АҚШ-Жапония қауіпсіздік шарты (1960)

Кіріспе

1960 жылғы әскери одақ шарты

Америка Құрама Штаттары мен Жапония арасындағы Өзара Ынтымақтастық және Қауіпсіздік туралы шарт (日本国とアメリカ合衆国との間の相互協力及び安全保障条約), ағылшын тілінде АҚШ-Жапония қауіпсіздік шарты деп жиі аталады, ал жапон тілінде (安保条約) немесе жай ғана (安保) деп танылады. Бұл шарт Жапония аумағында АҚШ әскери базаларының болуына мүмкіндік береді және екі елді бір-бірін "Жапонияның басқаруындағы аумақтарда" шабуылға ұшыраған жағдайда қорғауға міндеттейді. Уақыт өте келе, ол Америка Құрама Штаттары мен Жапония арасындағы әскери одақтың құрылуына әкелді. Қазіргі шарт, 1960 жылдың 23 маусымында күшіне енді, 1951 жылы қол қойылған, Азиядағы Екінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған және 1945-1952 жылдар аралығындағы АҚШ-тың Жапонияны оккупациялауын тоқтатқан Сан-Франциско бейбіт шартымен бірге қол қойылған шарттың бұрынғы нұсқасын қайта қарады және алмастырды. 1960 жылы шартты қайта қарау Жапонияда қызу пікірталас тудырды, ал оның қабылдануына қарсы кеңінен тараған оппозиция үлкен Анпо наразылықтарына әкелді, бұл Жапония тарихындағы ең ірі халықтық наразылықтардың бірі болды. 1960 жылғы шарт екі ел арасындағы өзара қарым-қатынасты күшейту бағытында АҚШ-Жапония қауіпсіздік келісімін маңызды түрде өзгертті. 1951 жылғы бастапқы шартта АҚШ-қа Жапониямен алдын ала кеңеспей, Шығыс Азияда Жапонияда орналасқан күштерін пайдалануға рұқсат беретін ереже болды, Жапонияға шабуыл жасалған жағдайда Жапонияны қорғауға нақты уәде берілмеді және тіпті АҚШ әскерлеріне Жапонияның ішкі дауларына араласуға мүмкіндік беретін тармақ қамтылған еді. Бұл бөлімдер 1960 жылы жаңартылған шартта өзгертілді. Жаңартылған шарт өзара қорғану міндеттемелерін көрсететін және АҚШ-тан күштерін жұмылдыру алдында Жапонияны алдын ала хабардар етуді талап ететін баптарды қамтыды. Сонымен қатар, ол АҚШ-тың Жапонияның ішкі істеріне араласуына рұқсат беретін бапты жойды. Шарт екі ел арасындағы халықаралық түсіністікті одан әрі дамыту және экономикалық ынтымақтастықты жақсарту жөніндегі жалпы ережелерді де қамтыды. Бұл ережелер АҚШ-Жапония мәдени және білім беру алмасу конференциясы (CULCON), АҚШ-Жапония ғылыми ынтымақтастық комитеті және сауда және экономикалық мәселелер жөніндегі Америка Құрама Штаттары – Жапония бірлескен комитетінің құрылуына негіз болды, олардың барлығы әлі де қандай да бір нысанда жұмыс істеп келеді. АҚШ-Жапония қауіпсіздік шарты 1960 жылдан бері өзгертілмеген, сондықтан ол 1648 жылғы Вестфалия бейбіт шартынан бері екі үлкен держава арасындағы кез келген шарттан бастапқы түрінде ұзақ сақталған. Шарттың ең кем мерзімі 10 жылды құрады, бірақ тараптардың бірі оны тоқтату туралы бір жыл бұрын хабарламаса, ол мерзімі шексіз сақталатынын қарастырды.

The Treaty of Mutual Cooperation and Security between the United States and Japan (日本国とアメリカ合衆国との間の相互協力及び安全保障条約), more commonly known as the U. S. Japan Security Treaty in English and as the (安保条約) or just (安保) in Japanese, is a treaty that permits the presence of U. S. military bases on Japanese soil, and commits the two nations to defend each other if one or the other is attacked "in the territories under the administration of Japan". Over time, it has had the effect of establishing a military alliance between the United States and Japan. The current treaty, which took effect on June 23, 1960, revised and replaced an earlier version of the treaty, which had been signed in 1951 in conjunction with the signing of the San Francisco Peace Treaty that terminated World War II in Asia as well as the U. S. led Occupation of Japan (19451952). The revision of the treaty in 1960 was a highly contentious process in Japan, and widespread opposition to its passage led to the massive Anpo protests, which were the largest popular protests in Japan's history. The 1960 treaty significantly revised the U. S. Japan security agreement in the direction of greater mutuality between the two nations. The original 1951 treaty had contained a provision permitting the United States to use forces based in Japan throughout East Asia without prior consultation with Japan, made no explicit promise to defend Japan if Japan were attacked, and even contained a clause allowing U. S. troops to intervene in Japanese domestic disputes. These portions were altered in the revised version of the treaty in 1960. The amended treaty included articles delineating mutual defense obligations and requiring the US, before mobilizing its forces, to inform Japan in advance. It also removed the article permitting U. S. interference in Japanese domestic affairs. The treaty also included general provisions for the further development of international understanding and improved economic collaboration between the two nations. These provisions became the basis for the establishment of the United States–Japan Conference on Cultural and Educational Interchange (CULCON), the United States–Japan Committee on Scientific Cooperation, and the Joint United States–Japan Committee on Trade and Economic Affairs, all three of which are still in operation in some form. The U. S. Japan Security Treaty has never been amended since 1960 and thus has lasted longer in its original form than any other treaty between two great powers since the 1648 Peace of Westphalia. The treaty had a minimum term of 10 years, but provided that it would remain in force indefinitely unless one party gives one year's notice of wishing to terminate it.

Өмірбаян

АҚШ-Жапонияның қауіпсіздік туралы алғашқы келісімі АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Жапонияны әскери оккупациядан босату шарты ретінде Жапонияға таңуға мәжбүр еткен болатын. Ол 1951 жылдың 8 қыркүйегінде Азиядағы Екінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған Сан-Франциско бейбітшілік шартымен бірге қол қойылды және 1952 жылдың 28 сәуірінде Жапония оккупациясының аяқталуымен бірге күшіне енді. Алғашқы қауіпсіздік келісімінде белгілі бір мерзім немесе оны жою жолдары көрсетілмеген, Жапониядағы АҚШ әскерлері "алыс Шығыста" жапон үкіметімен алдын ала кеңеспей кез келген мақсатта қолдануға құқылы болды, сондай-ақ АҚШ әскерлеріне Жапониядағы ішкі наразылықтарды басуға рұқсат беретін арнайы ереже болды. Ең қынжырлысы, келісімде үшінші тарап Жапонияға шабуыл жасаған жағдайда АҚШ-тың Жапонияны қорғауға міндеттемесі болмады. Жапон үкіметі 1952 жылдан бастап келісімді қайта қарауды ұсынып келді. Алайда, АҚШ президенті Дуайт Д. Эйзенхауэрдің әкімшілігі Жапониядағы АҚШ-қа қарсы әскери базаларға қарсы қозғалыс күшейгенге дейін, 1955-1957 жылдардағы Сунагава күресі және 1957 жылғы Жирард оқиғасынан кейін Жапониядағы халықтың наразылығына дейін қайта қарау туралы ұсыныстарға қарсы тұрды, бұл қолданыстағы жағдайға наразылықты анық көрсетті. АҚШ қайта қарауға келісті, келіссөздер 1958 жылы басталды және жаңа келісімге Эйзенхауэр мен Киши 1960 жылдың 19 қаңтарында Вашингтондағы ресми шарада қол қойды. Жапондық көзқарас бойынша, жаңа келісім алғашқы келісімге қарағанда маңызды жақсарту болды, ол АҚШ-ты шабуыл жағдайында Жапонияны қорғауға міндеттеді, Жапониядағы АҚШ әскерлерін шетелге жібермес бұрын жапон үкіметімен алдын ала кеңесуді талап етті, ішкі тәртіпсіздіктерді басуға рұқсат беретін ережені алып тастады және бастапқы 10 жылдық мерзімді белгіледі, одан кейін тараптардың бірі бір жыл бұрын хабарласа, келісімді тоқтатуға болады. Жаңа келісім ескісінен артық болғандықтан, Киши оның салыстырмалы түрде жылдам ратификацияланатынын күтті. Осыған байланысты ол Эйзенхауэрді 1960 жылдың 19 маусымынан бастап Жапонияға сапарға шақырды, ішінара жаңа ратификацияланған келісімді тойлау үшін. Егер Эйзенхауэрдің сапары жоспарланғандай өткен болса, ол Жапонияға сапар шеккен алғашқы АҚШ президенті болар еді.

The original U. S. Japan Security Treaty had been forced on Japan by the United States as a condition of ending the U. S. led military occupation of Japan following the end of World War II. It was signed on September 8, 1951, in tandem with the signing of the San Francisco Peace Treaty ending World War II in Asia, and went into effect on April 28, 1952, in tandem with the end of the occupation of Japan. The original Security Treaty had no specified end date or means of abrogation, allowed US forces stationed in Japan to be used for any purpose anywhere in the "Far East" without prior consultation with the Japanese government, and had a clause specifically authorizing US troops to put down domestic protests in Japan. Perhaps most gallingly of all, the pact did not contain an article committing the United States to defend Japan if Japan were attacked by a third party. The Japanese government began pushing for a revision to the treaty as early as 1952. However, the administration of U. S. president Dwight D. Eisenhower resisted calls for revision until a growing anti U. S. military base movement in Japan culminated in the Sunagawa Struggle of 1955 1957 and popular outrage in Japan in the aftermath of the Girard Incident in 1957, which made deep dissatisfaction with the status quo more apparent. The United States agreed to a revision, negotiations began in 1958, and the new treaty was signed by Eisenhower and Kishi at a ceremony in Washington, D. C., on January 19, 1960. From a Japanese perspective, the new treaty was a significant improvement over the original treaty, committing the United States to defend Japan in an attack, requiring prior consultation with the Japanese government before dispatching US forces based in Japan overseas, removing the clause preauthorizing suppression of domestic disturbances, and specifying an initial 10 year term, after which the treaty could be abrogated by either party with one year's notice. Because the new treaty was superior to the old one, Kishi expected it to be ratified in relatively short order. Accordingly, he invited Eisenhower to visit Japan beginning on June 19, 1960, in part to celebrate the newly ratified treaty. If Eisenhower's visit had proceeded as planned, he would have become the first sitting US president to visit Japan.

Шарттары

Келісімнің 1-бабында әрбір ел кез келген халықаралық дауды бейбіт жолмен шешуге ұмтылатыны белгіленді. Келісім сондай-ақ агрессияға қарсы күресте Біріккен Ұлттар Ұйымына басымдық берді. 2-бап екі елдің халықаралық қатынастар және экономика салаларындағы ынтымақтастығын арттыруға шақыруды көздейді. 1961 жылғы маусымда АҚШ президенті Джон Ф. Кеннеди мен Жапония премьер-министрі Хаято Икеда арасында өткен саммитте бұл қағида үш кабинеттік деңгейдегі консультативтік комитеттер құру арқылы іске асырылды: Мәдени және білім алмасу жөніндегі АҚШ-Жапония конференциясы (CULCON), ғылыми ынтымақтастық жөніндегі АҚШ-Жапония комитеті және сауда және экономикалық мәселелер жөніндегі бірлескен АҚШ-Жапония комитеті. Олардың барлығы әлі де қандай да бір нысанда жұмыс істеп келеді. 4-бапта АҚШ Жапонияда орналасқан әскерлерін қалай пайдаланатыны туралы Жапониямен кеңесетіні айтылған. 5-бап АҚШ-ты үшінші тарап шабуыл жасаған жағдайда Жапонияны қорғауға міндеттейді. 6-бап АҚШ-қа Жапонияда әскер орналастыру құқығын береді, бұл құқық егжей-тегжейлі "Әкімшілік келісім" арқылы жеке келісіледі. 10-бап келісімді алғашқы 10 жылдық мерзімнен кейін таратуға мүмкіндік береді, егер тараптардың бірі екіншісіне келісімді тоқтату ниеті туралы бір жыл бұрын хабарласа. Келісімге қосымша ресми хаттамада АҚШ күштерін Жапонияда қайта орналастырудағы немесе Жапониядағы базаларды өз қорғанысынан басқа жауынгерлік операциялар үшін пайдаланудағы маңызды өзгерістер туралы Жапония үкіметімен кеңесу қажеттігі көрсетілген. Сондай-ақ, АҚШ әскери қызметшілері Жапонияда жасаған қылмыстар бойынша екі елдің юрисдикция шектері де қарастырылды.

Халықтың қарсылығы

1960 жылғы келісім 1951 жылғы бастапқы келісімнен айқын артық болғанымен, саяси спектрдің көптеген жапондықтары Жапония аумағында АҚШ әскери базаларының болуына наразылық білдіріп, келісімнен толығымен құтылуға үміттенді. 1959 жылы Қауіпсіздік шартының қайта қаралуына қарсылық көрсету үшін Халық кеңесі (安保条約改定阻止国民会議) құрылды. Ол қайта қаралып жатқан келісімді бекітуге қарсы әртүрлі азаматтық қозғалыстардың әрекеттерін үйлестіруді мақсат етті. 1959 жылғы наурызда Халық кеңесі 134 ұйымнан тұрды, ал 1960 жылғы наурызға қарай 1633 филиалдық ұйымға жетті. Мүшелік топтардың ішінде еңбек одақтары, фермерлер мен мұғалімдер одақтары, поэзия үйірмелері, театр труппалары, студенттік және әйелдер ұйымдары, аналар тобы, Жапон Социалистік партиясы мен Жапон Коммунистік партиясымен байланысты топтар, тіпті кейбір консервативті бизнес топтары да болды. Барлығы Халық кеңесі 1959 жылғы наурыздан 1960 жылғы шілдеге дейін бүкіл ел бойынша 27 жекелеген жаппай наразылық шараларын өткізді. Көшедегі халықтың қарсылығымен және Социалистік партияның Ұлттық диетадағы кедергісімен бетпе-бет келген премьер-министр Киши Айзенхауэрдің 19 маусымда Жапонияға келуіне дейін келісімді уақтылы қабылдауға үміттенді. Соңында, 1960 жылғы 19 мамырда, «19 мамыр оқиғасы» деп аталған оқиғада Киши келісім бойынша кезектен тыс дауыс беруді шақырып, күтпеген шешім қабылдады. Социалистік диета мүшелері дауыс беруді тоқтатуға тырысқанда, Киши 500 полицейді диетаға кіргізіп, оларды полицей күштерімен диета залынан шығарып тастады және өз партиясының мүшелері ғана қатысқанда келісімді күштеп қабылдады. Кишидің бұл әрекеттері демократияға қарсы болып бағаланды және саяси спектрдің барлық бөліктерінен кеңінен наразылық тудырды. Осыдан кейін келісімге қарсы наразылықтар күшті өсті, Сохё еңбек федерациясы миллиондаған еңбек одақ мүшелерінің қатысуымен бірқатар жалпыұлттық ереуілдер ұйымдастырды, бүкіл елдегі қалалар мен кенттерде үлкен шерулер өтті және ондаған мың наразылықшылар күнделікті Ұлттық диета төңірегіне жиналды. 10 маусымда, «Хагерти оқиғасы» деп аталған оқиғада, мыңдаған наразылықшылар Эйзенхауэрдің баспасөз хатшысы Джеймс Хагертидің көлігіне шабуыл жасап, оның дөңгелектерін тесіп, артқы фараларын сындырып, бір сағаттан астам уақыт бойы көлікті алға-артқа шайқады, содан кейін көліктегілерді АҚШ теңіз корпусының тікұшағы құтқарып алды. Соңында, 1960 жылғы 15 маусымда «Зенгакурен» жалпыұлттық студенттік федерациясының радикалды белсенділері диета кешеніне шабуыл жасауға тырысты, бұл полициямен қатысты қырғынға әкеп соқты, нәтижесінде Токио университетінің студенті Митико Канба қаза тапты. Эйзенхауэрдің сапарын өткізу үшін билікте қалуға тырысқан Киши, Айзенхауэрдің келуіне дейін көшелерді бақылауға алу үшін Жапонияның Өзін-өзі қорғау күштерін және оның досы, якузамен байланысты оңшыл «фиксер» Ёсио Кодама ұсынған ондаған мың оңшыл қарақшыларды шақыруды жоспарлады. Алайда, оның кабинеті осы қатаң шаралардан бас тартты, содан кейін Эйзенхауэрдің қауіпсіздігіне кепілдік беруге болмайтынына опасызданып, оның сапарын тоқтатуға және кең таралған халықтық ашуды басу үшін премьер-министр лауазымынан кетуге мәжбүр болды.

Although the 1960 treaty was manifestly superior to the original 1951 treaty, many Japanese from across the political spectrum resented the presence of U. S. military bases on Japanese soil and hoped to get rid of the treaty entirely. An umbrella organization, the People's Council for Preventing Revision of the Security Treaty (安保条約改定阻止国民会議), was formed in 1959 to coordinate the actions of various citizen movements involved in opposing ratification of the revised treaty. The People's Council initially consisted of 134 member organizations in March 1959 and grew to have 1,633 affiliated organizations by March 1960. Member groups included labor unions, farmers' and teachers' unions, poetry circles, theater troupes, student and women's organizations, mothers' groups, groups affiliated with the Japan Socialist Party and the Japan Communist Party, and even some conservative business groups. In total the People's Council carried out 27 separate events of nationwide mass protest from March 1959 to July 1960. Faced with popular opposition in the streets and Socialist Party stonewalling in the National Diet, Prime Minister Kishi grew increasingly desperate to pass the treaty in time for Eisenhower's scheduled arrival in Japan on June 19. Finally on May 19, 1960, in the so called "May 19 Incident," Kishi suddenly called for a snap vote on the treaty. When Socialist Diet members attempted a sit in to block the vote, Kishi introduced 500 policemen into the Diet and had them physically removed from the halls of the Diet by police, and rammed the treaty through with only members of his own party present. Kishi's actions were widely perceived as anti democratic, and provoked nationwide outrage from across the political spectrum. Thereafter, the anti treaty protests swelled to massive size, with the Sōhyō labor federation carrying out a series of nationwide strikes involving millions of labor unionists, large crowds marching in cities and towns throughout the nation, and tens of thousands of protesters gathering around the National Diet on nearly a daily basis. On June 10, in the so called Hagerty Incident, thousands of protesters mobbed a car carrying Eisenhower's press secretary James Hagerty, slashing its tires, smashing its tail lights, and rocking it back and forth for more than an hour before the occupants were rescued by a U. S. Marine Corps helicopter. Finally on 15 June 1960, the radical student activists from the Zengakuren nationwide student federation attempted to storm the Diet compound itself, precipitating a fierce battle with police in which a female Tokyo University student named Michiko Kanba was killed. Desperate to stay in office long enough to host Eisenhower's visit, Kishi hoped to secure the streets in time for Eisenhower's arrival by calling out the Japan Self Defense Forces and tens of thousands of right wing thugs that would be provided by his friend, the yakuza affiliated right wing "fixer" Yoshio Kodama. However, he was talked out of these extreme measures by his cabinet, and thereafter had no choice but to cancel Eisenhower's visit, for fears that his safety could not be guaranteed, and to announce his own resignation as Prime Minister, in order to quell the widespread popular anger at his actions.

Ратификациялау және қабылдау

Анти-шартқа қарсы қозғалыс үлкен қарқынға жеткеніне қарамастан, наразылықтар аталған шартты тоқтатуға жетпеді. Киши отставкаға мәжбүр болса да, Эйзенхауэрдің сапары күштен тоқтатылды, бірақ жапон заңнамасына сәйкес, шарт Төменгі палатадан қабылданғаннан кейін 30 күн өткен соң автоматты түрде бекітілді. Шарттың 8-бабында жаңа шарт жапон және американдық ресми тұлғалары Токиода ратификация құжаттарын алмасқаннан кейін дереу күшіне енетіні көрсетілген. Құжаттар 1960 жылдың 23 маусымында ресми түрде алмастырылды, сол сәттен бастап жаңа шарт күшіне еніп, ескі шарт тоқтап қалды. Сыртқы істер министрі Айичиро Фудзияманың мәлімдемесіне сәйкес, ресми ратификация құжаттарын Кишиге оның ресми резиденциясын қоршап тұрған наразылықшылардың назарынан жасыру үшін, оның қолтаңбасы үшін қант консервісінің қорабында жеткізуге тура келді. Дегенмен, шарт күшіне енгеннен кейін және Киши лауазымынан кеткен соң, шартқа қарсы наразылық қозғалысы күшін жоғалтып, тез суытылды.

Салдары

Антиамерикандық көзқарас пен Эйзенхауэр сапарының ұятты түрде күшін жою АҚШ-Жапония қарым-қатынасын Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бергі ең төменгі деңгейге түсірді. АҚШ-тың жаңа президенті Джон Ф. Кеннеди мансапты дипломат емес, Жапония сарапшысы және Гарвард университетінің профессоры Эдвин О. Рейшауэрді Жапониядағы елші етіп тағайындады, сондай-ақ Жапонияның жаңа премьер-министрі Хаято Икеданы өкілеттік мерзімінде АҚШ-қа сапар шеккен алғашқы шетелдік көшбасшы ретінде шақырды. 1961 жылғы маусымда өткен саммитте екі көшбасшы бұдан былай екі елдің одақтас ретінде АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы қарым-қатынас сияқты жақын түрде кеңесетініне келісті. Икеда Жапонияға оралғаннан кейін саяси оппозицияға қатысты келісімді ұстанымға келді, Кишидің Жапон Конституциясының 9-бабын қайта қарау жоспарларын мерзімі белгісіз кешіктірді және ұлттың күшін даулы келісім мәселесінен аударып, қарқынды экономикалық өсуге бағытталған «Табыс еселеу жоспары»н жариялады. Түзету келісімін бекітудің қиын процесі мен оның қоздырған зорлық-зомбылық наразылықтары екі ел арасындағы құпия келісімдердің (密約, мицуяку) мәдениетіне әсер етті. Алдағы уақытта екі ел дауыс беру арқылы даулы мәселелерді шешуге тырыспай, Қауіпсіздік келісімінің ауқымын кеңейту үшін жасырын келіссөздер жүргізді. 1960 жылдары жасалған және ондаған жылдардан кейін ғана жарық көрген құпия келісімдер АҚШ-тың ядролық қару тасымалдайтын теңіз кемелеріне Жапония порттары арқылы «транзит» жасауға, ядролық қуатпен жұмыс істейтін АҚШ кемелеріне Жапония суларында радиоактивті қалдық суды шығаруға және АҚШ-қа 1972 жылы Жапонияға қайтарылғаннан кейін де Окинавадағы АҚШ базаларына ядролық қаруды орналастыруға мүмкіндік берді. 1960 жылдардың онжылдығында солшыл белсенділер 1970 жылы түзету келісімінің бастапқы 10 жылдық мерзімі аяқталар кезде Жапония үкіметін келісімді жоюға көндіру мүмкіндігін күтті. 1970 жылы Жапониядағы 1968-1969 жылдардағы студенттік тәртіпсіздіктерден кейін бірқатар студенттік ұйымдар, азаматтық ұйымдар және Вьетнам соғысына қарсы «Бэхэйрэн» ұйымы Қауіпсіздік келісіміне қарсы наразылық акцияларын өткізді. Алайда премьер-министр Эйсаку Сато (Кишидің кіші інісі) наразылықтарды толығымен елемеді және келісімнің автоматты түрде жаңаруына жол берді. Осы уақыттан бері екі тараптың бірі де келісімді жоюға тырысқан жоқ, ал АҚШ базалары Жапония аумағындағы тұрақты құрылым болып қала береді. 2010 жылдың мәліметтері бойынша, онда 44 850 американдық әскери қызметкері мен 44 289 олардың отбасы мүшелерін орналастыратын 85 нысан болды.

The anti American aspect of the protests and the humiliating cancellation of Eisenhower's visit brought U. S. Japan relations to their lowest ebb since the end of World War II. The new U. S. president, John F. Kennedy, appointed sympathetic Japan expert and Harvard University professor Edwin O. Reischauer as ambassador to Japan, rather than a career diplomat, and invited the new Japanese prime minister, Hayato Ikeda, to be the first foreign leader to visit the United States in his term in office. At their June 1961 summit meeting, the two leaders agreed that henceforth the two nations would consult much more closely as allies, along lines similar to the relationship between the United States and Great Britain. Back in Japan, Ikeda took a much more conciliatory stance toward the political opposition, indefinitely shelving Kishi's plans to revise the Article 9 of the Japanese Constitution, and announcing the Income Doubling Plan with the explicit goal of redirecting the nation's energies away from the contentious treaty issue and toward a nationwide drive for rapid economic growth. The difficult process of securing the passage of the revised treaty and the violent protests it caused contributed to a culture of secret pacts (密約, mitsuyaku) between the two nations. Going forward, rather than putting contentious issues to a vote, the two nations secretly negotiated to expand the scope of the Security Treaty without allowing a vote. Secret pacts negotiated in the 1960s and not brought to light until decades later allowed U. S. naval vessels carrying nuclear weapons to "transit" through Japanese ports, allowed nuclear powered U. S. vessels to vent radioactive wastewater in Japanese waters, and allowed the U. S. to introduce nuclear weapons into U. S. bases on Okinawa even after its reversion to Japan in 1972, among other secret deals. Throughout the decade of the 1960s, left wing activists looked forward to the end of the revised treaty's initial 10 year term in 1970 as an opportunity to try to persuade the Japanese government to abrogate the treaty. In 1970, in the wake of the 1968 1969 student riots in Japan, a number of student groups, civic groups, and the anti Vietnam War organization Beheiren held a series of protest marches against the Security Treaty. However, prime minister Eisaku Satō (who was Kishi's younger brother) opted to ignore the protests completely and allow the treaty to automatically renew. Since that time, no attempt has been made to abrogate the treaty by either party, and U. S. bases remain a fixture on Japanese soil. As of 2010, there were still some 85 facilities housing 44,850 U. S. military personnel and 44,289 dependents.

Окинавадағы қарсылық

АҚШ әскери қатысуын жалғастыру туралы пікірталастың орталық мәселесі – Жапонияның Окинава префектурасындағы әскерлердің тығыз шоғырлануы. АҚШ әскери базалары Окинаваның шамамен бес бөлігінің бірін алып жатыр және Жапониядағы АҚШ күштерінің 75 пайызына жуығында орналасқан. Базалармен байланысты шиеленістер, даулар мен экологиялық проблемалар көптеген окинавалықтарды олардың сезіміне жеткізді: қауіпсіздік келісімі АҚШ пен Жапонияға жалпы алғанда пайдалы болғанымен, олар салдардың үлкен бөлігін көтереді. Көптеген окинавалықтар үшін маңызды мәселе – Жапониядағы АҚШ күштерінің тудырған шуы мен қоршаған ортаның ластануы. Окинавадағы тұрғын үйлердің үстінен ұшып өтетін американдық әскери ұшақтарының күшті шуына ұзақ уақыт бойы ұшырау жүрек ауруларына, ұйқы бұзылыстарына және балалардың танымдық дағдыларына зиян келтіруі анықталды. 2009 жылы Окинава тұрғындары Кадена әуе базасына және Футенма әскери-теңіз базасына қарсы шуға байланысты сотқа жүгінді, нәтижесінде тұрғындарға тиісінше 57 миллион доллар және 1,3 миллион доллар өтемақы төленді. АҚШ базаларынан улы химиялық заттардың ағуы, кемітілген уран оқтарымен жаттығулар жүргізу, база құрылысы мен кеңейту Окинаваның су қорын ластады және Окинаваның бұрын таза болған коралл рифтеріне зиян келтірді, осылайша балық аулау және туризм үшін олардың экономикалық құндылығын төмендетті. Дегенмен, Окинавадағы ең күшті қарсылық АҚШ әскери қызметшілері мен олардың тәуелділері жасаған қылмыстық әрекеттерден туындады, соңғы мысал – 1995 жылы екі теңізші және бір санитардың 12 жасар окинавалық қызды ұрлап, зорлауы. 2008 жылдың басында АҚШ-тың Мемлекеттік хатшысы Кондолиза Райс Жапониядағы американдық әскерлерге қатысты қылмыстарға байланысты кешірім сұрады, оның ішінде Окинавадағы теңізшінің 14 жасар қызды зорлауы да болды. АҚШ әскері сондай-ақ жергілікті тұрғындардың наразылығын басу үшін әскери қызметшілер мен олардың отбасыларына 24 сағаттық уақытша коменданттық сағат енгізді. Осы наразылықтар және басқа да факторлар Окинавадағы қауіпсіздік келісіміне қарсы үлкен және тұрақты қозғалысты күшеді.

A central issue in the debate over the continued U. S. military presence is the heavy concentration of troops in the small Japanese prefecture of Okinawa. U. S. military bases cover about one fifth of Okinawa and house around 75% of the U. S. forces in Japan. Base related frictions, disputes, and environmental problems have left many Okinawans feeling that while the security agreement may be beneficial to the United States and Japan as a whole, they bear a disproportionate share of the burden. One contentious issue to many Okinawans is the noise and environmental pollution created by the US forces in Japan. Prolonged exposure to high decibel noise pollution from the American military jets flying over residential areas in Okinawa has been found to cause heart problems, disrupt sleep patterns, and damage cognitive skills in children. Excessive noise lawsuits filed in 2009 by Okinawa's residents against Kadena Air Base and Marine Corps Air Station Futenma resulted in awards of $57 million and $1.3 million to residents, respectively. Toxic chemical runoff from U. S. bases, live fire drills using depleted uranium rounds, and base construction and expansion activities have polluted Okinawa's water supply and damaged Okinawa's once pristine coral reefs, reducing their economic value for fishing and tourism. The most powerful opposition in Okinawa, however, stemmed from criminal acts committed by US service members and their dependents, with the latest example being the 1995 kidnapping and molestation of a 12 year old Okinawan girl by two Marines and a Navy corpsman. In early 2008, U. S. Secretary of State Condoleezza Rice apologized after a series of crimes involving American troops in Japan, including the rape of a girl of 14 by a marine on Okinawa. The US military also imposed a temporary 24 hour curfew on military personnel and their families to ease the anger of local residents. These grievances, among others, have sustained a large and enduring anti Security Treaty movement in Okinawa.

Мемлекеттік қолдау

Окинавада АҚШ әскери күштерінің болуына қарсы күшті наразылық болғанына қарамастан, Жапонияның өзінде осы келісімге қолдау бар. 1960 жылы келісім алғаш мақұлданған кезде оған қатысты пікірлер қатаң түрде қарама-қарсы болғанымен, уақыт өте келе АҚШ-Жапония одағына қабылдаушылық артты. 2007 жылғы сауалнама бойынша, жапон азаматтарының 73,4%-ы Жапониядағы АҚШ әскерлерінің болуын жақсы көреді. "Біздің одағымыз – берік серіктестік" манга-сериясы осы серіктестік туралы оң пікір қалыптастыру мақсатында жасалды.

Шартпен қамтылған

2012 жылы АҚШ Сенкаку аралдарына қатысты дау туралы мәлімдемесінде, осы келісім Сенкаку аралдарын қамтитынын және американдықтарды оларды қорғауға міндеттейтінін нақтылады. 2019 жылдың 19 сәуірінде Жапония мен АҚШ кибершабуылдардың да келісімге енетінін растады. Екі ел сонымен қатар ғарыш соғысы, кибер соғыс және электрондық соғыс салаларындағы қорғаныс ынтымақтастығын күшейтуге уәде берді.