Чоктау Рокет: Чикаго-Рок Айленд пойызы, Мемфистен Амариллоға дейін. Арканзас штатындағы алғашқы дизельдік жылдам поезд. Тарихы мен бағыттары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шоктау ракетасы – Чикаго, Рок-Айленд және Тынық мұхиты темір жолының Мемфис (Теннесси), Литтл-Рок, Оклахома-Сити және Амарилло қалалары арасында жүйтілген жолаушылар пойызы. Бастапқыда 51 нөмірімен (батысқа қарай) және 52 нөмірімен (шығысқа қарай) тағайындалған, ол Теннесси штатының Мемфис қаласынан шыққан алғашқы дизельді жылдам жүретін пойыз және Арканзас штатындағы алғашқы жылдам жүретін пойыз қызметі болды.
The Choctaw Rocket was a named passenger train operated by the Chicago, Rock Island and Pacific Railroad between Memphis, Tennessee, Little Rock, Oklahoma City, and Amarillo. Initially designated as train No. 51 (westbound) and train No. 52 (eastbound), it was the first diesel powered streamliner to operate out of Memphis, Tennessee, as well as the first streamliner service in the state of Arkansas.
Тарих
Шоктау ракетасы 1900-1902 жылдар аралығында Шоктау, Оклахома және Персика шығанағы темір жолы салып біткен темір жолмен жүрді, ол ресми емес атауымен Шоктау жолы деп танылды. 1902 жылы CO&G және оның темір жолдары Рок-Айленд темір жолына сатылды. Осы маршрут бойынша жүрген бұрынғы пойыз, 1930 жылдары #51/52 нөмірімен «Чоктау Лимитед» деп аталды. Маршрут бойындағы қалалардағы тұсаукесерлік сапардан кейін, «Чоктау ракетасы» 1940 жылдың 17 қарашасында үздіксіз қызметке кірісті. «Чоктау ракетасы» екі жиынтығының бастапқы локомотивтері мен вагондары E6 локомотивтері 628 және 629, ауыр салмақты темір жол поштасының багаждык вагондары 702 және 703, 350 Амарилло және 351 Оклахома-Сити вагондары, 622 Семиноль және 623 Вьюока ұйықтайтын вагондары, сондай-ақ 430 Мемфис және 431 Литтл-Рок тамақтандыру және салондық бақылау вагондарынан тұрды. Вагон, ұйықтатын және бақылау вагондарының барлығы Пуллман Стандарт Өндіріс компаниясынан «Чоктау ракетасында» пайдалану үшін арнайы тапсырыс бойынша жасалған еді. «Чоктау ракетасы» іске қосылған кезде Теннесси штатының Мемфис қаласы мен Техас штатының Амарилло қаласы арасында жүріп тұрды. 1949 жылдың қаңтарында ол Мемфис пен Оклахома-Сити арасында ғана жүру үшін қайта құрылды, ал Оклахома-Сити мен Амарилло арасында «Ракета» емес, басқа пойызбен байланыс жасалды. Кейбір сенімдерге қарамастан, «Чоктау ракетасы» ешқашан Нью-Мексико штатының Тукумкари қаласына дейін жүрген жоқ, бірақ осы маршрут бойынша жүретін Рок-Айленд пойызы, «Мемфис Калифорния» және «Чероки» Тукумкариға, Нью-Мексикоға дейін жүріп, онда Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолымен байланысып, батысқа қарай Лос-Анджелес қаласына дейін қызмет көрсетуді жалғастырды. Темір жол пошта қызметі «Чоктау ракетасын» АҚШ поштасын тасымалдау, сұрыптау және маршрут бойымен тарату үшін пайдаланды. Бір темір жол пошта кеңсесінің бригадасы Теннесси штатының Мемфис қаласы мен Оклахома штатының МакАлестер қаласы арасында, ал екінші бригада МакАлестер мен Амарилло арасында жұмыс істеді. 1952 жылы «Чоктау ракетасы» компанияның ең жақсы жолаушылар пойыздары үшін Рок-Айлендтің идентификациясын жоғалтты, бұл маршруттың екінші деңгейлі пойыз мәртебесіне төмендеуін көрсетеді. 1953 жылдың тамызында дәстүрлі локомотивтермен жүретін пойыздар өздігінен жүретін Budd теміржол дизельді вагондарымен ауыстырылды және пойыздар «Чоктау Рокетте» деп аталды, бұл атау 1958 жылдың ортасына дейін сақталды. 1960 жылы Батыс Тынық мұхитының теміржол дизельді вагондарының (Солт-Лейк-Сити – Сан-Франциско) қызметі тоқтатылғаннан кейін, Рок-Айлендтің Мемфис – Амарилло RDC маршруты АҚШ-тағы ең ұзын осындай маршрут болып ерекшеленді. Жолаушылар санының төмендеуі және Рок-Айлендтің көптеген шағын қалалардағы деполарды жабу ниеті осы маршруттың тоқтатылуына әкелді, қазір 23–24 нөмірлі аталмаған пойыздар ретінде белгіленді, соңғы сапарлар 1964 жылдың 8 тамызында орындалды.
The Choctaw Rocket followed a railway built by the Choctaw, Oklahoma and Gulf Railroad between 1900 and 1902, informally known as the Choctaw Route. The CO&G and its railways were purchased by the Rock Island railroad in 1902. A predecessor train, along the same route, and having the numbers #51/52, had the name, Chocktaw Limited in the 1930s. After an inaugural tour at cities along the route, the Choctaw Rocket entered regular service on November 17, 1940. The original locomotive and car assignments for the two Choctaw Rocket sets of equipment included E6 locomotives 628 and 629, modernized heavyweight railway post office baggage cars 702 and 703, coaches 350 Amarillo, and 351 Oklahoma City, sleepers 622 Seminole, and 623 Wewoka, and dining parlor observation cars 430 Memphis, and 431 Little Rock. The coaches, sleepers and observation cars were all streamlined cars ordered from Pullman Standard Manufacturing Company, specifically for use on the Choctaw Rocket. The Choctaw Rocket when inaugurated operated between Memphis, Tennessee and Amarillo, Texas. In January 1949 it was restructured to operate only between Memphis and Oklahoma City, with a connecting non Rocket train between Oklahoma City and Amarillo. Contrary to some beliefs, the Choctaw Rocket never operated to Tucumcari, New Mexico although a companion Rock Island train on this route, the Memphis Californian and the Cherokee, did operate to Tucumcari, New Mexico, connecting there with the Southern Pacific Railroad to continue service west to Los Angeles. The Railway Mail Service utilized the Choctaw Rocket for United States mail transportation, sorting and distribution along the route. One railway post office crew worked between Memphis, TN and McAlester, OK, while a second crew operated between McAlester and Amarillo. By 1952, the Choctaw Rocket had lost its Rocket designation, Rock Island's identification for the company's premier passenger trains, reflecting the route's downgrade to secondary train status. In August 1953, the conventional locomotive pulled trains were replaced by self propelled Budd rail diesel cars and the trains were renamed the Choctaw Rockette, a name which lasted until mid 1958. After the discontinuance of Western Pacific's rail diesel car trains 1 2 (Salt Lake City San Francisco) in 1960, the Rock Island's Memphis Amarillo RDC route held the distinction of being the longest such route in the United States. Declining patronage and a desire by the Rock Island to close many small town depots resulted in the discontinuance of this route, now designated as unnamed trains 23–24, with last runs occurring on August 8, 1964.