Кіріспе
Браулинг (вероятно, неміс тіліндегі brüllen, арыстау, шулау сөзімен байланысты), заң бойынша, шіркеуде немесе шіркеу маңында ұрыс-дау шығару немесе қоғамдық тәртіп бұзу құқық бұзушылығы болып саналды. 1860 жылға дейін діни соттарда қаралатын. Содан бері мұндай құқық бұзушылықтарға сирек сот ісі қозғалды.
Тарих
Реформацияның алғашқы кезеңдерінде Англияда діни дау-жанжалдар жиі нақты тәртіпсіздікке ұласып, шіркеудің дін қызметкерлерінің заңсыздықтары көбінесе халық арасында зорлық-зомбылықты тудыратын. Осы тәртіпсіздіктерді тоқтату үшін 1551 жылғы «Дау-жанжал туралы» заң (5 және 6 Edw. 6. c. 4) қабылданды, онда былай делінген: «Егер кез келген адам тек сөз арқылы шіркеуде немесе шіркеу ауласында дауласса, сөксе немесе ұрысса, онда сол жердегі билік өкілі, егер ол дін қызметкері болмаса, оны шіркеуге кіргізбеуге, ал егер ол клерк болса, қызметінен шеттетуге, кінәсіне қарай, қажет деп тапқанша құқылы». 1553 жылғы «Дау-жанжал туралы» заң (1 наурыз сессиясы. 2. c. 3) өкінгенге дейін түрмеге қамау жазасын қосты. 1551 жылғы «Дау-жанжал туралы» заң 1828 жылы ішінара жойылды және 1860 жылғы «Шіркеу соттарының құзыреті туралы» заңмен қарапайым халыққа қатысты толығымен жойылды. Бұл заң, Ирландия мен Англияға бірдей қолданылатын, Англия немесе Ирландия шіркеулерінде, кез келген діни конфессияның шіркеуінде, немесе Англиядағы діни құлшылық орындарында, немесе шіркеулер мен зираттарда тәртіпсіздік, зорлық-зомбылық немесе әдепсіз мінез-құлық жасағандар екі судья алдында айыпты деп танылған жағдайда 5 фунт стерлингтен аспайтын айыппұл төлеуге немесе екі айдан аспайтын мерзімге бас бостандығынан айырылуға жазаланды. Бұл заң дін қызметкерлеріне де, қарапайым халыққа да қатысты, ал Англия шіркеуінің дін қызметкері осы заң бойынша сотталған жағдайда 1892 жылғы «Дін қызметкерлерінің тәртібі туралы» заң бойынша да қаралуы мүмкін (Girt v. Fillingham, 1901, L. R. Prob. 176). 1860 жылғы заң (құзыретті шіркеу соттарынан ауыстырған) оны соттау үшін қолданылды; оның қорғанысы 1998 жылғы «Адам құқықтары туралы» заңға негізделді. Ол айыпты деп танылып, 18,60 фунт стерлинг (осы 1860 жылғы заңға сілтеме) және сот шығындары төледі.
(5 & 6 Edw. 6. c. 4) was passed, by which it was enacted: "that if any person shall, by words only, quarrel, chide or brawl in any church or churchyard, it shall be lawful for the ordinary of the place where the same shall be done and proved by two lawful witnesses, to suspend any person so offending, if he be a layman, from the entrance of the church, and if he be a clerk, from the ministration of his office, for so long as the said ordinary shall think meet, according to the fault." The Brawling Act 1553 (1 Mar. Sess. 2. c. 3) added the punishment of imprisonment until the party should repent. The Brawling Act 1551 was partly repealed in 1828 and wholly repealed as regards laymen by the Ecclesiastical Courts Jurisdiction Act 1860. Under that Act, which applies to Ireland as well as to England, persons guilty of riotous, violent or indecent behaviour, in churches and chapels of the Church of England or Ireland, or in any chapel of any religious denomination, or in England in any place of religious worship duly certified, or in churchyards or burial grounds, were liable on conviction before two justices to a penalty of not more than £5, or imprisonment for any term not exceeding two months. This enactment applied to clergy as well as to laity, and a clergyman of the Church of England convicted under it could also be dealt with under the Clergy Discipline Act 1892 (Girt v. Fillingham, 1901, L. R. Prob. 176). The 1860 legislation (which transferred jurisdiction away from the ecclesiastic courts) was used to try him; his defense focused on the Human Rights Act 1998. He was convicted and fined £18.60 (referring to the 1860 legislation) plus court costs.