Иан Бреквелл: Суретшінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Британдық суретші (1943–2005)

Иан Брейкуэлл (26 мамыр 1943 жылы Лонг-Итон, Дербиширде дүниеге келген – 14 қазан 2005 жылы Лондонда қайтыс болған) – әлемдік деңгейде танымал британдық суретші. Ол қоғамды зерделеуде көптеген медиа құралдарын пайдаланған өнімді суретші.

Ерте өмір

Брейквелл Дербиде туды және 1964 жылы Дерби өнер колледжін бітірді.

Мансап

1970 жылдары Брейкуэлл 1966 жылы Барбара Стивен мен Джон Лэтам, Дэвид Холл, Барри Фланаган, Анна Ридли және Джеффри Шоу сияқтылар құрған суретшілер тобымен жұмыс істеді. Бұл Ұлыбританиядағы концептуалды өнердегі маңызды кезең болды, өнерді жасау және таратудың жаңа тәсілдерін ойлап табуға мүмкіндік берді. Иан Брейкуэллді ерте 1970-ші жылдардан бастап 1983 жылға дейін Анжела Флауэрс галереясы көрсетті. 1974, 1977 және 1979 жылдары үш ірі жеке көрме өтті: «Күнделік және байланысты жұмыстар», «Жақыннан соққан» және «Жолаушының күнделігі». Ол 1988 жылы Мэтью Флауэрс ұйымдастырған «Қазіргі портреттер» сияқты галереядағы бірнеше топтық көрмелерге қатысты, бұл Flowers East галереясының, галереяның Шығыс Лондондағы Ричмонд-Жолында орналасқан екінші филиалының ашылуына орай ұйымдастырылды. Брейкуэлл сондай-ақ Эдвард Люси Смит пен Шон Келлидің ұйымдастырған «Өзінің портреті: заманауи көзқарас» көрмесіне қатысты, ол Artsite галереясында (Бат) алғаш рет көрсетілгеннен кейін Ұлыбританияның 9 қаласын аралады және Элизабет Фринк, Дэвид Хокни, Питер Блейк және Эдуардо Паолоцци сияқты 60-тан астам суретшінің туындыларын қамтыды. APG суретшілерді галереялар, мұражайлар мен өнер нарығынан тыс, кең әлеуметтік контекстке енгізуді мақсат етті, компаниялармен және мемлекеттік мекемелермен қарым-қатынас орнату арқылы. Жұмыс қарым-қатынасының процесі – негізгі мақсат, ал өнер туындысын жасау емес. Брейкуэллдің жұмыс істеген орындарына Денсаулық сақтау және әлеуметтік қамсыздандыру департаменті кірді; оның басшылығымен ол Бродмур және Рамптондағы ауруханаларда жұмыс істеді. Нәтижесінде архитекторлар тобымен бірлесіп жазылған Рамптондағы толыққанды өзгерістерді ұсынатын есеп, және әнші-суретші Кевин Койнмен бірге түсірілген «Институт» (1978) фильмі болды. Күнделік жазбасында Брейкуэллдің Рамптона алғашқы сапары туралы айтылады, ол бала кезіндегі өнер көрсетулерін еске түсірді: бұл керемет үйлесімділік өте ерекше. 1986 жылы Pluto Press Иан Брейкуэллдің 1964-1985 жылдардағы күнделігін жариялады, ол қазіргі қоғамның көпшілік көзден тыс қалған егжей-тегжейлерін байқаған ерекше жазбалар жинағы. 1980-ші және 1990-шы жылдары ол Channel 4 телеарнасы үшін өзінің күнделігінің 21 бейімдемесін жасады, олар Анна Ридлидің (Analogue Productions) өндірген «Иан Брейкуэллдің үздіксіз күнделіктері» деп аталды. Кейін ол (Пол Хаммондпен бірге) Mass Observation еңбегіне ұқсас екі маңызды антологияны редакциялады: «Қараңғыда көру» (1990), онда киноға бару туралы жүздеген әңгімелер жинақталған; және «Кітапқа келтіру» (1994), ол кітап сүйгіштіктің сан алуан түрлерін көрсетеді. Лондондағы Энтони Рейнольдс галереясымен ұзақ қарым-қатынасы болғанымен, жаңа жұмыс тәсілдерін дамытуға деген құлшынысы оны Тайн-Тис теледидарымен (1985) және Дарем соборымен (1994-95) жұмыс істеуге итерді. Осы кезеңнің туындыларына композитор Рон Гизенмен бірге түсірілген «Аудитория» (1994) фильмі кіреді, онда бізді сатиралық шоуға апарады, бірақ көрермендердің реакциясын ғана көруге рұқсат етіледі; нәтижесі күлкілі әрі әсерлі. «Аудитория» Брейкуэллдің өзі ұйымдастырған «Variety» атты көрменің бөлігі ретінде Бейкхиллдегі Де Ла Уорр павильонында көрсетілді. Павильонның өзі «Басқа жақ» (2002) фильмінің түсірілім алаңы болды, онда би билеушілер оның арманға толы сәулеті арқылы Шюберттің фортепиано триосымен сүйемелденіп сергек жүреді. 2004 жылы Брейкуэллде қатерлі ісік анықталды. Әдеттегідей, ол жаңа шығармашылық энергиямен жауап беріп, өзінің жағдайына тікелей қараған туындылар сериясын жасады. Нәтижесінде пайда болған суреттер бір уақытта ауыр да, әдемі де, оның күнделігінің соңғы беттері оларды жасаған суретшінің ғана емес, сонымен қатар біздің тәжірибеміздің күтпеген қырларын ашатыны сөзсіз. Брейкуэллдің артында әйелі Фелисити Спарроу және анасы Нэнси қалды. Tate мұрағатында Брейкуэллдің жеке қағаздары, хат-хабарлары, фотосуреттері мен жазбалары, соның ішінде Кевин Койнмен бірге түсірілген «Институт» қойылымдарының құжаттамасы сақталған.

During the 1970s Breakwell worked with the Artist Placement Group a pioneering artists' organisation founded in 1966 by Barbara Steveni and John Latham, together with David Hall, Barry Flanagan, Anna Ridley, and Jeffrey Shaw among others. It was a milestone in Conceptual Art in Britain, reinventing the means of making and disseminating art. Ian Breakwell was represented by Angela Flowers Gallery from the early seventies to 1983. Three major solo exhibitions were displayed in 1974, 1977 and 1979, 'The Diary and Related Works', 'Beaten' and 'The Walking Man Diary' respectively. He was included in several group shows at Flowers Gallery, such as 'Contemporary Portraits', curated by Matthew Flowers in 1988 on the occasion of the opening of Flowers East, the Gallery's second premises located on Richmond Road in East London. Breakwell was also part of the exhibition 'The Self Portrait: A Modern View', curated by Edward Lucie Smith and Sean Kelly, which toured in 9 British venues after its initial display at Artsite Gallery (Bath) and featured over 60 artists including Elisabeth Frink, David Hockney, Peter Blake and Eduardo Paolozzi. APG set out to place artists in the wider social context beyond galleries, museums and the art market by establishing relationships with companies and government departments. The process of a working relationship would be the prime objective, not artwork production. Breakwell's placements included the Department of Health and Social Security; under its auspices, he worked in Broadmoor and Rampton hospitals. The results included a report, co written with a group of architects, recommending top to bottom changes at Rampton, and a film, The Institution (1978), made with the singer songwriter and artist Kevin Coyne. A diary entry recalls Breakwell's first APG visit to Rampton, which immediately stirred memories of performing there as a child conjuror: the incongruous juxtaposition is entirely characteristic. In 1986 Pluto Press published Ian Breakwell's Diary 1964 1985, his idiosyncratic journal, observing fine details of modern society typically overlooked by most people. In the 1980s and 1990s, he made over 21 adaptations of his diary for Channel 4, as Ian Breakwell's Continuous Diaries, produced by Anna Ridley (Analogue Productions). Later he co edited (with Paul Hammond) two important anthologies, akin to the work of Mass Observation: Seeing in the Dark (1990), an assemblage of hundreds of accounts of cinema going; and Brought to Book (1994), which documented the myriad forms of bibliophiliac obsession. Although he had a longstanding relationship with the Anthony Reynolds Gallery in London, his keenness to develop new ways of working led to residencies with, among others, Tyne Tees Television (1985) and Durham Cathedral (1994 95). Works of this period included Auditorium (1994), a film made with composer Ron Geesin, in which we are taken to a variety show, but are only allowed to see the audience's reactions; the results are hilarious and touching. Auditorium was on show at The De La Warr Pavilion, Bexhill, as part of an exhibition, co curated by Breakwell, called Variety, the title taken from another Breakwell/Geesin film. The pavilion itself was the setting for The Other Side (2002), in which ballroom dancers float serenely through its dreamlike architecture, to the accompaniment of a Schubert nocturne for piano trio. It was in 2004 that Breakwell was diagnosed with cancer. Typically, he responded with renewed creative energy, creating a series of works that looked unblinkingly at his condition. The resulting images are both painful and beautiful just as the last pages of his diary will no doubt reveal not only the artist who created them, but unexpected facets of our own experience. Breakwell is survived by his wife Felicity Sparrow, and by his mother Nancy. The Tate Archive holds a collection of Breakwell's personal papers, correspondence, photographs and notebooks including documentation of 'The Institution' performances with Kevin Coyne.

Өлгеннен кейінгі көрмелері

Брейкуэллдің туған қаласы Дербидегі Quad Gallery 2010 жылы оның «Іан Брейкуэлл: бақыттың шартты жағдайы» атты жұмыстарының ірі ретроспективасын ұсынды. Осы аттас 1979 жылғы туындысы Англияның Өнер кеңесінің қорында сақтаулы. 2012 жылдың қазан айында Де Ла Уорр павильонында Брейкуэллдің «Жағдайды өзгеріссіз сақтау» атты жаңа көрмесі ашылды. Бұл оның шығармашылығының ең толық ретроспективалық көрмесі болды, оның барлық аспектілері, соның ішінде бұрын көрмеге қойылмаған немесе сирек көрсетілген туындылары ұсынылды. Көрме екі галереяны қамтыды және «Екінші жақ» туындысы қойылды. Көрмеде оның мансабындағы елу жұмыс көрсетілді.