Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Протестанттық христиандық ілім
Protestant Christian doctrine
Екі патшалық ілімі – Құдай бүкіл әлемді билейді дегенді үйрететін протестанттық христиандық ілім. Бұл ілім лютерандар ұстанады және кейбір реформаланған христиандардың көзқарасын көрсетеді. Джон Кальвин Мартин Лютердің бастапқы екі патшалық ілімін едәуір өзгертіп, ал кейбір неокальвинистер трансформационизм деп аталатын өзгеше көзқарасқа жүгінді. Екі патшалық ілімі анабаптистерде де бар, олар жер бетінде бір-бірімен қарым-қатынас жасамайтын екі патшалық бар екенін үйретеді. Бұл заң мен евангелиенің айырмашылығы Лютердің христиандардың бір уақытта қасиетті де, күнәкар да, екі патшалықтың да азаматы екендігі туралы ілімін толықтырады және күшейтеді. Лютер оларды тірі кезде және табиғи патшалықта күнә, заң және өлімнің құлдары деп сипаттайды, бірақ Мәсіхте өлгеннен кейін олар күнә, заң және өлімге билік етеді. Заң мен евангелиенің айырмашылығын Филип Меланктонның 1521 жылғы Римдіктерге жасаған түсіндірмесінен және Меланктонның 1521 жылғы Loci Communes еңбегінен табуға болады.
The two kingdoms doctrine is a Protestant Christian doctrine that teaches that God is the ruler of the whole world and that he The doctrine is held by Lutherans and represents the view of some Reformed Christians. John Calvin significantly modified Martin Luther's original two kingdoms doctrine, and certain neo Calvinists have adopted a different view known as transformationalism. The two kingdoms doctrine is held in Anabaptism, which teaches that there exist two kingdoms on Earth that do not share communion with one another. This law gospel distinction parallels and amplifies Luther's doctrine of Christians being at the same time saint and sinner, a citizen of both kingdoms. Luther describes them as slaves of sin, the law, and death while alive and existing in the natural kingdom, but when dead in Christ, they become instead lords over sin, the law, and death. The law gospel distinction can be traced back to Philip Melancthon's 1521 commentary on Romans, and Melancthon's 1521 Loci Communes.
Реформаланған
Джон Кальвин, сондай-ақ кейінгі реформациялық ортодоксал тұлғалар, Құдайдың құтқару жұмысы мен жердегі игілікті қамқорлығы арасындағы айырмашылықты анық көрсетеді. Шотланд теологы Эндрю Мелвилл осы доктринаны ерекше түсіндіргенімен белгілі, ал Шотландияның Екінші тәртіп кітабы азаматтық және шіркеу билігінің салаларын нақты анықтады. Сэмюэл Резерфорд сияқты ортодоксал теологтар да екі патшалықтың реформациялық тұжырымдамасы мен терминологиясын қолданды. Франсис Турретин бұл доктринаны одан әрі дамытып, уақыттық патшалықты Мәсіхтің мәңгілік Құдай және әлемнің жаратушысы ретіндегі мәртебесімен, ал рухани патшалықты оның кірген Ұлы және адамзатты құтқарушы ретіндегі мәртебесімен байланыстырды. Шіркеудің сыртқы басқару мәселесінде реформациялық доктринаны қолдану лютерандықтан өзгеше болды. Лютерандар шіркеу басқаруын мемлекетке беруге келісім берді, бұл көзқарас реформаторлық әлемде Томас Эрастпен ортақ болды. Алайда, реформаторлар Кальвиннің үлгісімен шіркеудің сыртқы басқаруын, оның ішінде қауымнан шығару құқығын мемлекетке беруге қарсылық танытты.
John Calvin, as well as later Reformed orthodox figures, clearly distinguish between God's redemptive work of salvation and earthly work of providence. Scottish theologian Andrew Melville is especially well known for articulating this doctrine, and the Scottish Second Book of Discipline clearly defined the spheres of civil and ecclesiastical authorities. Orthodox theologians such as Samuel Rutherford also used the Reformed concept and terminology of the two kingdoms. Francis Turretin further developed the doctrine by linking the temporal kingdom with Christ's status as eternal God and creator of the world, and the spiritual kingdom with his status as incarnate son of God and redeemer of humanity. The Reformed application of the doctrine differed from the Lutheran in the matter of the external government of the church. Lutherans were content to allow the state to control the administration of the church, a view in the Reformed world shared by Thomas Erastus. In general, however, the Reformed followed Calvin's lead in insisting that the church's external administration, including the right to excommunicate, not be handed over to the state.
Жауаптар мен ықпал
Лютердің екі патшалық туралы ілімін жариялауы Реформация кезеңінде лютерандық аймақтардағы шіркеу басқаруының нақты жағдайына көп әсер етпеді. "Cuius regio, eius religio" принципінің қалыптасуымен азаматтық билік өз аймақтарындағы шіркеу құрылымына кең ауқымда ықпал етті, және Лютер 1525 жылдан бастап шіркеу қызметкерлеріне бұрын берілген биліктің көп бөлігін беруге мәжбүр болды. Дегенмен, Кальвин Женева қаласында ұзақ және қиын күрес жүргізгеннен кейін, "Екклезиастикалық жарлықтар" арқылы шіркеу басқаруының күшін едәуір арттыра алды. Ең маңыздысы, Женева консисториясына шіркеу мүшелерін қауымнан шығаруға ерекше құқық берілді.
Luther's articulation of the two kingdoms doctrine had little effect on the practical reality of church government in Lutheran territories during the Reformation. With the rise of cuius regio, eius religio, civil authorities had extensive influence on the shape of the church in their realm, and Luther was forced to cede much of the power previously granted to church officers starting in 1525. However, Calvin was able to establish after significant struggle in Geneva under the Ecclesiastical Ordinances, a form of church government with much greater power. Most significantly the Genevan Consistory was given the exclusive authority to excommunicate church members.