Сара Эллис: Әйелдер рөлі мен әлеуметтік ой-пікірлер туралы жазушы.
Sarah Stickney Ellis
Сара Эллис (1799-1872) – ағылшын жазушысы, әйелдердің қоғамдағы рөлі, діни міндеттері туралы шығармалар авторы. Quaker және Congregationalist дінінде болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық балалар жазушысы, 1799–1872. Сара Стикни Эллис, туған кезде Сара Стикни (1799 – 16 маусым 1872), сондай-ақ Сара Эллис ретінде де танымал, ағылшын жазушысы. Ол квакер болып туып, кейін конгрегационалистке айналды. Оның көптеген кітаптарының басым бөлігі әйелдердің қоғамдағы рөліне арналған. Ол әйелдердің қыздар, әйелдер және аналар ретінде қоғамды жақсартуға жақсылыққа ықпал етуге діни міндеттілігі бар екенін айтты.
the Canadian children's author
English author, 1799–1872
Sarah Stickney Ellis, born Sarah Stickney (1799 – 16 June 1872), also known as Sarah Ellis, was an English author. She was a Quaker turned Congregationalist. Her numerous books are mostly about women's roles in society. She argued that women had a religious duty as daughters, wives and mothers to provide an influence for good that would improve society.
Ерте өмір
Сара Стикни квакер ретінде тәрбиеленген, бірақ кейін Лондон миссионерлік қоғамына қатысқан көптеген адамдар сияқты тәуелсіз немесе конгрегационалист болуды қалаған. Ол болашақ күйеуінің кітап оқуға және жазуға деген құштарлығын бөлісті. Ол бұған дейін жарияланған жазушы болған ("Жеке өмірдің суреттері" және "Өмір поэзиясы"), сонымен қатар жесір қалған пастор Уильям Эллистің редакциялаған "Христиандық естелік және миссионерлік жылдық" жинағына материалдар жазған. Олар Эллиспен Лондон миссионерлік қоғамында маңызды лауазымдар атқарған, миссионерлік қызметке атсалысқан және олардың арақ ішуге қарсы күреске ортақ қызығушылықтарын қолдаған ортақ достарының үйінде танысты. Уильям Эллис Оңтүстік теңіздерден қайтқаннан кейін Полинезияның географиясы, тарихы, ботаникасы және этнографиясы туралы жазбаларымен танымал болды. Сара Эллис негізінен қоғамдағы әйелдердің рөлі туралы кітаптары арқылы өзінің жетістіктерін көрсетті.
Sarah Stickney had been brought up as a Quaker, but latterly chose to be an Independent or Congregationalist, as did many of those involved in the London Missionary Society. She shared her future husband's love of books and of writing. Already a published writer (Pictures of Private Life and The Poetry of Life), she was also a contributor to The Christian Keepsake and Missionary Annual edited by the widower Rev William Ellis. She and Ellis met at the home of a mutual friend, who held prominent positions in the London Missionary Society, and with whom she worked for the missionary cause and to promote their common interest in temperance. William Ellis had started to become a successful writer on the topography, history, botany, and ethnography of Polynesia, since returning from the South Seas. Sarah Ellis gained her own success, primarily with books on women's roles in society.
Жүргізу кітаптары
Сара Эллистің белгілі еңбектері — «Англияның әйелдері» (1843), «Англияның әйелдері», «Англияның аналары», «Англияның қыздары» және «Rawdon House» және «Education of the Heart: Women's Best Work» сияқты тікелей білім беруге бағытталған жұмыстары. Әйелдерге моральдық тәрбие берудің негізгі әдеби тақырыбына байланысты ол Гертфордширде Роуддон үйін құрды. Ол кезде мектеп діни емес еді және оқу бағдарламасына аспаздық және үй шаруасын жүргізу енгізілді. Ал Сюзанна Кордер сияқты басқалары филантроп Уильям Алленнің 1820 жылдары барлық соңғы ғылымдарды оқыта отырып, дәстүрден бас тартқан Абни Парктегі квакер қыздар мектебін басқарды. «Жүрек тәрбиесі: әйелдердің ең жақсы жұмысы» (1869) атты еңбегінде Сара Эллис әйелдерге үй шаруасындағы міндеттерді үйретумен қатар, интеллектуалды білім берудің маңыздылығын мойындады, бірақ әйелдер Викториялық қоғамда негізінен білім беруді басқаратын және шешетін ерлердің алғашқы тәрбиешілері болғандықтан, әйелдер ең алдымен өз балаларында дұрыс моральдық мінезді дамытатын білім беру жүйесіне мұқтаж екенін атап өтті. Эллис 1840 және 1850 жылдары өзінің көптеген нұсқамалық жазбаларын қала маңындағы төменгі орта таптың өсуіне бағыттады. Оның оқырмандары отбасында бірінші болып үй қызметшісін жалдаған және тек үй шаруасына бейімделуге тырысып жатқан әйелдер болды. Тарихшылар Эллистің осы әйелдерді үй шаруасына үйретуіне, күйеулеріне тиісті бағынуына назар аударды: әйгілі сөздермен «азап шегу және тыныш болу». Алайда оның жазуының тағы бір жағы бар еді. Ол әйелдерге «жарасымды» күйеу таба алмаса, бойдақ болып қалу керектігін айтты. Ол орта таптағы некелерде ерлі-зайыптылар арасындағы келіспеушіліктің кең таралғанын білді, себебі әйелдер Эллис «жаратылыстың иелері» деп атаған күйеулеріне бағыну үшін күрескен. Ол әйелдердің өз мүдделері мен некелік келісімнің мүддесі үшін күйеулерін «жұмсарту» немесе манипуляциялау қажеттілігі туралы жазды. Жеке хаттарда ол өзінің Уильям Эллиспен некедегі шиеленістері туралы және күйеулерін тастап кеткен достары туралы айтты.
Well known works of Sarah Ellis are The Wives of England (1843), The Women of England, The Mothers of England, The Daughters of England, and some more directly educational works such as Rawdon House and Education of the Heart: Women's Best Work. Related to her principal literary theme of moral education for women, she established Rawdon House in Hertfordshire, Unusually for the time, the school was non denominational and included cookery and house management in the curriculum. whilst others such as Susanna Corder ran a novel Quaker girls' school at Abney Park, instituted by the philanthropist William Allen, which dissented from convention by teaching all the latest sciences as early as the 1820s. In Education of the Heart: Women's Best Work (1869), Sarah Ellis accepted the importance of intellectual education for women alongside training in domestic duties but stressed that since women were the earliest educators of the men who predominantly ran and decided upon education in Victorian society, women primarily needed a system of education that developed sound moral character in their offspring. Ellis aimed much of her prescriptive writing in the 1840s and 1850s at the expanding lower middle class in the suburbs. Her readers were women who might be the first in their family to employ a domestic servant, striving to adapt to an exclusively domestic role. Understandably, historians have focused on Ellis's education of these women in domestic duties, along with appropriate submission to their husbands: in the famous phrase, to "suffer and be still." However, there was another side to her writing. She insisted that women should remain single if they could not find a "reasonable" husband. She was conscious of the widespread incidence of marital disharmony in middle class marriages as women struggled to submit to husbands whom Ellis calls, ambiguously, "the lords of creation", and she wrote of the need for wives to "humor" or manipulate their husbands in their own interests and in the interests of marital harmony. In private correspondence, she spoke of tensions in her own marriage with William Ellis and of friends who had left their husbands.
Эстетика
Эллис өнер және эстетика туралы да жазды. Бұл 1835 жылы жарық көрген «Өмір поэзиясы» және 1866 жылы жарық көрген «Табиғаттағы және өнердегі сұлулық» кітаптарын қамтиды. Ол эстетиканы «табиғаттағы, өнердегі және әдебиеттегі сұлулықты қабылдауды зерттейтін ғылым» деп анықтады. Ол табиғи сұлулық туралы айта келіп, өнер табиғи сұлулықты жақыннан бақылауға негізделген және табиғи әдемі нысандардың идеалды ерекшеліктерін көрсете алса, ғана әдемі бола алатынын мәлімдеді. Ол символдар мен өнердің тарихи дамуы туралы талқылады, сонымен қатар өнердің нағыз бастауы ежелгі Египет өнері екенін айтып, оны жоғары бағалады. Оның «Табиғаттағы және өнердегі сұлулық» кітабы Джон Владимир Прайс редакциялаған, 19 ғасырдағы британдық эстетика бойынша 8 томдық серияда қайта жарық көрді.
Ellis also wrote about art and aesthetics. This included the 1835 book The Poetry of Life and the 1866 book The Beautiful in Nature and Art. She defined aesthetics as "the science which treats of the perception of the beautiful in nature, in art, and in literature". She gave an account of natural beauty and argued that art could be beautiful if it was based on close observation of natural beauty and drew out the ideal character of naturally beautiful objects. She discussed symbolism and the historical development of art, praising ancient Egyptian art which, she says, was the true beginning of art. Her book The Beautiful in Nature and Art was reissued in an 8 volume series of works in nineteenth century British aesthetics edited by John Vladimir Price.
Кейінгі өмірі
35 жыл үйленгеннен кейін, Эллистер 1872 жылғы маусымда бір апта ішінде дүниеден өтті. Ол тәуелсіз мінезді болғандықтан, үйлеріне жақын ауылға жерленді, ал күйеуі Викториялық Лондонның шетіндегі Конгрегационалистердің дінге бөлінбеген Абни Парк зиратына қойылды.
After 35 years of marriage, the Ellises died within a week of each other in June 1872. Being of independent mind, she was buried in the countryside near their home, whilst her husband was laid to rest in the Congregationalists' non denominational Abney Park Cemetery on the outskirts of Victorian London.