Кокс против Луизианы: Тәртіпсіздік айыбымен наразылықты шектеуге тырысу
Cox v. Louisiana
АҚШ Жоғарғы Сотының Cox v. Louisiana ісі (1965) – наразылықтарды қорғады. Бейбіт шерулерге қатысушыларды тұтқындауға тыйым салады, бірінші түзетуге сәйкес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кокс Луизианаға қарсы, 379 U.S. 536 (1965), АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуіне негізделген АҚШ Жоғарғы Сотының ісі. Ол штаттық билік, бейбіт демонстрацияларға қатысып, зорлық-зомбылыққа ұшырауы мүмкін наразылық білдірушілерге қарсы "қоғамдық тәртіпті бұзу" заңдарын қолдануға құқығы жоқ деп шешті.
Cox v. Louisiana, 379 U. S. 536 (1965), is a United States Supreme Court case based on the First Amendment to the U. S. Constitution. It held that a state government cannot employ "breach of the peace" statutes against protesters engaging in peaceable demonstrations that may potentially incite violence.
Өмірбаян
Бұл оқиға 1961 жылдың 14 желтоқсанында Луизиана штатының Батон-Руж қаласындағы бөлінген мейрамхана алдында өткен пикетке байланысты туындады, нәтижесінде Солтүстік университетінің 23 студент наразысы ұсталды. Ертесі күні Б. Элтон Кокс атты дін қызметкері студенттерді ұстап тұрған сот ғимаратының жанында 2000 адамдық наразылық акциясын ұйымдастырды. Полиция сот ғимаратының қарсы бетінде акция өткізуге рұқсат берді. Көшенің екінші жағында 100-300 адам жиналды. Наразылық білдірушілер бейбіт және тәртіпті түрде шеру тартты, ән-күйлер шырқады, ал тұтқындалған студенттер де оларға әнмен жауап берді. Содан кейін Кокс наразылық білдірушілерге сот ғимаратынан шыққаннан кейін қала орталығына барып, бөлінген асханаларда отыруға шақырды. Бұл көшедегі жиналған ақ халық арасында наразылық пен ашу-ыза тудырды. Шериф наразылық білдірушілерге тарап кетуге бұйрық берді, бірақ олар тарар алдында полиция қара түсті адамдар тобына көз жасы ағызатын газ таратты, соның салдарынан бірнеше адам, тіпті министр Кокс та, аяғына газ баллоны тиіп жарақат алды. Осы кезде ешкім тұтқындалмады, бірақ келесі күні пастор Кокс шіркеуде тұтқындалды және Луизиана заңы бойынша төрт қылмыс жасады деп айыпталды: қылмыстық сөз байласу, қоғамдық тәртіпті бұзу, жолдарды кедергілеу және сот ғимаратының алдында пикетке қатысу. Коксқа тағылған осы ауыр айыптар жергілікті азаматтық құқық қозғалысының қаржысын сарқып, оның жетекшілігін басып тастау мақсатымен, аса жоғары кепілдік мөлшерін белгілеу үшін жасалған сылтау болды. Кейін Кокс қылмыстық сөз байласу айыбынан ақталды, бірақ қалған үш айып бойынша кінәлі деп танылып, бір жыл тоғыз айға бас бостандығынан айырылды және 5700 доллар айыппұл төледі. Луизиана Жоғарғы соты екі жеке шешімде үш айыптау үкімін де растады. Екі үкім де апелляцияға берілді.
The case arose after the picketing of a segregated restaurant on December 14, 1961, in Baton Rouge, Louisiana, led to the arrest of 23 student protesters from Southern University, a black college. The next day, B. Elton Cox, a minister, arranged a protest of 2,000 people at the courthouse where the students were being held. The police agreed to allow the protest as long as it was across the street from the courthouse. Between 100 and 300 whites gathered on the other side of the street. The protesters proceeded in a peaceful orderly fashion, and began to sing songs and hymns causing the jailed students to respond by singing. Cox then gave a speech exhorting the protesters that upon departure from the courthouse, to proceed into downtown to sit at the segregated lunch counters, This caused "muttering" and "grumbling" in the gathering white crowd across the street. The sheriff then ordered the protesters to disperse, but before they could, the police fired tear gas into the black group, injuring some, including minister Cox who was hit in the ankle by a tear gas canister. No arrests were made then, but the next day Reverend Cox was arrested at a church and charged with four offenses under Louisiana law, criminal conspiracy, disturbing the peace, obstructing public passages, and picketing before a courthouse. This heavy raft of charges Cox held was a pretext to charge exorbitant bail with the design of draining the funds of the local civil rights movement, and silencing his leadership. Cox was later acquitted of criminal conspiracy but convicted of the other three offenses and sentenced to a total of one year and nine months jail time and fined $5,700. In two separate judgments the Louisiana Supreme Court affirmed all three convictions. Both judgments were appealed.
Әлеуметтік жағдай
Барлық соттар Жоғарғы Сотпен бірдей сот стандарттарын ұстанады, бірақ жергілікті және штаттық соттар өз орналасқан жеріне және өкілдік органдарына тән саяси және әлеуметтік ортаның тікелей ықпалында болады (Vines 1965: 5). Мысалы, 1950-1960 жылдары АҚШ-тың оңтүстігіндегі штаттар мен қалаларды басқаратын соттар, елдің басқа аймақтарындағы соттарға қарағанда, олармен бірге өмір сүрген және күнделікті көрген нәсілдік күреске көбірек бейімделген. Ал "Жоғарғы Сот судьяларының сайлау округі болмауы керек, олар өмір бойына барлық адамдардың үстінен төрешілік ету үшін тағайындалады". (Steel 1968) Осы себепті оңтүстік афроамерикандықтары федералдық соттарда соттасуды артық көреді, себебі олар әділ және заңға сәйкес сотталу мүмкіндігінің жоғары екенін сезінеді. 1950 және 1960 жылдардағы зерттеулер афроамерикандықтардың федералдық соттарды штаттық соттардан артық бағалағанын көрсетті, себебі федералдық соттар афроамерикандық айыпталушылардың пайдасына оңтүстіктегі штаттық соттардағы істерге қарағанда 60% жиі үкім шығарды. Бұл Оңтүстік штаттары мен қоғамдық округтерінде үлкен шиеленіс пен қақтығыстарға әкелді және Жоғарғы Сотты нәсіл және кемсітушілікке қатысты даулы мәселелерге жауап беруге мәжбүр етті. 1964 жылдың соңында, Жоғарғы Сот Кокс пен Луизиана арасындағы дауды қарағанда, демонстрациялар мен наразылықтар американдық қоғамдағы өзгерістерді білдірді. 1965 жылы New York Times газетінің редакциондық мақаласында Джеймс Рестон наразылық пен әлеуметтік өзгерістер туралы айта келе, "елдегі өрбудегі наразылық өзінің әсерін тигізіп жатыр" деді (Reston 1965: 34). Рестон сондай-ақ "Америкадағы шіркеу мен университеттердің жаңа белсенді рухы, қазіргі заманғы теледидар мен ұшақтармен бірігіп, АҚШ-тағы заң мен саясатқа терең ықпал етуде" деді (Reston 1965). Осы кезеңдегі демонстрациялардың кең ауқымы көпшіліктің назарын аударды, бұқаралық ақпарат құралдарының қызығушылығы мен көрермендер саны артты. 1963 жылы Вашингтонда өткен азаматтық құқықтар науқаны туралы хабарлау кезінде Nielsen рейтингтері орташа көрсеткіштен 46%-ға жоғары болды (Адамс, Вал. қараңыз. "ТВ: наурыз айының хабарлары". The New York Times 29 тамыз, 1963: 43-бет).
All courts adhere to the same judicial standards as the Supreme Court, but local and state courts are more immediately influenced by the political and social environments specific to their location and representative body (Vines 1965: 5). For example, during the 1950s and 1960s, the courts governing states and cities in the southern United States were more greatly influenced by the race struggles that they lived with and saw daily than courts in other areas of the country. In contrast to this, the "Supreme Court justices should have no constituency; they are appointed for life to sit as judges over all people." (Steel 1968) Largely for this reason, Southern African Americans much preferred arguing in front of federal courts, where they felt they had a greater chance of being judged fairly and according to the law. Studies during the 1950s and 1960s show that African Americans were correct in their favoring of the federal courts over state, as federal courts decided in favor of African American defendants 60% more often than cases in Southern state courts. (Vines 1965: 10) This caused much tension and strife within the respective Southern state or community and forced the Supreme Court to rule in response to the controversial issues of race and discrimination. By late 1964, when the Supreme Court heard arguments in Cox v. Louisiana, demonstrations and protests marked a change in American society. In a 1965 New York Times editorial, James Reston spoke on protest and social change when he said "this rising protest in the nation is having its effect." (Reston 1965: 34) Reston also said "the new activist spirit of the church and the university in America, allied to the modern television and airplane, is now having a profound influence on law and politics in the United States." (Reston 1965) The large scale of demonstrations during this time period gained much public attention, with increased media attention and viewership. Nielsen ratings increased 46% more than average during coverage of a 1963 civil rights march in Washington DC. (see Adams, Val. "TV: Coverage of March". The New York Times August 29, 1963: p. 43.)
Сот шешімі
Сотта Голдберг сот өкімімен Кокстың үкімін жоққа шығарды. Наразылықтың видеожазбасы маңызды дәлел болды, бұл штаттың талабына қарсы дәлелдеді – түрмедегі ән салу бейбіт жиынды тәртіпсіздікке ұшыратқан; судьялар оны үлкен қызығушылықпен қарады. Видеода полиция қосылғанға дейін наразылық бейбіт болғаны көрсетілді. Еңбек одақтары Соттың шешіміне әсер етті. Еңбек одақтары пикеттеуді жиі қолданатын тактика ретінде пайдаланады, сондықтан қоғамдық жиналыстарға қатысты кез келген іс еңбек ұйымдары үшін үлкен қызығушылық тудырады. Судьялар Блэк және Кларк өз пікірлерінде еңбек пикеттеуіне кедергі келтіру айыбын жаман деп атады және тіпті еңбек пикеттеуіне қауіп төндіргені олардың осы шешімнің басты себебі екенін мәлімдеді. (Кальвен 1965) Судья Хьюго Л. Блэктің сөзімен айтқанда: «АҚШ Конституциясы мен Федералды заңдар азшылық топтарына өздері қалаған кезде көшелерде патрульдеуге және пикетке шығуға құқық береді деп ойлауға шақыратындар, олардың әділ және құрметті деп санайтын мақсаттарын ілгерілету үшін, олар бұл азшылық топтарына, олардың мүддесіне немесе еліне ешқандай қызмет етпейді». (Грэхам, 2-бет) Еңбек ұйымдарымен байланыс – Кокс Льюизианаға қарсы істе пікір білдірген судья Голдберг бұрын ірі еңбек ұйымы AFL–CIO-ның арнайы кеңесшісі болған. (The New York Times, 16 шілде, 1960 ж., 7-бет) Кокс Льюизианаға қарсы іс кейбір сыншылар күткендей жауап пен үкім бермеді (Steel, 2-бет). Керісінше, Соттың азаматтық құқық қозғалысына жауабы бейтарап болды және қара нәсілділердің наразылығына қарсы ақ нәсілділердің көзқарасын көрсетті. Коксқа қатысты үш айыптаудың (тәртіпсіздік, сот үйінің жанында пикеттеу және қоғамдық жолға кедергі келтіру) барлығында судьялар тәртіпсіздік айыбының негізсіз екендігіне келісті. Сот үйінің жанында пикеттеу және қоғамдық жолға кедергі келтіру айыптары бойынша судьялар пікір келіспеді. Соттар айыптауларды жойғанмен, «пікірлер ескертулерге толы болды және мұндай наразылық түрлеріне көңілсіздік білдірді» (Клавен, 8-бет).
Justice Goldberg, writing for the court, overturned Cox's conviction. A film of the protest was a key piece of evidence, countering the State's claim that the singing from the jail turned the peaceful assembly into a riotous one; the judges watched it with rapt attention. The film showed the protest was peaceful until the police joined in. Labor unions were a factor in the Court's decision. Labor unions use picketing as a common tactic, so any case concerning public assembly is of great interest to labor groups. Justices Black and Clark made note of the obstruction charge as bad for labor picketing in their opinions, and even stated that the threat to labor picketing was their main reasoning for that decision. (Kalven 1965) In the words of one justice, Hugo L. Black, "Those who encourage minority groups to believe that the United States Constitution and Federal laws give them a right to patrol and picket in the streets whenever they choose, in order to advance what they think to be a just and noble end, do no service to those minority groups, their cause, or their country." (Graham, pg 2) Another link with labor groups is Associate Justice Goldberg, the Justice who delivered the opinion in Cox v. Louisiana, was formerly special counsel to the major labor group the AFL–CIO (The New York Times July 16, 1960 pg. 7). Cox v. Louisiana did not provide the response and verdict that some critics believe it could have (Steel, pg. 2) Instead, the Court's response to the civil rights movement was more ambivalent and reflective of white attitudes that were against black protest. Of the three convictions of Cox, (breach of peace, picketing near the courthouse, and obstruction of a public passageway), the justices all agreed that the breach of peace conviction did not stand. The justices disagreed about the convictions of picketing near the courthouse and the obstruction of a public passageway. While the courts did upset the convictions, "the opinions bristled with cautions and with a lack of sympathy for such forms of protest (Klaven pg. 8)."
Анықтамалар және қосымша зерттеулер
Адамс, Вал. "ТВ: Наурыз айының жарияланымдары". "Нью-Йорк Таймс" газеті, 1963 жылғы 29 тамыз, 43-бет. Каценбах, Николас ДеБ. "Наразылық, саясат және Бірінші түзету". Тулан құқық журналы, 1970 жылғы сәуір, 444-бет. Калвен, Гарри кіші. "Қоғамдық форум тұжырымдамасы: Кокс Луизианаға қарсы". Жоғарғы соттың шолуы, 1965 том (1965), 8-бет. 9 Грэм, 2-бет. Кеннет С. Вайнс, "Оңтүстік штаттарының Жоғарғы соттары және нәсілдік қарым-қатынастар", "Батыс саяси тоқсандығы" 18 (1965), 5-бет. Льюис М. Стил, "Уоррен соты туралы сыншы пікірі – Ақ ойлайтын қара киім киген тоғыз адам", "Нью-Йорк Таймс" (13 қазан, 1968). Рестон, Джеймс. "Вашингтон: наразылық рухының күшеюі". "Нью-Йорк Таймс", 1965 жылғы 19 наурыз, 34-бет. 6 Сол жерде. "Тікелей мандат беруге еңбек ұйымдарының қолдауы күтілуде". "Нью-Йорк Таймс", 1960 жылғы 16 шілде, 7-бет.
Adams, Val. "TV: Coverage of March." The New York Times August 29, 1963: p. 43. Katzenbach, Nicolas DeB. "Protest, Politics, and the First Amendment." Tulane Law Review April 1970: p. 444. Kalven, Harry Jr. "The Concept of the Public Forum: Cox v. Louisiana" Supreme Court Review Vol. 1965 (1965): p. 8. 9 Graham, p. 2. Kenneth C. Vines, "Southern State Supreme Courts and Race Relations," Western Political Quarterly 18 (1965): p. 5. Lewis M. Steel, "A critic's view of the Warren Court – Nine Men in Black Who Think White", The New York Times (October 13, 1968). Reston, James. "Washington : The Rising Spirit of Protest." The New York Times March 19, 1965: p. 34. 6 Ibid
"Labor Endorsement of Ticket Expected." The New York Times July 16, 1960: p. 7