Лучера, Италия: ақпарат, география, климат. Апулия аймағындағы Фоджа провинциясының қаласы, Таволиере жазығында орналасқан. Жылдық орташа температура 15°C.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Люцера (Lucerino: Lucére) – Италиядағы Апулия аймағындағы Фоггия провинциясында 34 243 тұрғыны бар қала және Люцера-Троя диоцезінің орталығы. Тавольере жазығында, Дауния тауларының етегінде орналасқан Люцера 1579 жылдан 1806 жылға дейін Капитаната провинциясының және Молизе графының резиденциясы болды.
Lucera (Lucerino: Lucére) is an Italian city of 34,243 inhabitants in the province of Foggia in the region of Apulia, and the seat of the Diocese of Lucera Troia. Located upon a flat knoll in the Tavoliere Plains, near the foot of Daunian Mountains, Lucera was the capital of Province of Capitanata and the County of Molise from 1579 until 1806.
Климат
Қалаға Жерорта теңіз климаты тән, ұзақ, ыстық жаздар, күндізгі температураның күрт өзгеруі және жұмсақ қыстармен сипатталады. Бірақ, Дауния тауларына жақын болғандықтан температура 0 °C (32 °F) төмен түсуі мүмкін. Желдер жиі соғады, кейде күшті болғанымен, көбінесе орташа күшті болады. Жылдық орташа температура шамамен 15 °C (59 °F) құрайды, ал жауын-шашын мөлшері аз, қар жаууы сирек кездеседі.
The city is characterized by a Mediterranean climate, with long, hot summers, with extreme temperature changes during the day, and mild winters, although due to its proximity to the Daunian mountains the temperature can drop to values below 0 °C (32 °F). The winds are quite frequent and, although sometimes quite strong, are usually moderate. The average annual temperature is around 15 °C (59 °F), and rainfall amounts to an average value of Snowfalls are rare.
Антикалық дәуір және ерте орта ғасырлар
Луцера ежелгі Дауни тайпасының аумағында орналасқан. Археологиялық қазбалар қала шекарасында қола дәуіріндегі ауылдың болғанын көрсетеді. Луцераға, болжам бойынша, Даун патшасы Люцийдің есімі берілген немесе Лукс Церерис қасиетіне арналған ғибадатхананың аты берілген болуы мүмкін. Үшінші мүмкіндік – қаланы этрусктер құрып, атын берген, онда есімнің мағынасы «қасиетті орманы» (luc = «орман», eri = «қасиетті») дегенді білдіруі мүмкін. Б.з.д. 321 жылы рим әскері Самниттер Луцераны қоршап алған деп алданып, қалаға баруға асықты. Олар тұтқынға түсіп, атақты Каудин шатқалары шайқасында жеңіліске ұшырады. Самниттер Луцераны басып алды, бірақ халық көтерілісінен кейін олардан қуылды. Қала римдік қорғау іздеді және б.з.д. 320 жылы Colonia Togata мәртебесін алды, яғни Рим Сенатымен басқарылды. Екі қала арасындағы байланысты нығайту үшін 2500 римдік Луцераға көшіп келді. Осыдан бастап Луцера Римнің адал қолдаушысы ретінде танылды. Республиканың соңғы кезеңіндегі азамат соғыстары кезінде Помпей штабын Луцерада орнатты, бірақ Юлий Цезарь жақындағанда қаланы тастап кетті. Луцера тез одақтастығын өзгертті және Цезарьдің кешірімі оны зардаптан сақтады. Октавиан мен Марк Антоний арасындағы келесі азамат соғысында қала оңай құтыла алмады. Соғыстан кейін Октавиан көптеген қарт сарбаздарды қираған қаланың жеріне орналастырды. Бұл Луцераның тез жаңаруына көмектесті және өркендеу дәуірін бастады. Осы Август кезеңінен сақталған римдік ескерткіштердің көптеген мысалдары бар, соның ішінде Луцера амфитеатры. Батыс Рим империясы құлағаннан кейін Луцера қаласы құлдырауға ұшырады. 663 жылы қала Ломбардтардан басылып алынып, Шығыс Рим императоры Констанций II тарапынан қиратылды. Бір жылдан кейін, 664 жылы, Византия империясы қаланы Оңтүстік Италияға мұсылмандық экспансияны тоқтату үшін тонады.
Lucera is located in the territory of the ancient tribe of the Daunii. Archeological excavations show the presence of a Bronze Age village inside the city boundaries. Lucera was probably named after either Lucius, a mythical Daunian king, or a temple dedicated to the goddess Lux Cereris. A third possibility is that the city was founded and named by the Etruscans, in which case the name probably means Holy Wood (luc = "wood", eri = "holy"). In 321 BC, the Roman army was deceived into thinking Lucera was under siege by the Samnites. Hurrying to relieve their allies the army walked into an ambush and were defeated at the famous Battle of the Caudine Forks. The Samnites occupied Lucera but were thrown out after a revolt. The city sought Roman protection and in 320 BC was granted the status of Colonia Togata, which meant it was ruled by the Roman Senate. In order to strengthen the ties between the two cities, 2,500 Romans moved to Lucera. From then on, Lucera was known as a steadfast supporter of Rome. During the civil wars of the late Republic, Pompey set up his headquarters in Lucera, but abandoned the city when Julius Caesar approached. Lucera quickly switched its allegiance and Caesar's clemency spared it from harm. In the next civil war between Octavian and Mark Anthony the city did not escape as lightly. After the war, Octavian settled many veteran soldiers on the lands of the ruined city. This helped Lucera recover quickly and marked an era of renewed prosperity. Many of the surviving Roman landmarks hail from this Augustan period, among them the Luceran amphitheatre. With the fall of the Western Roman Empire the city of Lucera entered into a state of decline. In 663 AD, it was captured from the Lombards and destroyed by the Eastern Roman Emperor Constans II. A year later in 664 AD, the town was sacked by the Byzantine Empire to ward off Muslim expansion into southern Italy.
Ислам дәуірі
1224 жылы Сицилиядағы діни көтерілістерге жауап ретінде Киелі Рим императоры Фредерик II аралдан барлық мұсылмандарды қуды, көпшілігін келесі 20 жыл ішінде Луцераға (арабша Lugêrah деп аталатын) көшірді. Бұл бақылаудағы ортада олар патша билігіне қарсы тұра алмады және салық төлеу және әскери қызмет арқылы патша қазынасына пайда әкелді. Олардың саны ақырында 15 000-20 000-ға жетті, соның салдарынан Луцера Lucaera Saracenorum деп аталды, себебі ол Италиядағы исламның соңғы бекінісін білдірді. Тыныш уақытта Луцерадағы мұсылмандар көбінесе шаруалар болып жұмыс істеді. Олар қатты бидай, арпа, көкөністер, жүзім және басқа да жемістер өсірді. Мұсылмандар сондай-ақ бал алу үшін ара шаруашылығымен де айналысты. Осы колония 75 жыл бойы гүлденді, бірақ 1300 жылы Неапольдің Карл II-сінің келісімімен Джованни Пиппино ди Барлетта басқаратын христиан әскерлері шабуыл жасады. Қаланың көптеген мұсылман тұрғындары қырғынға ұшырады немесе, шамамен 10 000-ы құлдыққа сатылды. Олардың тастап кеткен мешіттері бұзылды, ал олардың орнына, С. Мария делла Виттория соборы сияқты, әдетте шіркеулер салынды. Қаланың осы кезеңдегі тарихы Тарик Алидің «Палермодағы сұлтан» романында көрсетілген. Мұсылмандар Луцерадан қуылғаннан кейін Карл христиандарды қалаға қоныстандыруға тырысты. Христиан дініне өткен мұсылмандар өздерінің мүлкінің бір бөлігін қайтарып алды, бірақ ешкімнің бұрынғы саяси немесе экономикалық беделі қайта орнатылмады. Уақыт өте келе қалада астық өндірісі азайды, ал 1339 жылы қалада ашаршылық болды. Христиандарға мұсылмандар сияқты егін шаруашылығымен айналысуға рұқсат берілді.
In 1224, Holy Roman Emperor Frederick II, responding to religious uprisings in Sicily, expelled all Muslims from the island, transferring many to Lucera (Lugêrah, as it was known in Arabic) over the next two decades. In this controlled environment, they could not challenge royal authority and they benefited the crown in taxes and military service. Their numbers eventually reached between 15,000 and 20,000, leading Lucera to be called Lucaera Saracenorum because it represented the last stronghold of Islamic presence in Italy. During peacetime, Muslims in Lucera were predominantly farmers. They grew durum wheat, barley, legumes, grapes and other fruits. Muslims also kept bees for honey. The colony thrived for 75 years until it was sacked in 1300 by Christian forces under the command of Giovanni Pippino di Barletta, with the acquiescence of Charles II of Naples. The majority of the city's Muslim inhabitants were slaughtered or – as happened to almost 10,000 of them – sold into slavery. Their abandoned mosques were demolished, and churches were usually built in their place, including the cathedral of S. Maria della Vittoria. The city and its history of this period find mention in the novel A Sultan in Palermo by Tariq Ali. After the Muslims were removed from Lucera, Charles tried to settle Christians in the city. Those Muslims that converted to Christianity got part of their property back, but none was restored his former position of political or economic influence. As time progressed, grain production fell in the city, and in 1339 the city was hit by a famine. Christians were allowed to farm as the Muslims.
Экономика
Луцера коммунасында Denominazione di origine controllata (DOC) шарабы Cacc'e mmitte di Lucera өндіріледі. Бұл қызыл итальян шарабының атауы жергілікті диалектте шарапты бочкадан тостағанға құю және қайта-қайта ішу әрекетімен байланысты деп есептеледі. DOC аймағына 80 гектар (198 акр) жер кіреді, және DOC шарабын өндіруге арналған барлық жүзім 14 тоннадан аспайтын өніммен жиналуы тиіс. Шарап негізінен (35-60%) Uva di Troia жүзімінен (Луцерада Sumarello деген атпен белгілі), Montepulciano, Sangiovese және Malvasia nera (соңғы үш жүзім қоспаның 25-35% құрайды) жасалады. Бұл қызыл шарапта ақ жүзім сорттарына да рұқсат етіледі, олардың ішінде Trebbiano Toscano, Bombino bianco және Malvasia del Chianti қоспаның 15-30% құрауы мүмкін. Cacc'e mmitte di Lucera DOC деген атаумен сату үшін дайын шараптың спирт мөлшері кемінде 11,5% болуы керек.
The commune of Lucera is home to the Denominazione di origine controllata (DOC) wine of Cacc'e mmitte di Lucera. This red Italian wine is said to have gotten its name from the local dialect referring to the act of pouring a wine from cask to goblet and going back for seconds. The DOC includes 80 hectares (198 acres) of land around the commune with all grapes destined for DOC wine production needing to be harvested to a yield no greater than 14 tonnes/ha. The wine is made primarily (35 60%) from the Uva di Troia grape (known in Lucera under the synonym Sumarello), Montepulciano, Sangiovese and Malvasia nera (the latter three grapes collectively making up between 25 35% of the blend). White wine grape varieties are also permitted in this red wine with Trebbiano Toscano, Bombino bianco and Malvasia del Chianti collectively allowed to account for between 15 30% of the blend. The finished wine must attain a minimum alcohol level of 11.5% in order to be labelled with the Cacc'e mmitte di Lucera DOC designation.