Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аргентиналық кинорежиссер және продюсер
Argentine film director and producer
Дэниел Бурман (29 тамыз 1973 жылы Буэнос-Айресте туған) – аргентиналық кинорежиссер, сценарийші және продюсер. Киносыншы Джоэл Поблетенің сөзіне қарағанда, Дэниел Бурман 1998 жыл шамасында басталған "Жаңа Аргентина киносы" деп аталатын ағымның мүшесі. Шындығында, киносыншы Энтони Кауфман indieWIRE үшін жазғанда, Бурманның "Cincoesquinas-те хризантема гүлінің жарылысы" (1998) "Жаңа аргентиналық кино" толқынының басталуы деп есептеледі.
Daniel Burman (born 29 August 1973, in Buenos Aires) is an Argentine film director, screenplay writer, and producer. According to film critic Joel Poblete, who writes for Mabuse, a cinema magazine, Daniel Burman is one of the members of the so called "New Argentina Cinema", which began circa 1998. In fact, film critic Anthony Kaufman, writing for indieWIRE, said Burman's A Chrysanthemum Burst in Cincoesquinas (1998) has been cited as the beginning of the "New Argentine Cinema" wave.
Өмірбаян
Бурман – польшалық еврей тегінен шыққан, Буэнос-Айресте туып өскен. Ол фильмдеріндегі кейіпкер Ариэль сияқты Аргентина және Польша азаматтығын иеленеді. Аудиовизуалды медиа өндірісіне ауысудан бұрын заңгерлік білім алған. 1995 жылы Диего Дубковскиймен бірге BD Cine (Бурман және Дубковский киносы) атты жеке өндіріс компаниясын құрды. Бурман Аргентина кино академиясының негіс қалаушы мүшесі. Оның "Esperando al Mesías" (2000), "El Abrazo Partido" (2004) және "Derecho de Familia" (2006) фильмдерінен тұратын трилогиясы Бурманның сценарийімен және уругвайлық актер Дэниел Хендлердің режиссерлік жұмысымен жасалған. Бұл фильмдер көбінесе автобиографиялық, қазіргі Буэнос-Айресте өмір сүретін жас, невроздық еврейдің өмірін көрсетеді. Ол басқа аргентиналық еврейлермен, әсіресе жазушы және клезмер музыканты Марсело Бирмажермен және Сесар Лернермен жиі жұмыс істейді. Оның комедиялық стилі жиі Вуди Алленмен салыстырылады, бірақ Бурман бұл салыстыруға құлшынбайды. Ол: «Бұл салыстыруға келмейді. Бірақ мен онымен өте қуаныштымын. Мен оны әлемдегі ең сыйлы адамдардың бірі деп санаймын», – деген. Бурманның фильмдері көптеген халықаралық кинофестивальдарда көрсетілді. "El abrazo partido" (2003) Берлин халықаралық кинофестивалінде Гран-при жүлдесін және Хендлерге ең жақсы актер сыйлығын жеңіп алды. Бурман 2004 жылы шыққан "Мотоцикл күнделіктері" және "Гараж Олимпо" (1999) фильмдерінің қосымша продюсері болды.
Burman is of Polish Jewish descent, and he was born and raised in Buenos Aires. He holds both Argentine and Polish citizenship, like his films' character, Ariel. He studied law before changing to audiovisual media production. In 1995, he launched his own production company together with Diego Dubcovsky, BD Cine (Burman and Dubcovsky Cine). Burman is also a founding member of the Academy of Argentine Cinema. His loose trilogy of films, Esperando al Mesías (2000), El Abrazo Partido (2004), and Derecho de Familia (2006), were all written and directed by Burman and star Uruguayan actor Daniel Hendler. They are largely autobiographical, dealing with the life of a young neurotic Jew in contemporary Buenos Aires. He frequently collaborates with other Argentine Jews, notably writer and klezmer musician Marcelo Birmajer, and César Lerner. His comedic touches often bring comparison to Woody Allen, a comparison Burman is quick to reject. He said, "It's not a measurable comparison. But I'm very happy with it. I admire him more than anyone else in the world." Burman's films have been featured in many film festivals around the world. El abrazo partido (2003) took the Grand Jury Prize at the Berlin International Film Festival, as well as best actor for Hendler. Burman was co producer of the successful 2004 film, The Motorcycle Diaries, as well as Garage Olimpo (1999).
Киноға қатысты пікірлер
ИндиWIRE.com сайтында жазатын журналист Брайан Брукспен сұхбатта, Бурман өзінің фильмдерге қатысты көзқарасын айтты. Ол: "Мен фильм түсіргенде, ешқандай мақсат қоймаймын, тек айтқым келген оқиғаны мүмкіндігінше дәл бейнелеуге тырысамын, және мені оқиғаны айтуға итерген сезімдер сценарийді оқығанда да туындауы керек", - деді. "Мен өзінің үшін фильмді жақсы көремін, камера түсірілімдерінің түрлерінің артық-кемдігін талқыламаймын, мысалы, жылдам камера. Мен фильмді оқиға айту құралы болғандықтан жақсы көремін", - деді ол TimesSquare.com сайтына берген сұхбатында.
In an interview with Brian Brooks, who writes for indieWIRE. com, an online community of independent filmmakers and aficionados, Burman discussed his approach to filmmaking. He said: "I don't have goals when I make a film, except to create as faithfully as possible the story I wanted to tell, and that the sensations that provoked me to tell the story are also caused when reading the script." "I don't love film in itself; it's not like I was debating the merits of using different types of camera work, like traveling shots. I love film because it's a story telling tool," he said in an interview he did for TimesSquare. com.
Пленкалар арасындағы өзара байланыстар
"Күткен Мессия" (2000), "Бөлінген құшақ" (2003) және "Отбасы құқығы" (2006) фильмдерінің шартты трилогиясы бір "әлемде" орын алады деуге болады. Үшеуі де ортақ белгілерге ие: оларды Бурман жазған және түсірген, ал барлық фильмдерде Дэниел Хендлер жас еврей рөлінде ойнайды. Сонымен қатар, бірнеше актер мен актриса фильмдерде екі рет қатысады. Хендлердің кейіпкерлерінің ұқсас есімдері болғандықтан (олардың барлығы Ариэль: Ариэль Голдштейн, Ариэль Макарофф және Ариэль Перельман) және бір фильмдегі кейіпкерлер екінші фильмде де пайда болатын болғандықтан, трилогия көбінесе бір әлемде орын алады деп есептеледі.
It is arguable that the loose trilogy of films — Esperando al Mesías (2000), El Abrazo Partido (2003), and Derecho de Familia (2006) — happen in the same "universe". The three share common traits: They are written and directed by Burman and all star Daniel Hendler in the title role as a young Jew. Additionally, several actors and actresses appear twice in the films. Because Hendler's characters share similar traits (they are all named Ariel: Ariel Goldstein, Ariel Makaroff and Ariel Perelman respectively) and because some characters from one film seem to appear in another, the trilogy is usually considered as happening in the same universe
Бірнеше байланыс үзілістері үш Ариэльдің әртүрлі адамдар екенін көрсетеді: бірінші фильмде Ариэльдің әкесі мейрамхананың иесі, ал анасы қайтыс болады; екінші фильмде әкесі көп бұрын қайтыс болған, ал анасы шағын дүкенге қарайды; үшінші фильмде әкесі фильмде қайтыс болады, ал анасы бұрыннан қайтыс болған. Дегенмен, бірінші фильмдегі Эстела есімді кейіпкер екінші фильмде де пайда болады, және екі фильмде де оны Мелина Петриелла ойнайды. Бұл кем дегенде алғашқы екі фильмді бір әлемге байланыстырады. Сонымен қатар, Хуан Хосе Флорес Квиспе екінші және үшінші фильмдерде "Рамон" рөлінде ойнайды. Оның кейіпкері, Эстеладан айырмашылығы, фильмнен фильмге өзгереді, бірақ бұл екінші және үшінші фильмдердің де бір әлемде орын алатынын көрсетеді, сондықтан трилогияның өзі бір сюжеттік желіде орналасқан, ал "Ариэль кейіпкері" бір адамның әртүрлі жақтарын көрсетеді немесе жай ғана кездейсоқтық болып табылады.
Several continuity changes show that the three Ariels are different people: In the first movie, Ariel's father is a restaurant owner, and his mother dies; in the second film, his father has been long gone, and his mother tends to a small shop; in the third movie, his father dies in the film, and his mother has been long dead. However, a character named Estela from the first film appears in the second, and is both times played by Melina Petriella. This at least connects the first two movies to the same universe. Additionally, Juan José Flores Quispe appears in the second and third movie as "Ramón". Although his character, unlike Estela, varies from film to film, this suggests that the second and third film also share the same universe and, thus, the trilogy itself is set in the same storyline, with the "Ariel persona" showing either different aspects of the same character or simply being a mere coincidence.
Өндіруші
El Crimen del Cacaro Gumaro (2014) a. k. a. "Көгірткелік хроникалар"
El Crimen del Cacaro Gumaro (2014) a. k. a. "The Popcorn Chronicles"
Марапаттар
Бангкок әлемдік кинофестивалі: Ең жақсы фильм; El Abrazo partido; 2004. Берлин халықаралық кинофестивалі: Күміс Берлин аюы; Төртінші дәрежелі жүлде; El Abrazo partido үшін; 2004. Clarin Entertainment Awards: Clarin сыйлығы – ең үздік фильм сценарийі; Derecho de familia үшін; 2006. Clarin Entertainment Awards: Clarin сыйлығы – ең үздік фильм сценарийі; El Abrazo partido үшін; 2004. Festróia Tróia Халықаралық кинофестивалі: Алтын дельфин; Todas las azafatas van al cielo үшін; 2002. Гавана кинофестивалі: Ең үздік жарияланбаған сценарий; El abrazo partido үшін; 2002. Гавана кинофестивалі: Гранд Корал, үшінші сыйлық; Esperando al mesías үшін; 2000. Лейда латын америка кинофестивалі: Ең үздік режиссер; Ең үздік фильм; ICCI сценарий сыйлығы; барлығы El Abrazo partido үшін; 2004. Лейда латын америка кинофестивалі: Ең жақсы фильм; El Esperando al mesías үшін; 2001. Мар-дель-Плата кинофестивалі: Көрермендер сыйлығы; Ең үздік ибероамерикандық фильм; SIGNIS сыйлығы; барлығы Derecho de familia үшін; 2006. Санта-Фе кинофестивалі: Luminaria сыйлығы; Ең үздік латындық фильм; Todas las azafatas van al cielo үшін; 2002. Сочи халықаралық кинофестивалі: FIPRESCI сыйлығы; Un Crisantemo estalla en cinco esquinas үшін; 1998. Санденс кинофестивалі: NHK сыйлығы; Every Stewardess Goes to Heaven (Латын Америкасы); 2001. Вальядолид халықаралық кинофестивалі: FIPRESCI сыйлығы; Esperando al mesías үшін; Буэнос-Айрестегі адамдардың үміттерін шынайы және символдық тұрғыдан бейнелегені үшін; 2002.
Bangkok World Film Festival: Best Film; El Abrazo partido; 2004. Berlin International Film Festival: Silver Berlin Bear; Jury Grand Prix; for El Abrazo partido; 2004. Clarin Entertainment Awards: Clarin Award Best Film Screenplay; for Derecho de familia; 2006. Clarin Entertainment Awards: Won Clarin Award Best Film Screenplay; for El Abrazo partido; 2004. Festróia Tróia International Film Festival: Golden Dolphin; for Todas las azafatas van al cielo; 2002. Havana Film Festival: Best Unpublished Screenplay; for El abrazo partido; 2002. Havana Film Festival: Won Grand Coral, Third Prize; for Esperando al mesías; 2000. Lleida Latin American Film Festival: Best Director; Best Film; ICCI Screenplay Award; all for El Abrazo partido; 2004. Lleida Latin American Film Festival: Best Film; for El Esperando al mesías 2001. Mar del Plata Film Festival: Audience Award; Best Ibero American Film; SIGNIS Award; all for Derecho de familia; 2006. Santa Fe Film Festival: Luminaria Award; Best Latino Film; for Todas las azafatas van al cielo; 2002. Sochi International Film Festival: FIPRESCI Prize; for Un Crisantemo estalla en cinco esquinas; 1998. Sundance Film Festival: NHK Award; for Every Stewardess Goes to Heaven (Latin America); 2001. Valladolid International Film Festival: FIPRESCI Prize; for Esperando al mesías''; For an honest, both realistic and symbolic depiction of human hopes in Buenos Aires nowadays; 2002.