Жон Хэмилтон, Бельхейвен және Стентон лордының өмірбаяны

Кіріспе

Шотланд ақсұлтаны, жер иесі және саясаткер Джон Гамильтон, 2-ші лорд Белхейвен және Стентон (5 шілде 1656 – 21 маусым 1708) – шотланд ақсұлтаны, жер иесі және саясаткер.

Өмір

Ол Роберт Гамильтонның үлкен ұлы, лорд Пресменнан (1696 жылы қайтыс болды). 1647 жылы Карл I-нің пэр еткен Джон Гамильтонның немересі Маргаретқа үйленгеннен кейін, ол 1679 жылы осы атаққа ие болды. 1681 жылы ол үкіметке қарсы болғаны және парламентте Йорк герцогы Джеймс, кейіннен VII және II Джеймс туралы сыни пікір білдіргені үшін түрмеге қамалды. 1689 жылы ол Вильгельм Ораньеге Шотландия үкіметін жүргізуге шақырғандардың қатарында болды. Белхейвен 1689 жылы Килликранки шайқасына қатысты. Ол Шотландияның жеке кеңесінің мүшесі болды. 1695 жылы құрылған Шотландия компаниясының директоры болды және оған көп инвестиция жасады. Ол Панамадағы Дариен түбегінде шотландтық колония құруға бағытталған, сәтсіз аяқталған Дариен жобасына жауапты болды. Сондай-ақ, ол ауыл шаруашылығын жақсартуды қолдады және 1699 жылы «Елдік өмірдің негіздері» атты нұсқаулық жариялады. Ол өз елінің көбірек бостандыққа ие болуы үшін күресті, бұл күрес 1705 жылы Қауіпсіздік заңының қабылдануына әкелді, және ол парламенттердің бірігуіне қарсы болды. Ол 1706 жылдың қараша айында осы ұсынысқа қарсы сөйлеген сөзімен көп назар аударды. Ол Салтундық Эндрю Флетчер сияқты саясаткерлердің ең шешендерінің бірі болды. Оның екі сөйлеген сөзі, соның ішінде 1706 жылдың қарашасындағы танымал сөзі, Дэниел Дефоның «Одақтың тарихы» кітабының қосымшасында жарияланды (алғаш рет 1710 жылы басылды). Кейіннен ол француз басқындығын қолдағандығы үшін түрмеге қамалды және 1708 жылдың 21 маусымында Лондонда қайтыс болды. Белхейвеннің ұлы Джон, Шерифмуир шайқасында британ үкіметі тарапынан соғысқан, әкесі қайтыс болғаннан кейін 3-ші лорд атанды. 1721 жылдың қараша айында Барбадос губернаторы лауазымына бара жатқанда суға батып қайтыс болды, оның орнын ұлы Джон (1764 жылы қайтыс болды) басты. 1777 жылы Джонның інісі Джеймс қайтыс болғаннан кейін, атақ бір уақытқа тоқтап тұрды; содан кейін 1799 жылы Лордтар палатасы Уильям Гамильтонның (1765-1814), Джон Гамильтонның әкесінің атасының ұрпағы, 2-ші лордтың атағына құқылы деп жариялады. Уильямның орнын оның ұлы Роберт (1793-1868) басты, ол 1831 жылы Біріккен Корольдіктің Вишоу бароны Гамильтон атанды. Ол 1868 жылдың желтоқсанында мұрагерсіз қайтыс болды, соның салдарынан Гамильтон барондығы жойылды; 1875 жылы Лордтар палатасы оның туысы Джеймс Гамильтонның (1822-1893) заңды түрде лорд Белхейвен және Стентон екенін жариялады, ал атақ оның туысы Александр Чарльзға (1840 жылы туған), 10-шы лордқа көшті.

He was the eldest son of Robert Hamilton, Lord Presmennan (d. 1696). Having married Margaret, granddaughter of John Hamilton, 1st Lord Belhaven and Stenton; who had been made a peer by Charles I in 1647, he succeeded to this title in 1679. In 1681, he was imprisoned for opposing the government and for speaking slightingly of James, duke of York, afterwards James VII and II, in parliament, and in 1689 he was among those who asked William of Orange to undertake the government of Scotland. Belhaven was at the Battle of Killiecrankie in 1689. He was a member of the Scottish privy council. He was a director of and invested heavily in the Company of Scotland, which was formed in 1695 and was responsible for the ill fated Darien scheme to set up a Scots colony on the Darien peninsula in Panama. He was also a proponent of agricultural improvement publishing a handbook, The Countryman's Rudiments in 1699. He favoured the agitation for securing greater liberty for his country, an agitation which culminated in the passing of the Act of Security in 1705, and he greatly disliked the union of the parliaments, a speech which he delivered against this proposal in November 1706 attracting much notice. He was, along with Andrew Fletcher of Saltoun, one of the most eloquent of politicians. Two of his speeches, one being the famous one of November 1706, were published in an appendix to Daniel Defoe's History of the Union (first printed in 1710). Later he was imprisoned, ostensibly for favouring a projected French invasion, and he died in London on 21 June 1708. Belhaven's son, John, who fought on the British Government side at the Battle of Sheriffmuir, became the 3rd Lord on his father's death. He was drowned in November 1721, whilst proceeding to take up his duties as governor of Barbados, and was succeeded by his son John (d. 1764). After the death of John's brother James in 1777 the title was for a time dormant; then in 1799 the House of Lords declared that William Hamilton (1765–1814), a descendant of John Hamilton, the paternal great grandfather of the 2nd Lord, was entitled to the dignity. William, who became the 7th Lord, was succeeded by his son Robert (1793–1868), who was created a peer of the United Kingdom as Baron Hamilton of Wishaw in 1831. He died without issue in December 1868, when the barony of Hamilton became extinct; in 1875 the House of Lords declared that his cousin, James Hamilton (1822–1893) was rightfully Lord Belhaven and Stenton, and the title descended to his kinsman, Alexander Charles (b. 1840), the 10th Lord.