Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор және хобоист (1695-1750) Джузеппе Франческо Гаспар Мельхиорре Балдассаре Саммартини (сонымен қатар Джозеффо, С Мартини, Сент Мартини, Сан Мартини, Сан Мартино, Мартини, Мартино; 6 қаңтар 1695 - 17-23 қараша 1750 аралығында) - итальян композиторы және хобоист, барокконың соңы мен классикалық дәуірдің басында. Миланнан болса да, кәсіби өмірінің басым бөлігін Лондонда және Уэльс принсі Фредерикпен өткізді. Оның Джованни Баттиста Саммартини есімді інісі де болды, ол да танымал композитор болды.
Italian composer and oboist (1695–1750)
Giuseppe Francesco Gaspare Melchiorre Baldassare Sammartini (also Gioseffo, S Martini, St Martini, San Martini, San Martino, Martini, Martino; 6 January 1695 – between 17 and 23 November 1750) was an Italian composer and oboist during the late Baroque and early Classical era. Although he was from Milan, most of his professional life was spent in London and with Frederick, the Prince of Wales. He also had a younger brother, Giovanni Battista Sammartini, who likewise became a renowned composer.
Жеке өмір
Джузеппе Саммартини Италияның Милан қаласында дүниеге келген. Джузеппе француз әкесі Алексис Сент-Мартеннен хобоядан сабақ алды. Миланда туылғанына қарамастан, Джузеппе Еуропаның басқа жерлерінде табысқа жетті. Оның алғашқы сапары Брюссельге, одан Лондонға жол тартты, ол өмірінің қалған бөлігін сонда өткізеді. Джузеппе 13 ақпан 1728 жылы сіңлісі Мадаленаның үйлену тойына Миланға оралды. 1728 жылдың шілдесінде Джузеппе өзінің шәкірті Гаэтано Парентимен бірге Брюссельге барды.
Giuseppe Sammartini was born in Milan, Italy. Giuseppe took oboe lessons from his French father Alexis Saint Martin. Although born in Milan, Giuseppe found his success in other parts of Europe. His first trip was to Brussels, and from there he made his way to London where he would go on to spend the rest of his life. Giuseppe did return to Milan for his sister Madalena's marriage on 13 February 1728. In July 1728 Giuseppe also travelled to Brussels with his pupil Gaetano Parenti.
Орындаушы
Саммартини өте шебер хобоист болған. Ол сол кездегі әдеттегідей сыбызғы мен диктофонды ойнайтын. Лондонға көшіп келгенге дейін ол 1717 жылы Миландағы Сан-Селсода хобоист болды. Содан кейін 1720 жылы Реджио Дукале театрында хобоист болды. Ол тіпті Лондонда "әлемдегі ең ұлы [обоист]" ретінде танымал болды. Ол Линкольн Инн Филдс, Хикфордтың бөлмесі, Касл концерттері және Король театрының опера оркестрінде өнер көрсетті. Ол обоист ретінде өте табысты болды және обоисттер деңгейін айтарлықтай арттырды. Тіпті, Джузеппе собоның дыбысын кейде естігісі келетіндей етіп шығара алды. Оның ең танымал шәкірттерінің бірі ағылшын Тома Винсент болды.
Sammartini was an exceptionally skilled oboist. He could play the flute and recorder, as was customary at the time. Before moving to London, he was the oboist at lt=San Celso in Milan around 1717. He then became the oboist at the Teatro Regio Ducale in 1720. He even gained fame in London as "the greatest [oboist] the world had ever known". He performed in places such as Lincoln's Inn Fields, Hickford's Room, Castle concerts, and in the opera orchestra at The King's Theatre. As an oboist, Giuseppe was unbelievably successful, and significantly advanced the level of oboe playing. Giuseppe was even able to make the oboe sound voice like at times. One of his most notable students was the Englishman Thomas Vincent.
Композитор
Ол контрапунктті және дұрыс үйлесімділік тәсілдерін жақсы білген. Бұл оны өз заманының аса шебер композиторына айналдырды. Джузеппедің алғашқы басылған шығармаларының бірі - 12 трио сонатасы. Оны Лондонда Walsh & Hare баспасы шығарды. Саммартинидің композиторлық мансабы Уэльс принсі Фредерик пен оның әйелі Аугустаның музыка шебері болып жұмысқа алынғанда алға жылжуда. Ол 1736 жылдан 1750 жылы қайтыс болғанға дейін олар мен олардың балалары үшін жұмыс істеді. Отбасы үшін жұмыс істеген кезде, Саммартини көптеген шығармаларын отбасының әртүрлі мүшелеріне арнады. Оның 12 сонатасы op. 1 Фредерикке арналды, ал оның 12 триосы op. 3 - Аугустаға. Саммартини бұл отбасымен өте жақын болған, ол осы керемет жинақтардан бастап, балаларға арналған қарапайым туған күн әндеріне дейін жазған. Саммартинидің камералық музыкасының көпшілігі оның өмірінде жиі орындалып, қайтадан басылып шығатын болды. Алайда, Саммартини жазған көптеген концерттер мен увертуралар оның өлімінен кейін ғана жарияланды, бірақ содан кейін басқа итальян композиторларынан, мысалы, Кореллиден гөрі кеңінен танылды.
He was well versed in the ways of counterpoint and proper harmony. This made him a very skilled composer of his time. One of Giuseppe's first published collections was a set of 12 trio sonatas. It was published in London by Walsh & Hare. Sammartini's career as a composer advanced when he was hired as the music master for the Prince of Wales, Frederick, and his wife Augusta. He worked for them and their children from 1736 until his death in 1750. While working for the family, Sammartini dedicated many works to the different members of the family. His 12 sonatas op. 1 were dedicated to Frederick, and his 12 trios op. 3 to Augusta. Sammartini was clearly very attached to this family, writing everything from these wonderful collections to simple birthday tunes for the children. Most of Sammartini's chamber music was played and re published regularly during his life. However, many of the concertos and overtures that Sammartini wrote were not published until after his death, but then gained wide acceptance, even more than other Italian composers such as Corelli.
Музыкалық стиль
Саммартини кейінірек барокко стилімен жазғанымен, көптеген классикалық элементтерді енгізді. Саммартини композитор ретінде алға қарай ойлады, тіпті галантты стиль және Штурм-унд-Дранг (ашығыс және дауыллы эмоциялар идеясы) сияқты идеяларды қолданды. Самартинидің басқа да музыкалық бағыттары болды. Бұған оның кейбір концерттері мен симфонияларындағы бөлімдердің саны мысал бола алады. Негізінен аспаптық композитор болғандықтан, Саммартини сололық сонаталардың едәуір мөлшерін жазды. Оның кәсіби аспаппен ойнауына байланысты, бұл сонаталардың көбі флейта, рекордер және гобой үшін жазылған. Оның ерекшелігі сонатаны баяу қозғалыспен бастау еді. Оның үлкен оркестрлік шығармаларында жиі төрт-бес бөлімнен тұрады. Джузеппе Саммартини Англияда пернетақталық концерттер жазған алғашқы композиторлардың бірі болды, бұл оның өз заманы үшін ерекше ықпалды композитор болуына себеп болды.
Although Sammartini wrote in a later Baroque style, he also incorporated many Classical elements. Sammartini was forward thinking as a composer, and even used ideas such as a galant style and Sturm und Drang, (the idea of extreme and stormy emotions). Sammartini had other clearly forward thinking musical trends. An example of this would be the number of movements in some of his concertos and symphonies. Being primarily an instrumental composer, Sammartini wrote a significant amount of solo sonatas. Due to his professional instrument, many of these sonatas were written for the flute, recorder, and oboe. One of his unique idioms was starting a sonata with a slow movement. His larger orchestral works often featured four to five movements with slow transitional movements. Giuseppe Sammartini was one of the first composers to write keyboard concertos in England, causing him to be an exceptionally influential composer for his time.