Субраманиям ісі (1956) – куәгерлік ережесін анықтаған маңызды сот шешімі. Террористердің қорқытуымен жасалған қылмыс жағдайындағы куәліктер талқыланды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Субраманиям мен мемлекеттік прокурор ісі, Құпия кеңестің сот комитеті, 1 W. L. R. 965 (1956) – куәгердің сөзін дәлел ретінде пайдалану ережесінің шегін анықтаған маңызды Құпия кеңесінің ісі. Бұл іс Малайя Федерациясы Жоғарғы сотынан келіп түскен апелляциялық шағым бойынша қарастырылды.
Subramaniam v. Public Prosecutor, Judicial Committee of the Privy Council, 1 W. L. R. 965 (1956), is a leading Privy Council case that defined the scope of the hearsay rule. It was a case heard on appeal from the Supreme Court of the Federation of Malaya.
Өмірбаян
Субраманиамға террористік жауға көмектесу мақсатында оқ-дәрілерді иеленгені үшін айып тағылды, бұл қылмыс үшін өлім жазасы қарастырылған. Ол мәжбүрлеуге ұшырағанын айтып өзін қорғады, себебі террористер оның талаптарын орындамаса, оны өлтіретінін қорқытқан. Қорғаудың бір бөлігі ретінде ол террористермен болған әңгімелері туралы куәлік беруді қалады. Сотта бұл әңгімелер куәлік ретінде қабылданбады, себебі олар үшінші тұлғадан алынған мәліметтер саналды. Апелляциялық сот бұл шешімді жойды және әңгімелерді үшінші тұлғадан алынған мәліметтер емес деп қабылдады. Дәлелдерді ұсыну мақсаты мәлімдемелердің дұрыстығын дәлелдеу болса ғана, ол үшінші тұлғадан алынған мәліметтер болып саналады. Осы жағдайда, мәлімдемелердің дұрыстығы маңызды емес, олар Субраманиамға айтылғаны ғана маңызды. Сот алдындағы мәселе – бұл куәліктің үшінші тұлғадан алынған мәліметтер болып табылмайтыны еді. Құпия кеңес мәлімдемелер үшінші тұлғадан алынған мәліметтер емес деп шешім қабылдады және апелляцияны қабылдады.
Subramaniam was charged with possession of ammunition for the purpose of helping a terrorist enemy, which would carry a sentence of death. He pleaded a defense of duress, claiming that he had no choice as the terrorists had threatened to kill him if he did not follow through with their requests. As part of the defense, he wanted to testify about these conversations he had with the terrorists. At trial these conversations were found to be hearsay and excluded. On appeal the decision was overturned and the evidence was admitted on the basis that the conversation was not hearsay. Evidence is only hearsay if the purpose of submitting the evidence is to prove the contents of the statements were true in this case, it did not matter that the statements were true, only that they were said to Subramaniam. The issue for the Court was whether the testimony would constitute hearsay. The Privy Council held that the statements were not hearsay and allowed the appeal.
Салдары
Кеңестің құлақтан естілген жайттар ережесіне берген сипаттамасы содан бері Ұлттар Достастығында ең көп сілтеме жасалатын анықтамаға айналды. Бұл құлақтан естілген жайттар ережесінің түсіндірмесі Канадада "R. v. Wildman" (1981) ісінде, 60 CCC (2d) 289 (Ont CA) арқылы қабылданды. Айыпталғанның соңы не болғаны белгісіз.
The Council's characterization of the hearsay rule has since become the most often cited definition in the Commonwealth. This articulation of the hearsay rule was adopted in Canada in the case of R. v. Wildman (1981), 60 CCC (2d) 289 (Ont CA). It is unclear what ultimately happened to the accused.