Жозе дель Кампильо и Коссио: Испан саяхатшысы және реформатор
José del Campillo
Хосе дель Кампильо: испандық мемлекет қайраткері, Бурбон реформаларының әсерлі жазушысы. Өмірі, шығу тегі және империяны қайта құрудағы рөлі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Хосе дель Кампильо и Коссио (13 ақпан 1693 жылы Астурияның Пенамеллера-Альта қаласындағы Аллес ауылында туған – 11 сәуір 1743 жылы Мадридте қайтыс болған) – испан мемлекет қайраткері. Оның еңбектері Испания монархиясының империясын қайта ұйымдастыруына, Бурбон реформалары деп белгілі болған реформаларға зор ықпал етті.
José del Campillo y Cossío (February 13, 1693 in Alles, Peñamellera Alta, Asturias – April 11, 1743 in Madrid), was a Spanish statesman. His writings were influential in shaping the Spanish monarchy's reorganization of its empire, known as the Bourbon Reforms.
Өмір
Кампильоның тегі өте жасырын болған. 1726 жылы Антонио де Миерге жазған жастық шағы туралы естеліктерінен біз оның «бірдей кедей және адал үйде» дүниеге келгенін, латын тілін өз ынтасымен оқығанын, Кордованың пребендариі Дон Антонио Мальдонадоның қызметіне кіргенін, ол оны дін қызметкері ретінде тәрбиелеуді ниеттенгенін, бірақ ол діни шен алудан бас тартқанын білеміз. 1713 жылы он сегіз жасында Мальдонадоның қызметінен кетті. 1715 жылы Дон Франсиско де Осионың, кедендерді бақылаушының «жанындағы» қызметкері болды. 1717 жылы жаңадан құрылған флоттың басшысы Хосе Патиньоның назарына ілігіп, оны флот бөліміне ауыстырды. 1726 жылы премьер-министр болған Патиньоның қолдауымен Кампильо ел ішінде де, Америкада да теңіз әкімшілігінде жұмыс істеді. Патиньоның саясаты – Англияның және басқа елдердің көп назарын аудармай, ел ішінде және Америкада теңіз күштерін жайлап дамыту болды. Кампильо еңбекқор және адал қызметкер екенін көрсетті. Оның тәжірибесінің бір бөлігі Орталық Америкада кеме апатқа ұшырағанда болды, онда ол экипаж мүшелерінің өмірін сақтап қалуда белсенділік пен практикалық дағдысын танытты. 1726 жылы ол тыйым салынған кітаптарды оқыды деген айыппен Инквизицияға шағымданылды. Оған қарсы іс қозғалмады, бірақ бұл оқиға Киелі кеңсе көрсеткен қаталдық пен тіл табыспаушылықтың мысалы және оның тіпті құлдыраған кезінде де зияткерлік белсенділікті басаңдатуға тигізген әсері болды. 1733 және 1737 жылдар аралығында Польша мұрагерлік соғысы кезінде Италияға жіберілген испан армиясының интенданты болды. Отанына оралғаннан кейін Арагон армиясының бас интенданты болды. 1741 жылы Испания Италиядағы құрлықтағы соғысқа және Англиямен теңіз соғысына қатысқанда, Кампильо Испания королі Филипп V оны Қаржы, Теңіз күштері, Соғыс және Индия министрі қызметіне шақырды. Ол Испанияның ресурстарына сәйкес келмейтін саясатты жүзеге асырудың жолын табуға тиіс болды, ал қазынасы бос болды. Оның қысқа мерзімді билігі негізінен салық жинау жүйесін жоюға жасаған күшті әрекетімен ерекшеленді, бұл мемлекетті мердігерлер мен қаржыгерлердің ықпалына қалдырды. Кампильоның алдыңғылары патшаның құрылыстары мен сыртқы саясатына қаржы табу үшін капиталистерге үнемі жүгінуге мәжбүр болды. Жылдық кірістің көп бөлігі жиі алдын ала сақталды. Кампильо патшаны тікелей жинау жүйесін енгізуге көндірді, бұл ысырапшылық пен ұрлықтың алдын алуға мүмкіндік берді. Ұлттық қаржыны тұрақтандыруға қатысты белгілі бір прогресс жасалды, бірақ Кампильо патшаның оның білмеуімен мемлекеттік қажеттіліктерге қажетті үлкен қаражатты жұмсауына кедергі жасай алмады. 1743 жылдың 11 сәуірінде кенеттен қайтыс болды. Кампильо 1789 жылы Мадридте басылған Америка үшін жаңа үкімет жүйесі туралы трактаттың авторы болды. Ол сондай-ақ «Испанияда ненің жетіспейтіні және ненің артық екені, оның қалай болуы керек екені үшін» деген қызықты тақырыбы бар қолжазба трактат қалдырды.
Campillo was of very obscure origin. From his own account of his youth, written to Antonio de Mier in 1726, we only know that he was born in "a house equally poor and honest," that he studied Latin by his own wish, that he entered the service of Don Antonio Maldonado, prebendary of Córdoba, who wished apparently to train him as a priest, and that he declined to take orders. He left the service of Maldonado in 1713, being then eighteen years of age. In 1715 he became "page" to Don Francisco de Ocio, superintendent general of customs, who doubtless employed him as a clerk. In 1717, he attracted the favorable notice of José Patiño, the head of the newly organized navy, and was by him transferred to the naval department. Under the protection of Patiño, who became prime minister in 1726, Campillo was constantly employed on naval administrative work both at home and in America. It was Patino's policy to build up a navy quietly at home and in America, without attracting too much attention abroad, and particularly in England. Campillo proved an industrious and honest subordinate. Part of his experience was to be present at a shipwreck in Central America in which he was credited with showing spirit and practical ability in saving the lives of the crew. In 1726 he was denounced to the Inquisition for the offence of reading forbidden books. The proceedings against him were not carried further, but the incident is an example of the vexatious tyranny exercised by the Holy Office, and the effect it must have had even in its decadence in damping all intellectual activity. Between 1733 and 1737 he was Intendent of the Spanish army sent to Italy during the War of Polish Succession. After his return he became Intendent General of Army of Aragon. In 1741, when Spain was entangled in a land war in Italy and a naval war with England, Campillo was summoned by King Philip V of Spain to take the place of minister of Finance, Navy, War and Indies. He had to find the means of carrying on a policy out of all proportion to the resources of Spain, with an empty treasury. His short tenure of power was chiefly notable for his vigorous attempt to sweep away the system of farming the taxes, which left the state at the mercy of contractors and financiers. Campillo's predecessors were constantly compelled to apply to capitalists to provide funds to meet the demands of the king for his buildings and his foreign policy. A whole year's revenue was frequently forestalled. Campillo persuaded the king to allow him to establish a system of direct collection, by which waste and pilfering would be avoided. Some progress was made towards putting the national finances on a sound footing, though Campillo could not prevent the king from disposing, without his knowledge, of large sums of money needed for the public service. He died suddenly on April 11, 1743. Campillo was the author of a treatise on a New System of Government for America printed at Madrid 1789. He also left a manuscript treatise with the curious title, What is superfluous and is wanting in Spain, in order that it may be what it ought to be, and not what it is.