier works of both Campbell and Gibbs.
Меншік
Уолпол жомарт меймандылық танытқан; жергілікті Норфолк ақсүйектерімен бірге аң аулауға шығулары апталар бойы созылатын. Патшалық тұлғалардың келуі жиі болатын, ал оның саяси әріптестері, әсіресе Кабинетінің мүшелері, әр көктемде үш апта бойы Хоутонның бөлмелерінде жиналатын. Бұл жиналыстар Норфолк конгресі деп аталды. Үлкен палладиандық сарай Хоутон 400-ден астам ескі шеберлердің картиналарына, соның ішінде Ван Дейк, Пуссен, Рубенс, Рембрандт және Веласкестің туындыларына тұрақты орын болуы тиіс еді. Сэр Роберт Уолпол 1742 жылы Орфордтың 1-графы атанды. Мүліктің иелігі оның ұлы мен немересіне, екінші және үшінші графтарға көшті. Үшінші граф 1791 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол сэр Роберт Уолполдың кіші ұлы және үшінші графтың інісі Хорас Уолполға қайтарылды, ол 4-ші Орфорд графы болды. Сэр Роберт және Орфорд графтарының ізбасарлары жақын жердегі Сент-Мартин шіркеуіне жерленген. 1797 жылы қайтыс болғаннан кейін, мүлік оның әпкесі, Леди Мэридің отбасына өтті, ол Чолмондейли графесі болған және 1731 жылы 65 жылдан астам бұрын, 26 жасында қайтыс болды. Ол Джордж Чолмондейлидің 3-графына үйленді және Хоутон Холл оның Чолмондейли отбасының ұрпақтарымен өзгертіліп, бүгінгі күнге дейін күтіліп келеді. Полковник Роберт Уолпол 1667 немесе 1668 жылы Сидней Суссекс колледжінің кітапханасынан Бремен архиепискобы туралы кітап алды. 1950 жылдардың ортасында Хоутоннан табылған кітапхана кітабы 288 жыл кешігіп қайтарылды.
Walpole was an extravagant host; hunting parties with local Norfolk gentry would last for weeks at a time. Visits from royalty were common and his fellow politicians, particularly members of his Cabinet, held their meetings each spring over a three week period in the rooms at Houghton. These meetings were known as the Norfolk Congress. A grand Palladian pile, Houghton was intended to be the permanent home for more than 400 of his Old Master paintings, including works by Van Dyck, Poussin, Rubens, Rembrandt and Velázquez. Sir Robert Walpole became the 1st Earl of Orford in 1742. Ownership passed to his son and grandson, the second and third earls. On the death of the third earl in 1791, it reverted to Sir Robert Walpole's youngest son and uncle of the 3rd Earl, Horace Walpole, who became the 4th Earl of Orford. Sir Robert and his successors as Earls of Orford are buried in St Martin's Church nearby. On his death in 1797, possession passed to the family of his sister, Lady Mary, Countess of Cholmondeley, who had died aged just 26 more than 65 years earlier in 1731. She had married George Cholmondeley, 3rd Earl of Cholmondeley and Houghton Hall has been modified and maintained by her Cholmondeley family descendants to the present day. Colonel Robert Walpole borrowed a book about the Archbishop of Bremen from the Sidney Sussex College library in 1667 or 1668. The overdue library book was discovered at Houghton in the mid 1950s, and returned 288 years late.
Қазіргі күн
Үй, солтүстік және оңтүстік үймелерімен бірге, 1953 жылы І санатқа жатқызылды. 1990 жылдардың басында Ханс Холбейннің "Қызылша және жұлдызшалы әйел" (1528) суреті 1780 жылдан бері ілініп тұрған Хоутон қабырғаларынан алынып тасталды. Ол мұрагерлік салық төлеу және үй мен жерді күтіп ұстау үшін ақша жинау мақсатымен аукционға қойылды; нәтижесінде келіссөздер нәтижесінде картина Ұлттық галереяға 17 миллион фунт стерлингке салықсыз сатылды, себебі Англияда ұлттық қазына саналатын өнер туындыларын сатуға арнайы жеңілдіктер қарастырылған. XXI ғасырда өнер нарығының инфляциясы зор коллекциялары бар ескі әулеттерге үлкен тәуекелдер туғызды. Соңғы жылдары бірнеше заттың меншік құқығы салық төлеудің орнына Чолмондейлілерден Виктория және Альберт мұражайына берілді. 1994 жылдың 8 желтоқсанында Лондондағы Кристис аукционында Хоутоннан шыққан 23 миллион долларлық суреттер, жиһаз, күміс және декоративтік-қолданбалы өнер бұйымдары сатылды. Бұл ғимаратты болашақта сақтау үшін қор құру мақсатымен жасалды. Уильям Хогарттың Чолмондейли отбасының портреті сияқты кейбір өнер туындыларының жоғалуы күмәнді және ол Хоутонда көрсетілуде; бірақ маркиз ұрлық қаупінің ескерусіз қалмайтынын және келіссөздерге жатпайтынын жақсы біледі. 1990 жылы Чолмондей коллекциясынан ұрланған Жан Батист Одридің "Ақ үйрек" суреті әлі табылмай отыр.
The house, including the north and south attachments, was designated as Grade I listed in 1953. In the early 1990s, Hans Holbein's Lady with a Squirrel and a Starling (1528) was removed from the walls of Houghton where it had hung since 1780. It was put up for auction to raise money to pay inheritance taxes and for maintenance of the house and grounds; and eventually, negotiations led to the painting's sale to the National Gallery for £17 million tax free because of special incentives in England for selling works of art that are considered national treasures. In the 21st century, art market inflation has placed enormous temptations in the way of the old families with substantial collections. In recent years, ownership of several pieces have been transferred in lieu of tax from the Cholmondeleys to the Victoria and Albert Museum. A major sale of items of pictures, furniture, silver and objets d'art from Houghton estimated at $23 million was held at Christie's in London on 8 December 1994, with the intention of establishing an endowment fund for the future preservation of the building. Some artwork, such as William Hogarth's portrait of the Cholmondeley family is unlikely to be let go, and it remains on view at Houghton; but the Marquess admits that he is very aware that risk of theft is neither negligible nor negotiable. Jean Baptiste Oudry's White Duck, stolen from the Cholmondeley collection in 1990, is still missing.
Парктер мен бақтар
Чарльз Бриджменнің Хоутон саябағына жасаған жоспары бүгінге дейін сақталған. Оның "қисық жолдары" 18 ғасырдың басында тазартылып, содан бері күтіліп келеді. Біршам және Харпли ауылдық округтеріне дейін созылған бұл саябақ 1987 жылы Ұлттық тарихи саябақтар мен бақтар тізіліміне І санатқа енгізілді. Бриджмен бұрынғы қиылысқан далалардың геометриялық пішінін орман және саябақтың бөліктерімен алмастырды, ол сарайдың әсерлі архитектуралық стиліне одан да сай келеді деп есептеді. Төрт бағытта ағаштармен көмкерілген көріністер сарайға қарай бағытталған. Сэр Роберт Уолпол Генри Герберт, Пемброктың 9-шы графының жобасы бойынша архитектуралық әдемілікке ұқсайтын су мұнарасын (1731–32) салдырды. Ол 1982 жылы қайта жаңартылып, І санаттағы ескерткіш ретінде тіркелді. Осы толыққанды аяда Дэвид Чолмондлейдің 7-ші маркизі соңғы жылдары бірнеше заманауи сыртқы мүсіндерге тапсырыс берді. Үйдің батыс жағында шөптің арасынан өтетін жолдың соңында Корнуолл тақтасынан жасалған шеңбер орналасқан. Бұл жер өнері британдық мүсінші Ричард Лонгтың жобасы бойынша жасалған. Батыс жаққа қараған орманды аймақта екі заманауи архитектуралық әдемілік орналасқан. Америкалық суретші Джеймс Террелл Хоутон үшін Skyspace құрылысын жасады. Терреллдің құрылысы сырттан қарағанда тіреулерге орнатылған емен қабықпен қапталған ғимарат сияқты көрінеді. Құрылыстың ішінен көрерменнің назары жоғары қарай ауып, ашық шатырымен шектелген аспанға үңілуге мәжбүр болады. Бұл құрылыс қазіргі маркиздің әжесі Сибил Сассонның қолымен жасалған. Шотландиялық суретші Аня Галлаччо жолдың соңында саркофагқа ұқсайтын мәрмәр құрылысын жасады, ал жанында Сибилдің қолына ұқсайтын сызықтармен отырғызылған мыс шұңқыры бар. Кез келген маусымда, от шарымен қабаттасқан судың бұл ағыны бақтан тыс орналасқан заманауи туындыларға қарағанда кішірек масштабтағы 21 ғасырдың архитектуралық әдемілігін көрсетеді.
Charles Bridgeman's landscaping plan for the parkland at Houghton remains intact. His "twisting wilderness paths" were cleared in the early 18th century; and they have been maintained since then. The park, which extends into Bircham and Harpley parishes, was designated Grade I on the National Register of Historic Parks and Gardens in 1987. Bridgeman replaced the formal geometry of intersecting avenues with blocks of woodland and parkland which, as he saw it, was better able to complement the hall's compelling architectural statement. Tree lined vistas in four directions are aligned on the Hall. Sir Robert Walpole constructed a watertower (1731–32) with the appearance of an architectural folly which was designed by Henry Herbert, 9th Earl of Pembroke. It was restored in 1982 and is a Grade I listed building. In this well established context, a number of contemporary outdoor sculptures have been commissioned in recent years by David Cholmondeley, 7th Marquess of Cholmondeley. To the west of the house is a circle of Cornish slate at the end of a path mown through the grass. This land art feature was designed by the British sculptor Richard Long. Two modern follies lie in a wooded area to the side of the west front. American artist James Turrell contrived Skyspace for Houghton. Turrell's construction presents itself from the exterior as an oak clad building raised on stilts. From the inside of the structure, the viewer's point of view is focused upwards and inevitably lured into contemplating the sky as framed by the open roof. It is based on the signature of the current marquis' grandmother, Sybil Sassoon. Scottish artist Anya Gallaccio has created a sarcophagus like marble structure which is sited at the end of a path; and nearby is a copper beech hedge which is planted in lines mirroring Sybil's signature. In all seasons, this jet of water surmounted by a ball of flame illustrates a 21st century folly on a smaller scale than the contemporary pieces outside the garden walls.
Жылқы сынақтары
2007 жылдан бері жыл сайын мамыр айында Хоутон халықаралық жылқы сынақтары паркте өткізіліп келеді. Үш күндік халықаралық жарыспен бірге ұлттық іс-шаралар да ұйымдастырылады.
The Houghton International Horse Trials have been held in the park annually in May since 2007. National events run alongside the three day international event.
Үлгі сарбаздар
Хоутон Холлдағы тұрақты ғимараттар кешенінде Cholmondeley әскери моделдер коллекциясы орналасқан, бұл коллекция бұрын Cholmondeley Castle-де сақталған және 1980 жылы, Хоутон Холл жұртшылыққа ашылғаннан кейін көп ұзамай осы жерге көшірілді. Коллекция 1928 жылы 6-шы маркиз тарапынан құрылып, өмірі бойы толықтырылды және қазір шамамен 20 000 данадан тұрады.
The stable block at Houghton Hall houses the Cholmondeley Collection of Model Soldiers, previously at Cholmondeley Castle and moved to Houghton Hall in 1980 soon after it was opened to the public. The collection was started in 1928 by the 6th Marquess, expanded throughout his life, and now includes about 20,000 figures.