Кіріспе

Федор Николаевич Глинка (1786–1880) – орыс ақыны және жазушысы.

Өмірбаян

Глинка 1786 жылы Смоленск губерниясының Духовщин уезіндегі Сутокиде дүниеге келді және әскерге арнайы дайындалды. 1803 жылы офицер шені алды, екі жыл өткен соң Австрия науқанына қатысты. Бірақ, әдебиетке деген құштарлығы оны қызметтен кетіруге мәжбүр етті, содан кейін Смоленск губерниясындағы өз иеліктеріне көшіп, уақытының көп бөлігін Ресейді зерттеуге немесе саяхаттауға арнады. 1812 жылы Наполеонның Ресейге басып кіруі кезінде ол қайтадан Ресей армиясына қосылып, 1814 жылы науқан аяқталғанға дейін әрекетте болды. Граф Милорадовичтің Санкт-Петербургтің әскери губернаторы болып тағайындалуынан кейін, Глинка оның басшылығымен полковник болып тағайындалды. Декабристер көтерілісінен кейін Глинка революциялық көзқарастарға күдік келтірді. Ол Петрозаводскіге жер аударылды, бірақ Ресей әдебиетінің достары қоғамының президенті лауазымын сақтап қалды және кейіннен Санкт-Петербургке оралуға рұқсат алды. Одан кейін көп ұзамай ол қоғамдық өмірден толығымен шеттетіліп, 93 жасында өз иеліктерінде қайтыс болды.

Шығармалары

Глинканың әскери әндері оның заманындағы орыс әскери жорықтарына тікелей қатысты. Ол сонымен қатар «Карелия» (1830) сипаттамалық поэмасының және Айуп кітабының өлшемді қайта жазылуының авторы ретінде белгілі, оны Д.С. Мирский тілдегі ең көрнекті діни поэзия деп бағалаған. Оның әскери автор ретіндегі даңқы негізінен «Орыс офицерінің хаттары» («Pisma Russkago Ofitsera») (8 том, 1815–1816) еңбегіне байланысты. Оның ең әйгілі жұмысы, қазірге дейін өте сирек кездесетін, Джон Уильям Полидоридің «Вампир» («Vampyren») туындысының алғашқы швед тіліндегі аудармасына жазған аллегориясы болды, ол лорд Байронға жатқызылды. (1824 жылы Хельсинкиде Якоб Симелиус басып шығарған) Бұл скандинавия әдебиетінде вампир туралы әңгіменің алғашқы пайда болуын білдіреді.

Отбасы

Глинка Сергій Николаевич Глинканың кіші бауыры болды.