Кіріспе

Кокс Луизианаға қарсы, 379 U.S. 536 (1965), АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуіне негізделген АҚШ Жоғарғы Сотының ісі. Ол штаттық билік, бейбіт демонстрацияларға қатысып, зорлық-зомбылыққа ұшырауы мүмкін наразылық білдірушілерге қарсы "қоғамдық тәртіпті бұзу" заңдарын қолдануға құқығы жоқ деп шешті.

Өмірбаян

Бұл оқиға 1961 жылдың 14 желтоқсанында Луизиана штатының Батон-Руж қаласындағы бөлінген мейрамхана алдында өткен пикетке байланысты туындады, нәтижесінде Солтүстік университетінің 23 студент наразысы ұсталды. Ертесі күні Б. Элтон Кокс атты дін қызметкері студенттерді ұстап тұрған сот ғимаратының жанында 2000 адамдық наразылық акциясын ұйымдастырды. Полиция сот ғимаратының қарсы бетінде акция өткізуге рұқсат берді. Көшенің екінші жағында 100-300 адам жиналды. Наразылық білдірушілер бейбіт және тәртіпті түрде шеру тартты, ән-күйлер шырқады, ал тұтқындалған студенттер де оларға әнмен жауап берді. Содан кейін Кокс наразылық білдірушілерге сот ғимаратынан шыққаннан кейін қала орталығына барып, бөлінген асханаларда отыруға шақырды. Бұл көшедегі жиналған ақ халық арасында наразылық пен ашу-ыза тудырды. Шериф наразылық білдірушілерге тарап кетуге бұйрық берді, бірақ олар тарар алдында полиция қара түсті адамдар тобына көз жасы ағызатын газ таратты, соның салдарынан бірнеше адам, тіпті министр Кокс та, аяғына газ баллоны тиіп жарақат алды. Осы кезде ешкім тұтқындалмады, бірақ келесі күні пастор Кокс шіркеуде тұтқындалды және Луизиана заңы бойынша төрт қылмыс жасады деп айыпталды: қылмыстық сөз байласу, қоғамдық тәртіпті бұзу, жолдарды кедергілеу және сот ғимаратының алдында пикетке қатысу. Коксқа тағылған осы ауыр айыптар жергілікті азаматтық құқық қозғалысының қаржысын сарқып, оның жетекшілігін басып тастау мақсатымен, аса жоғары кепілдік мөлшерін белгілеу үшін жасалған сылтау болды. Кейін Кокс қылмыстық сөз байласу айыбынан ақталды, бірақ қалған үш айып бойынша кінәлі деп танылып, бір жыл тоғыз айға бас бостандығынан айырылды және 5700 доллар айыппұл төледі. Луизиана Жоғарғы соты екі жеке шешімде үш айыптау үкімін де растады. Екі үкім де апелляцияға берілді.

Әлеуметтік жағдай

Барлық соттар Жоғарғы Сотпен бірдей сот стандарттарын ұстанады, бірақ жергілікті және штаттық соттар өз орналасқан жеріне және өкілдік органдарына тән саяси және әлеуметтік ортаның тікелей ықпалында болады (Vines 1965: 5). Мысалы, 1950-1960 жылдары АҚШ-тың оңтүстігіндегі штаттар мен қалаларды басқаратын соттар, елдің басқа аймақтарындағы соттарға қарағанда, олармен бірге өмір сүрген және күнделікті көрген нәсілдік күреске көбірек бейімделген. Ал "Жоғарғы Сот судьяларының сайлау округі болмауы керек, олар өмір бойына барлық адамдардың үстінен төрешілік ету үшін тағайындалады". (Steel 1968) Осы себепті оңтүстік афроамерикандықтары федералдық соттарда соттасуды артық көреді, себебі олар әділ және заңға сәйкес сотталу мүмкіндігінің жоғары екенін сезінеді. 1950 және 1960 жылдардағы зерттеулер афроамерикандықтардың федералдық соттарды штаттық соттардан артық бағалағанын көрсетті, себебі федералдық соттар афроамерикандық айыпталушылардың пайдасына оңтүстіктегі штаттық соттардағы істерге қарағанда 60% жиі үкім шығарды. Бұл Оңтүстік штаттары мен қоғамдық округтерінде үлкен шиеленіс пен қақтығыстарға әкелді және Жоғарғы Сотты нәсіл және кемсітушілікке қатысты даулы мәселелерге жауап беруге мәжбүр етті. 1964 жылдың соңында, Жоғарғы Сот Кокс пен Луизиана арасындағы дауды қарағанда, демонстрациялар мен наразылықтар американдық қоғамдағы өзгерістерді білдірді. 1965 жылы New York Times газетінің редакциондық мақаласында Джеймс Рестон наразылық пен әлеуметтік өзгерістер туралы айта келе, "елдегі өрбудегі наразылық өзінің әсерін тигізіп жатыр" деді (Reston 1965: 34). Рестон сондай-ақ "Америкадағы шіркеу мен университеттердің жаңа белсенді рухы, қазіргі заманғы теледидар мен ұшақтармен бірігіп, АҚШ-тағы заң мен саясатқа терең ықпал етуде" деді (Reston 1965). Осы кезеңдегі демонстрациялардың кең ауқымы көпшіліктің назарын аударды, бұқаралық ақпарат құралдарының қызығушылығы мен көрермендер саны артты. 1963 жылы Вашингтонда өткен азаматтық құқықтар науқаны туралы хабарлау кезінде Nielsen рейтингтері орташа көрсеткіштен 46%-ға жоғары болды (Адамс, Вал. қараңыз. "ТВ: наурыз айының хабарлары". The New York Times 29 тамыз, 1963: 43-бет).

Сот шешімі

Сотта Голдберг сот өкімімен Кокстың үкімін жоққа шығарды. Наразылықтың видеожазбасы маңызды дәлел болды, бұл штаттың талабына қарсы дәлелдеді – түрмедегі ән салу бейбіт жиынды тәртіпсіздікке ұшыратқан; судьялар оны үлкен қызығушылықпен қарады. Видеода полиция қосылғанға дейін наразылық бейбіт болғаны көрсетілді. Еңбек одақтары Соттың шешіміне әсер етті. Еңбек одақтары пикеттеуді жиі қолданатын тактика ретінде пайдаланады, сондықтан қоғамдық жиналыстарға қатысты кез келген іс еңбек ұйымдары үшін үлкен қызығушылық тудырады. Судьялар Блэк және Кларк өз пікірлерінде еңбек пикеттеуіне кедергі келтіру айыбын жаман деп атады және тіпті еңбек пикеттеуіне қауіп төндіргені олардың осы шешімнің басты себебі екенін мәлімдеді. (Кальвен 1965) Судья Хьюго Л. Блэктің сөзімен айтқанда: «АҚШ Конституциясы мен Федералды заңдар азшылық топтарына өздері қалаған кезде көшелерде патрульдеуге және пикетке шығуға құқық береді деп ойлауға шақыратындар, олардың әділ және құрметті деп санайтын мақсаттарын ілгерілету үшін, олар бұл азшылық топтарына, олардың мүддесіне немесе еліне ешқандай қызмет етпейді». (Грэхам, 2-бет) Еңбек ұйымдарымен байланыс – Кокс Льюизианаға қарсы істе пікір білдірген судья Голдберг бұрын ірі еңбек ұйымы AFL–CIO-ның арнайы кеңесшісі болған. (The New York Times, 16 шілде, 1960 ж., 7-бет) Кокс Льюизианаға қарсы іс кейбір сыншылар күткендей жауап пен үкім бермеді (Steel, 2-бет). Керісінше, Соттың азаматтық құқық қозғалысына жауабы бейтарап болды және қара нәсілділердің наразылығына қарсы ақ нәсілділердің көзқарасын көрсетті. Коксқа қатысты үш айыптаудың (тәртіпсіздік, сот үйінің жанында пикеттеу және қоғамдық жолға кедергі келтіру) барлығында судьялар тәртіпсіздік айыбының негізсіз екендігіне келісті. Сот үйінің жанында пикеттеу және қоғамдық жолға кедергі келтіру айыптары бойынша судьялар пікір келіспеді. Соттар айыптауларды жойғанмен, «пікірлер ескертулерге толы болды және мұндай наразылық түрлеріне көңілсіздік білдірді» (Клавен, 8-бет).

Анықтамалар және қосымша зерттеулер

Адамс, Вал. "ТВ: Наурыз айының жарияланымдары". "Нью-Йорк Таймс" газеті, 1963 жылғы 29 тамыз, 43-бет. Каценбах, Николас ДеБ. "Наразылық, саясат және Бірінші түзету". Тулан құқық журналы, 1970 жылғы сәуір, 444-бет. Калвен, Гарри кіші. "Қоғамдық форум тұжырымдамасы: Кокс Луизианаға қарсы". Жоғарғы соттың шолуы, 1965 том (1965), 8-бет. 9 Грэм, 2-бет. Кеннет С. Вайнс, "Оңтүстік штаттарының Жоғарғы соттары және нәсілдік қарым-қатынастар", "Батыс саяси тоқсандығы" 18 (1965), 5-бет. Льюис М. Стил, "Уоррен соты туралы сыншы пікірі – Ақ ойлайтын қара киім киген тоғыз адам", "Нью-Йорк Таймс" (13 қазан, 1968). Рестон, Джеймс. "Вашингтон: наразылық рухының күшеюі". "Нью-Йорк Таймс", 1965 жылғы 19 наурыз, 34-бет. 6 Сол жерде. "Тікелей мандат беруге еңбек ұйымдарының қолдауы күтілуде". "Нью-Йорк Таймс", 1960 жылғы 16 шілде, 7-бет.