Бірінші дүниежүзілік соғыстың экспрессионист ақыны: Август Штрамм
August Stramm
Август Штрамм (1874-1915) – неміс экспрессионист ақыны, драматург. Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. Өлеңдері жаңашыл, поэзияға үлкен әсер етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Август Страмм (29 шілде 1874 – 1 қыркүйек 1915) – неміс соғыс ақыны және драматург, экспрессионизмнің алғашқы өкілі саналады. Страммның радикалды түрде эксперименталды өлеңдері және барлық келесі неміс поэзиясына тигізген маңызды әсері оны Эзра Паунд, Гийом Аполлинер, Джеймс Джойс және Т. С. Элиотпен салыстыруға әкелді. Императорлық неміс армиясының резервтік офицері Страмм Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда әскерге шақырылып, Шығыс майданында қаза болды. Джереми Адлер Август Страммды "Бірінші дүниежүзілік соғыстың ең инновациялық ақындарының" бірі деп атады.
August Stramm (29 July 1874 – 1 September 1915) was a German war poet and playwright who is considered the first of the expressionists. Stramm's radically experimental verse and his major influence on all subsequent German poetry has caused him to be compared to Ezra Pound, Guillaume Apollinaire, James Joyce, and T. S. Eliot. A reserve officer in the Imperial German Army, Stramm was called up to active service at the outbreak of World War I and was killed in action on the Eastern Front. Jeremy Adler has called August Stramm one of, "the most innovative poets of the First World War."
Ерте өмір
Август Страмм 1874 жылы Вестфалияның Мюнстер қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Пруссия армиясында қызмет еткен және Франко-Пруссия соғысында батылдығы үшін марапатталған. Патрик Бриджвотердің сөзінше, әкесінің мұрасы жас Страммды өмір бойы "міндет сезімімен" өмір сүруге итермеледі. Страмм "мектепте жақсы орындай алмады" және кейіннен жартылай оқу арқылы Абитур емтиханын тапсыруға мәжбүр болды. Анасы ұлының католик дін қызметкері болуын қалағанмен, Страмм 1893 жылы Германия почта министрлігіне кірді және тез арада жоғары лауазымға көтерілді. 1896-1897 жылдары, көру қабілеті нашар болғанына қарамастан, Страмм Императорлық неміс армиясында міндетті әскери қызметін өтеді. Әскерден босатылғаннан кейін Страмм поштада жұмысын жалғастырды және Бремен-Гамбург-Нью-Йорк бағытында жүретін сәнді мұхит кемелерінде пошта жөнелтуші ретінде қадірлі лауазымға ие болды. Бұл Страммды АҚШ-та бірнеше рет ұзақ уақытқа баруға мүмкіндік берді. Америкадан оралғаннан кейін, 1902 жылы Страмм романс жазушы Элсе Крафтқа үйленді, олардың екі баласы болды. Олар 1905 жылға дейін Бременде тұрды, содан кейін Берлинге көшті.
August Stramm was born in Münster, Westphalia, in 1874. His father had served in the Prussian Army and had been decorated for bravery during the Franco Prussian War. According to Patrick Bridgwater, his father's legacy caused the younger Stramm to go through life "with a sense of duty." Stramm gave "a middling performance at school" and later had to gain his Abitur through part time study. Against the wishes of his mother, who wanted her son to become a Roman Catholic priest, Stramm joined the German Post Office Ministry in 1893 was rapidly promoted. Between 1896 and 1897, despite being near sighted, Stramm served his year of compulsory military service in the Imperial German Army. After being demobilized, Stramm returned to working at the Post Office and was granted a coveted position as a postal worker on luxury ocean liners making the Bremen Hamburg New York run. This led to Stramm making several long stays in the United States. After returning from America, Stramm married the romance novelist Else Kraft, with whom he had two children, in 1902. They lived in Bremen until 1905, when they settled in Berlin.
Экспрессионистердің алғашқысы
Бриджвотердің айтуынша, "Оның ерте туындылары (романтикалық поэзия, қарапайым ландшафттарды суреттеу, натюрморттар, натуралистік пьеса) көбінесе түпнұсқасыз және туынды болды". Страммның қызы Инге кейін былай деп жазды: "1912 жыл шамасында әдебиет оны ауру секілді қамтыды. Оның ішінде Демон оянды". Страмм "жаңа, ешкімге таныс емес стильде" пьесалар мен өлеңдер жаза бастады, оларды басып шығаруға ешбір баспагер келіспеді. Джереми Адлердің сөзіне қарағанда, "Страммның пьесалары да ықшамдалып, қысқа болды, жағдайларды бірнеше ерекшеліктерге және көбінесе түсініксіз сөздер мен қимылдарға тоғыстырды. Кейіпкерлер "Ол" және "Ол" сияқты типтік болды, ал айналасы оқиғаға сіңіп кетті: дыбыс, сөз, қимыл және декорация символдық тұтасқа бірікті. Алғашқы жетілген пьесалар өзара толыққанды қарсылықты білдіреді: Символистік "Sancta Susanna" (1912-13) Рим-католик монахшаның қастылыққа берілгенін көрсетеді, ал Натуралистік "Rudimentär" (1912-14) Берлиндегі жартылай сауатты адамда ақылдың оянуын бейнелейді". Бірақ Страмм көп ұзамай "жазушы ретіндегі сәтсіздігіне байланысты үмітсіздікке жете жаздады". 1913 жылы ол барлық қолжазбаларын жоя жазуға келді, бірақ романдары жариялануда қиындықтарға тап болмаған Эльза Страмм күйеуін авангардтық "Der Sturm" журналының редакторы Герварт Уолденмен байланысуға итермеледі. Джереми Адлердің айтуынша, Герварт Уолден "Берлиндегі авангардтық қозғалыстың алдыңғы шебінде тұрды". Ол Оскар Кокошка, Пабло Пикассо, Франц Марк және Василий Кандинский сияқты көптеген халықаралық суретшілерден ұсыныстар алды. Уолден итальяндық футурист ақын Филиппо Томмазо Маринеттимен және француз ақыны Гийом Аполлинермен де байланыста болды. "Der Sturm" журналында Уолден Маринеттидің "Футуризм манифестін" және Аполлинердің "Заманауи сурет" еңбегінің неміс тіліндегі аудармаларын жариялады. Адлердің сөзіне сүйенсек, "Уолден үшін кубизм, футуризм және экспрессионизм негізінен бір-бірімен үйлесімді болды, және ол оларды өзінің барлық нәрсені қамтитын "Sturm Kunst" өнерінде біріктіруге тырысты". Алайда, 1914 жылы тамызда Август Страмм оған хабарласқанға дейін Уолденде "Der Sturm" журналында ұсынылған халықаралық элитамен теңесе алатын" неміс ақыны болған жоқ. Олардың алғашқы кездесуінен бастап Уолден мен Страмм арасында жақын достық қарым-қатынас орнады. Жеке және шығармашылық тұрғысынан "олар бір-біріне қажет болды, және Уолденнің ынтасы арқасында Страммның стилі енді толыққанды жетілгендігін айтуға болады. Келесі он алты айда Страмм өзінің беделін құраған алпыс екі қысқа өлең жазды. Осы кезеңде "Der Sturm" журналының бір де бір саны Страммның пьесасын немесе оның өлеңдерінің жинағын қамтымаған жоқ".
According to Bridgwater, "His early work (romantic poetry, painting rather ordinary landscapes, still lifes, a naturalistic play) was basically unoriginal and derivative." Stramm's daughter Inge later wrote that, "around the year 1912, literature overtook him like a sickness A Demon awoke in him." Stramm began writing plays and poems "in a strange new style that could find no publisher." According to Jeremy Adler, "Stramm's plays, too, became concentrated and brief, distilling situations into a few characteristics and increasingly ambiguous words and gestures. Characters are types like 'He' and 'She', and the surroundings merge into action: sound, word, gesture, and decor blend into a symbolic whole. The first mature plays are complementary opposites: the Symbolistic Sancta Susanna (1912 13)," portrays a Roman Catholic nun who violates her vow of chastity, "while the Naturalistic Rudimentär (1912 14) shows the glimmerings of reason awakening in a Berlin semi literate." Stramm, however, was soon, "driven to near despair by his lack of success as a writer." By 1913, he was on the verge of destroying all his manuscripts when Else Stramm, whose novels had had no such troubles with publication, urged her husband to contact Herwarth Walden, the editor of the avant garde magazine Der Sturm. According to Jeremy Adler, Herwarth Walden, "stood at the forefront of the avante garde movement in Berlin." He was receiving submissions from countless international artists, including Oskar Kokoschka, Pablo Picasso, Franz Marc, and Wassily Kandinsky. Walden was also in contact with Italian Futurist poet Filippo Tommaso Marinetti and with French poet Guillaume Apollinaire. In Der Sturm, Walden had published German translations of Marinetti's Manifesto of Futurism and Apollinaire's Modern Painting. According to Adler, "For Walden, Cubism, Futurism, and Expressionism were essentially the same, and he sought to unite them in his own all embracing Sturm Kunst." What Walden had lacked, however, before August Stramm contacted him in 1914, was a German poet "whose work could stand comparison with the international elite who figured in Der Sturm." From the time of their first meeting, a close friendship developed between Walden and Stramm. Personally and artistically, "they became indispensable to each other and it can be inferred that Stramm's style now became fully mature through Walden's encouragement. In the next sixteen months, Stramm produced the sixty two shorter poems on which his reputation mainly rests. During this period, hardly an issue of Der Sturm appeared that did not contain a play by Stramm or a group of his poems."
Соғыс қызметі
. Страмм был резервным офицером прусской армии. К 1914 году он достиг звания капитана. С началом Первой мировой войны в 1914 году Страмм был "немедленно призван" и "назначен командиром роты в 110-й ландвер-полк, с которым он участвовал в боях на Западном фронте, в Вогезах и в Эльзасе". По словам Джереми Адлера, "с самого начала у Страмма было мало иллюзий, и он не разделял так называемый хурра-патриотизм". В середине января 1915 года Страмм был переведен, вновь в качестве командира роты, в недавно сформированный 272-й резервный пехотный полк, который дислоцировался в Оизе, недалеко от реки Сомма на севере Франции. К концу месяца Страмм был награжден Железным крестом (II класса) за храбрость, проявленную в бою. В письме от 14 февраля 1915 года Страмм писал: "Но во мне ужас, вокруг меня ужас, клокочущий, накатывающий, душащий, опутывающий. Больше нет выхода". 23 февраля 1915 года он написал: "Германии нужны храбрые солдаты. Ничего другого не годится. Мы должны довести это до конца, как бы ни осуждали войну". По словам Патрика Бриджвотера, "хотя известно, что Страмм любил свою мирную роль резервного офицера, он был слишком чувствителен, чтобы питать какие-либо иллюзии относительно войны, которую он ненавидел (несмотря на нездоровое очарование, которое она на него оказывала). 12 января 1915 года он писал Уолдену с Западного фронта: 'Я стою, как судорога, неустойчиво, без фундамента, без подпорки, зафиксирован и онемел в гримасе своей воли и упрямства', а через несколько месяцев он писал своей жене из Галиции, что все было настолько ужасно, настолько невыразимо ужасно. Таким образом, хотя он всегда был абсолютно уверен в своем долге, он не написал ни одного шовинистического военного стихотворения, даже в то время, когда, казалось, почти все в Германии делали это. Он также не писал открыто антивоенных стихов, что противоречило бы его совести. Оглядываясь назад, кажется невероятным, что стихотворение "Feuertaufe" ("Крещение огнем") вызвало скандал в немецкой прессе в 1915 году, поскольку его единственным недостатком является его абсолютная честность, попытка передать ощущение попадания под вражеский огонь в первый раз и его неявный отказ притворяться, что это ощущение было героическим восторгом". По словам Джереми Адлера, "хотя письма свидетельствуют о глубокой внутренней борьбе, Страмм был популярным офицером и храбрым солдатом". В конце апреля 1915 года полк Страмма был переброшен на Восточный фронт для участия в Горлицко-Тарнувском наступлении против русских оккупированных земель Австро-Венгерской короны Галиции под командованием генерала Августа фон Маккенсена. По словам Патрика Бриджвотера, "Страмм отличился и в какой-то момент исполнял обязанности командира батальона, в этой роли он участвовал в атаке на русские позиции в Острове. Здесь он получил австрийский Kriegsverdienstkreuz и был представлен к Железному кресту (I класса)". После повторного захвата Пшемысля и Львова Страмм и его полк продолжили преследовать русскую императорскую армию во время Великого отступления 1915 года. К июлю полк Страмма достиг реки Буг. В начале августа 1915 года Страмм был отправлен домой в свой последний отпуск. Его дочь Инге, которая обожала своего отца, позже вспоминала, как Страмм заставил своего десятилетнего брата пообещать "никогда не разочаровывать себя", быть "свиньей" перед самим собой. Позже его семья узнала, что на протяжении всего отпуска Страмм носил с собой письмо в кармане, которое ему нужно было только подписать, чтобы быть освобожденным от дальнейшей военной службы по просьбе своего издателя. К этому времени Страмм пришел ненавидеть войну и верил, что его смерть в бою неминуема. Его разум также был полон проектов, которые он жаждал записать. Однако, по словам Патрика Бриджвотера, Страмм "не смог принять алиби высшего долга перед литературой" и оставил письмо неподписанным. Вернувшись в свою роту после недельного путешествия, Страмм обнаружил, что ее численность сократилась до 25 человек. Это было время русского контрнаступления под командованием генерала Алексея Брусилова. Страмм с остатками своей роты участвовал в "гигантской битве за Брест-Литовск", которая пала под натиском полка Страмма 25 августа 1915 года.
. Stramm was a reserve officer in the Prussian Army. By 1914 he had reached the rank of captain. Upon the outbreak of World War I in 1914, Stramm "was called up immediately" and was, "posted as a company commander to Landwehrregiment 110, with which he saw action on the Western Front, in the Vosges, and in Alsace." According to Jeremy Adler, "From the start, Stramm had few illusions and never joined in the so called Hurrah Patriotismus." In mid January 1915, Stramm was reassigned, again as a company commander, to the newly formed Reserve Infantry Regiment 272, which was stationed at Oise, near the Somme River in northern France. By the end of the month, Stramm had been awarded the Iron Cross (Second Class) for courage under fire. In a letter on February 14, 1915, Stramm wrote, "But there is horror in me, there is horror around me, bubbling, surging around, throttling, ensnaring. There's no way out anymore." On February 23, 1915, he wrote, "Germany needs brave soldiers. Nothing else will do. We have to go through with it, however much we condemn the war." According to Patrick Bridgwater, "While Stramm is known to have enjoyed his peacetime role of reserve officer, he was too sensitive to have any illusions about the war, which he hated (for all the unholy fascination it held for him). On 12 January 1915 he wrote to Walden from the Western Front, 'I stand like a cramp, unsteady, without a foundation, without a brace, anchored, and numb in the grimace of my will and stubbornness,' and a few months later he wrote to his wife from Galicia that everything was so dreadful, so unspeakably dreadful. Thus while he was always absolutely sure where his duty lay, he did not write a single chauvinistic war poem even at the time when nearly everybody else in Germany or so it seemed was doing so. Nor did he write overtly anti war poems, which his conscience would not have allowed him to do. In retrospect it seems extraordinary that the poem Feuertaufe ("Baptism by Fire") should have caused a scandal in the German press in 1915, for its only conceivable fault is its utter honesty, its attempt to convey the feeling of coming under enemy fire for the first time and its implicit refusal to pretend that the feeling in question was one of heroic excitement." According to Jeremy Adler, "Although the letters testify to profound inner turmoil, Stramm was a popular officer and a brave soldier." At the end of April 1915, Stramm's regiment was transferred to the Eastern Front, in order to serve under the command of General August von Mackensen in the Gorlice–Tarnów Offensive against the Russian occupied Austro Hungarian Crownland of Galicia. According to Patrick Bridgwater, "Stramm distinguished himself and was at one point acting Battalion Commander, in which role he was involved in the attack on the Russian positions at Ostrow. It was here that he won the Austrian Kriegsverdienstkreuz and was recommended for the Iron Cross (First Class)." After the recapture of Przemysl and Lviv, Stramm and his regiment continued to pursue the Imperial Russian Army during the Great Retreat of 1915. By July, Stramm's regiment had reached the Bug River. At the beginning of August 1915, Stramm was sent home on what was his final furlough. His daughter Inge, who adored her father, later recalled how Stramm made her ten year old brother promise, "never to let himself down," by being, "a Schweinhund before himself." His family later learned that throughout his furlough, Stramm had carried a letter in his pocket which he needed only to countersign in order to be released from all future military service at his publisher's request. By this time, Stramm had come to detest the war and believed that his death in combat was imminent. His mind was also filled with projects that he longed to write down. In the end, however, Stramm was, according to Patrick Bridgwater, "unable to accept the alibi of a higher duty to literature," and left the letter unsigned. After returning to his company following a week's journey, Stramm found that they had been reduced to only 25 men. It was the time of a Russian counteroffensive led by General Aleksei Brusilov. Stramm, with the remnants of his company, were involved in "the giant battle for Brest Litovsk", which fell to Stramm's regiment on August 25, 1915.
Өлім
1915 жылдың 1 қыркүйегінде Август Страмм Рокитно батпақтарында Ресей империясының әскеріне қарсы шабуылға шықты. Шабуыл қатыгез қолма-қол ұрысқа ұласты, ал 70 рет шайқасқа қатысқан Страммды орыс әскері басына атты. Ол шабуыл кезінде қаза тапқан ротасының соңғы мүшесі болды. Джереми Адлердің сөзінше, Страмм өмінен озып кеткен кезде І дәрежелі Темір крест орденімен марапатталуға тиіс болған. Патрик Бриджвотердің айтуынша, "Ең таңғажайып нәрсе – ол 1915 жылы Брест-Литовск маңындағы тотальді соғыстың тозағында ұзақ жылдар бойы іздеген үйлесімділікті тапқандай көрінеді". Өліміне бірнеше апта қалғанда Страмм Герварт Уолденге былай деп жазған: "Таңқаларлықтай, өмір мен өлім – біреу, екеуі де біреу. Шайқас, түн, өлім және бұлбұл – барлығы біреу. Біреу! Ал күресу, ұйықтау, армандау және іс-қимыл – бәрі біреу! Ешқандай бөліс жоқ! Барлығы бірігіп, күн мен құйын сияқты жүзіп, жылтылдайды. Тек уақыт ғана алға жылжиды, осы уақыт. Сондықтан күресу, ашару, ән салу, өлу – барлығы! Әскер мен офицер! Күндіз-түн! Көңіл сыздату, қан төгу! Менің үстімде бір қол жарқырап тұр! Мен барлығынан өтемін. Мен – барлығымын!". Американдық жаңа ой философы Ральф Уолдо Триннің "Шексізбен үйлесімде" (In Harmonie mit dem Unendlichen) кітабының 1904 жылғы неміс тіліндегі қанға боялған бір данасы Страммның өлімінен кейін қалтасынан табылған. Страммның Тринге деген құштарлығының Америка Құрама Штаттарында өткізген уақытының нәтижесі деп саналады. Август Страммның денесі 1915 жылдың 2 қазанында қазіргі Беларусьтің Кобрин ауданындағы Городец қаласында толық әскери салтанатпен жерленді. Капитан Страмм мен оның ұлы Гельмут екеуі де Берлин маңындағы Стансдорфтың оңтүстік-батыс зиратына жерленген.
On September 1, 1915, August Stramm led an attack against the Imperial Russian Army in the Rokitno Marshes. The attack degenerated into brutal hand to hand combat and Stramm, who had been in action 70 times in all, was shot in the head by a Russian soldier. He was the last member of his company to fall during the attack. According to Jeremy Adler, Stramm was about to be awarded the Iron Cross (First Class) at the time of his death. According to Patrick Bridgwater, "What is quite extraordinary is that he appears to have found in the hell on earth of total warfare around Brest Litovsk in 1915 the sense of harmony he had sought for so long." A few weeks before his death, Stramm had written to Herwarth Walden, "Singularly, life and death are one Both are one Battle and the night and death and the nightingale are all one. One! And fighting and sleeping and dreaming and acting are all one! There is no separation! All goes together and swims and shimmers like sun and whirlpool. Only time goes forward, time this. So do fighting, hungering, singing, dying. All! Soldier and officer! Day and night! Sorrowing and bleeding! And a hand shines over me! I swim through everything. Am everything! I!". A blood stained copy of the 1904 German translation of the book "In Tune with the Infinite" (In Harmonie mit dem Unendlichen), by American New Thought philosopher Ralph Waldo Trine, was found in Stramm's pocket after his death. Stramm's enthusiasm for Trine is believed to have been a legacy of the time he spent living in the United States. August Stramm's body was buried with full military honors at Gorodets, in the Kobryn District of modern Belarus, on October 2, 1915. Captain Stramm and his son Helmuth both lie buried at the Stahnsdorf South Western Cemetery, near the Berlin suburb of the same name.
Әдеби мансап
Джереми Адлер Август Страммды «Гийом Аполлинермен қатар Бірінші дүниежүзілік соғыстың ең инновациялық ақындарының бірі» деп жазды. Адлердің жазуынша, Страмм «тілді физикалық материал ретінде қарастырған» және «синтаксисті оның ең қажетті элементтеріне дейін қысқартқан». Страммның «ескіден жаңа сөздер жасауға» құштарлығын келтіре отырып, Адлер сондай-ақ «Джеймс Джойс ағылшын тілінде жасаған нәрсені ауқымды түрде, Страмм неміс тілінде одан сәл қарапайым түрде іске асырды» деп жазды. 1914 жылдың сәуірінен Ұлы соғыс басталғанға дейін Страмм өзінің алғашқы жинағына енген өлеңдерін жазды, ол «Du. Liebesgedichte» (Сен. Махаббат өлеңдері) деп аталды. Джереми Адлердің сөзіне сүйенсек, «Du» жинағындағы өлеңдер «ақынның өзінің «Ich» (Мен) және көбінесе анықталмаған «Du» (Сен) арасындағы өзгеретін және көбінесе шиеленісетін қарым-қатынасын зерттейді. Бұл «Du» жалғыз әйелден гөрі, әйелдер, адамзат және Құдайды қамтиды. Осы жинақтағы «сүйіспеншілік» Фрейденхаустағы («Рахат үйі») төмендеген жыныстық сезімдерден бастап, Оллмахттағы («Барлық Құдіретті») Құдайға деген сүйіспеншілікке дейін ауысады. Сүйіспеншілік өзімен бірге күмәнділікті алып жүреді; немесе, дәлірек айтқанда, оны өзінің қарама-қарсысы – күрестен бөліп қарастыруға болмайды. Жиын осы екіжақтылықты жариялайтын өлеңмен басталады: Liebeskampf («Махаббат күресі»). «Du. Liebesgedichte» 1915 жылы Страмм майданға аттанғанда жарық көрді. Страммның соғыс поэзиясы оның өмірінде «Der Sturm» журналында жарияланды және кейіннен 1919 жылы оның өлімінен кейін шыққан «Tropfenblut» («Қан тамшысы») жинағына енді. Патрик Бриджвотердің айтуынша, «Страммның соғыс өлеңдері нақты, қарапайым шындықтармен, майдандағы өмірдің негізгі тәжірибелерімен байланысты». Джереми Адлердің пікірінше, «неміс тіліндегі басқа өлеңдерден айырмашылығы, Страммның соғыс өлеңдері майданның тікелей әсерін береді. Өзін-өзіңнен алыстатудан бас тартып, өлеңнің өзін шындық ретінде қарастыра отырып, Страмм соғыстың күшті бейнелерін тікелей оқырманға ұсынады. Ол өзінің жаңадан жетілдірілген барлық тәсілдерін пайдалана отырып, соғыстың әртүрлі қорқынышты сәттерін дәл жеткізеді: «Im Feuer» («Отта») атыс астында болудың үрейі, «Granaten» («Гранаталар») атқылауы, «Zagen» («Қорқу») тергелісі, «Signal» («Сигнал») қиын шабуылы, «Heidekampf» («Орман шайқасы») немесе «Urtod» («Бастапқы өлім») жеке шайқасы. Бірақ «Abend» («Кеш») кешкі атмосферасындағы сияқты, ақынның алыстағы «Du» көріп, жоғары күшке ие болу сияқты сирек кездесетін әдемілік сәттері де бар».
Jeremy Adler has written that August Stramm was, "along with Guillaume Apollinaire, among the most innovative poets of the First World War." Stramm, Adler writes, treated, "language like a physical material" and, "honed down syntax to its bare essentials." Citing Stramm's fondness for "fashioning new words out of old," Adler has also written that, "what James Joyce did on a grand scale for English, Stramm achieved more modestly for German." Between April 1914 and the outbreak of the Great War, Stramm wrote the poems contained in his first collection, which was titled Du. Liebesgedichte (You. Love Poems"). According to Jeremy Adler, the poems contained in Du explore, "the changing and often tense relationship between the poet's self Ich (I), and an often undefined Du (You). This Du, more than a single woman, is extended to include womankind, humanity, and God. This the 'love' recorded ranges from debased sexuality in Freudenhaus ("House of Pleasures") to the love of God in Allmacht ("Almighty"). Love is seen as essentially ambiguous; or, rather, it cannot be separated from, and always involves its own opposite, strife. Appropriately, the collection begins with a poem that announces this duality: Liebeskampf (Love Fight")." Du. Liebesgedichte was published whilst Stramm was at the front in 1915. Stramm's war poetry was published in Der Sturm during his lifetime and later appeared in the collection Tropfenblut ("Dripping Blood"), which was posthumously published in 1919. According to Patrick Bridgwater, "Stramm's war poems are concerned with particulars, with the brute realities, the basic experiences of life at the front." According to Jeremy Adler, "Like no others in German, Stramm's war poems give an immediate impression of the front. By eschewing a self conscious persona, and treating the poem itself as a reality, Stramm thrusts intense images of the war directly before the reader. Exploiting all his newly perfected techniques, he precisely conveys the exact moments, the various horrors of war: the terror of being under fire in Im Feuer, shelling in Granaten, hesitation in Zagen, the difficult advance in Signal, combat in Haidekampf, or single combat in Urtod ("Primal Death"). But there are also rare moments of beauty, as in the evening atmosphere of Abend, when the poet glimpses a higher being, the distant Du."
Мұра
Адлер сонымен қатар Август Страммның "негізгі жаңалығы (Германияда әлі де толыққанды танылмаған) – бұл жаңа, бейнелеу емес поэзияны жасау болды", ол "салыстыруға болады" Пабло Пикассоның абстракт өнерді жасауымен және Арнольд Шёнбергтің классикалық музыканы жазудағы революциясымен. 1985 жылы жарық көрген "Бірінші дүниежүзілік соғыстың неміс ақындары" атты кітабында Патрик Бриджвотер Страммның поэзиясынан шабыттанған әдеби қозғалысты "неміс импрессионизмінің бір түрі" деп атады. 1914 жылы соғысқа дейін Т. Э. Хюльме Берлиндегі "Кабаре Гну" клубында Страммның поэзиясын және одан шабыттанған өлеңдерді оқыған. Хюльме кейіннен былай деп жазды: "Өте қысқа сөйлемдер қолданылады, кейде соншалықты қысқа және эллипстік болып келеді, тіпті өткір және ұсақ-түйек әсерін тудырады. Тілді жаңаша қолдануға, оны белгілі бір кемшіліктерден құтқаруға нақты әрекет жасалып жатыр." Джереми Адлердің сөзіне сәйкес, "Страммның қатал, талапкер стилі" Георг Траклдың танымалдығына жетпесе де, Страмм "неміс поэзиясына маңызды әсер еткен". Біріншіден, оның өлеңдері Курт Хейнике, Отто Небель және Франц Беренс кіретін "Штурм шеңбері" ақындары үшін үлгі болды. Содан кейін, Дадаизм және Курт Швиттерс Страммды бастапқы нүкте ретінде қабылдады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Страммның поэзиясы Герхард Рюм және Пол Селан сияқты тәжірибелі жазушыларды шабыттандырды. 1988 жылы Адлер былай деп мәлімдеді: "Бірнеше жас жазушылар Август Страммның өзіне әсер еткенін ашық мойындайды" және оның "заманауи классик ретіндегі орны қалыптасқандай көрінеді". 1921 жылы классикалық музыканың неміс композиторы және Ұлы соғыстың қатысушысы Пол Хиндемит Страммның "Санкта-Сузанна" пьесасын, пәктілікке берген уәдесін бұзған монах қыз туралы, сол атпен операға айналдырды. Алайда, Германиядағы Рим-католик шіркеуінің өкілдері арасында премьераға қатысты пікір қақтығыстары болды, себебі олар үшін бұл тақырып өте жағымсыз болды. Страммның өлеңдерінің ағылшын тіліне аудармаларын Патрик Бриджвотер ("Август Страмм, 22 өлең, 1969") және Джереми Адлер ("Тим Кросс, Бірінші дүниежүзілік соғыстың жоғалған дауыстары, 1988") жариялады.
Adler has also written that August Stramm's "essential innovation (still too little recognized in Germany) was to create a new, non representational kind of poetry," which is, "comparable," to Pablo Picasso's creation of abstract art and to Arnold Schönberg's revolution in the writing of Classical music. In his 1985 book, The German Poets of the First World War, Patrick Bridgwater dubbed the literary movement inspired by Stramm's poetry, "the German variety of Imagism." Shortly before the outbreak of war in 1914, T. E. Hulme heard the kind of poetry that Stramm created and inspired being read aloud at the Cabaret Gnu in Berlin. Hulme later wrote, "Very short sentences are used, sometimes so terse and elliptical as to produce a blunt and jerky effect It is clear that a definite attempt is being made to use the language in a new way, an attempt to cure it of certain vices." Even though, according to Jeremy Adler, "Stramm's rigorous, demanding style," never gained him the popular appeal of Georg Trakl, Stramm, "has had a significant influence on German poetry." First his verse was a model for the poets of the Sturm Kreis ("Sturm Circle") which included Kurt Heynicke, Otto Nebel, and Franz Behrens. Then, Dadaism and Kurt Schwitters took Stramm as their starting point. After the Second World War, Stramm's poetry inspired experimental writers like Gerhard Rühm and Paul Celan. Writing in 1988, Adler commented that, "several younger writers openly acknowledge," that they have been influenced by August Stramm and that his, "place as a modern classic seems to be assured." In 1921, Paul Hindemith, a German composer of Classical music and fellow veteran of the Great War, turned Stramm's play Sancta Susanna, about a nun who breaks her vow of chastity, into an opera with the same name. The premiere, however, was not without controversy among members of the Roman Catholic Church in Germany, to whom the subject matter was understandingly very offensive. English translations of poems by Stramm were published by Patrick Bridgwater (August Stramm, 22 Poems, 1969) and Jeremy Adler (Tim Cross, The Lost Voices of World War I, 1988).