Кіріспе

Италиялық композитор және хобоист (1695-1750) Джузеппе Франческо Гаспар Мельхиорре Балдассаре Саммартини (сонымен қатар Джозеффо, С Мартини, Сент Мартини, Сан Мартини, Сан Мартино, Мартини, Мартино; 6 қаңтар 1695 - 17-23 қараша 1750 аралығында) - итальян композиторы және хобоист, барокконың соңы мен классикалық дәуірдің басында. Миланнан болса да, кәсіби өмірінің басым бөлігін Лондонда және Уэльс принсі Фредерикпен өткізді. Оның Джованни Баттиста Саммартини есімді інісі де болды, ол да танымал композитор болды.

Жеке өмір

Джузеппе Саммартини Италияның Милан қаласында дүниеге келген. Джузеппе француз әкесі Алексис Сент-Мартеннен хобоядан сабақ алды. Миланда туылғанына қарамастан, Джузеппе Еуропаның басқа жерлерінде табысқа жетті. Оның алғашқы сапары Брюссельге, одан Лондонға жол тартты, ол өмірінің қалған бөлігін сонда өткізеді. Джузеппе 13 ақпан 1728 жылы сіңлісі Мадаленаның үйлену тойына Миланға оралды. 1728 жылдың шілдесінде Джузеппе өзінің шәкірті Гаэтано Парентимен бірге Брюссельге барды.

Орындаушы

Саммартини өте шебер хобоист болған. Ол сол кездегі әдеттегідей сыбызғы мен диктофонды ойнайтын. Лондонға көшіп келгенге дейін ол 1717 жылы Миландағы Сан-Селсода хобоист болды. Содан кейін 1720 жылы Реджио Дукале театрында хобоист болды. Ол тіпті Лондонда "әлемдегі ең ұлы [обоист]" ретінде танымал болды. Ол Линкольн Инн Филдс, Хикфордтың бөлмесі, Касл концерттері және Король театрының опера оркестрінде өнер көрсетті. Ол обоист ретінде өте табысты болды және обоисттер деңгейін айтарлықтай арттырды. Тіпті, Джузеппе собоның дыбысын кейде естігісі келетіндей етіп шығара алды. Оның ең танымал шәкірттерінің бірі ағылшын Тома Винсент болды.

Композитор

Ол контрапунктті және дұрыс үйлесімділік тәсілдерін жақсы білген. Бұл оны өз заманының аса шебер композиторына айналдырды. Джузеппедің алғашқы басылған шығармаларының бірі - 12 трио сонатасы. Оны Лондонда Walsh & Hare баспасы шығарды. Саммартинидің композиторлық мансабы Уэльс принсі Фредерик пен оның әйелі Аугустаның музыка шебері болып жұмысқа алынғанда алға жылжуда. Ол 1736 жылдан 1750 жылы қайтыс болғанға дейін олар мен олардың балалары үшін жұмыс істеді. Отбасы үшін жұмыс істеген кезде, Саммартини көптеген шығармаларын отбасының әртүрлі мүшелеріне арнады. Оның 12 сонатасы op. 1 Фредерикке арналды, ал оның 12 триосы op. 3 - Аугустаға. Саммартини бұл отбасымен өте жақын болған, ол осы керемет жинақтардан бастап, балаларға арналған қарапайым туған күн әндеріне дейін жазған. Саммартинидің камералық музыкасының көпшілігі оның өмірінде жиі орындалып, қайтадан басылып шығатын болды. Алайда, Саммартини жазған көптеген концерттер мен увертуралар оның өлімінен кейін ғана жарияланды, бірақ содан кейін басқа итальян композиторларынан, мысалы, Кореллиден гөрі кеңінен танылды.

Музыкалық стиль

Саммартини кейінірек барокко стилімен жазғанымен, көптеген классикалық элементтерді енгізді. Саммартини композитор ретінде алға қарай ойлады, тіпті галантты стиль және Штурм-унд-Дранг (ашығыс және дауыллы эмоциялар идеясы) сияқты идеяларды қолданды. Самартинидің басқа да музыкалық бағыттары болды. Бұған оның кейбір концерттері мен симфонияларындағы бөлімдердің саны мысал бола алады. Негізінен аспаптық композитор болғандықтан, Саммартини сололық сонаталардың едәуір мөлшерін жазды. Оның кәсіби аспаппен ойнауына байланысты, бұл сонаталардың көбі флейта, рекордер және гобой үшін жазылған. Оның ерекшелігі сонатаны баяу қозғалыспен бастау еді. Оның үлкен оркестрлік шығармаларында жиі төрт-бес бөлімнен тұрады. Джузеппе Саммартини Англияда пернетақталық концерттер жазған алғашқы композиторлардың бірі болды, бұл оның өз заманы үшін ерекше ықпалды композитор болуына себеп болды.