Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уолтер Мэнни (немесе Мауньи), 1-ші барон Мэнни, КГ (шамамен 1310 – 14 немесе 15 қаңтар 1372), әскери саяхатшы және Чартерхаус негізін қалаушы, Эно облысының Масни ауылынан шыққан, сол графтардан тегін шығарғанын айтқан. Ол Фруассардың меценаты және досы болды, оның жылнамаларында оның ерліктері ерекше және, мүмкін, асыра көрсетілген.
English soldier (c. 1310 – 1372)
Walter Manny (or Mauny), 1st Baron Manny, KG (c. 1310 – 14 or 15 January 1372), soldier of fortune and founder of the Charterhouse, was from Masny in Hainault, from whose counts he claimed descent. He was a patron and friend of Froissart, in whose chronicles his exploits have a conspicuous and probably an exaggerated place.
Ата-бабалары мен ерте өмір
1310 жылы туған Уолтер Мэнни Жан "ле Борнье" де Масни мен Жанна де Женленнің бес ұлының төртіншісі болды. Оның әкесі, Масни лорды (Валенсиеннен батысқа қарай он екі шақырым жерде орналасқан), 1324 жылы Бордоның жанындағы Ла Реольде қаза тапты. 1346 жылы Уолтер әкесінің денесін тауып, оны Валенсиенге Корделье шіркеуінде жерлеу үшін жіберді. Жан ле Борньедің епитафийінде оның ұлы Уолтер «англиялық соғыстарда қару-жарақпен көзге түскен керемет адам» деп сипатталған. Мэнни Генолт графы I Вильгельмнің қызметіне кірді және графтың інісі Жан де Бомонға қатысты; Мэнни мен оның төрт бауыры Бомонның үйінде өскен болуы мүмкін деп есептеледі. Вильгельм мен Жан екеуі де Генолттың Алисасының ағалары болды, Мэнни өсиетімен оның жаны үшін дұға сұрады. 1327 жылдың желтоқсанында Мэнни Англияға III Эдуардтың әйелі, Генолттың қызы Филиппаның үйінде паж ретінде келді. Фруассар оны патшайымның есквайр кескішшісі және патшайымның шұбар итттерін бағып күтушісі деп сипаттаған.
Born about 1310, Walter Manny was the fourth of five sons of Jean "le Borgne" de Masny and Jeanne de Jenlain. His father, who was Lord of Masny (situated some twelve miles west of Valenciennes), was slain in 1324 at La Réole near Bordeaux. In 1346 Walter recovered his father's body, and had it sent to Valenciennes for burial in the church of the Cordeliers. Jean le Borgne's epitaph refers to his son Walter as one "qui fut merveilles en armes aux gueres des Anglois". Manny entered the service William I, Count of Hainault, and was in attendance on the Count's brother, Jean de Beaumont; it has been conjectured that Manny and his four brothers all likely grew up in Beaumont's household. Both William and Jean were brothers of Alice of Hainault, for whose soul Manny requested prayers in his will. In December 1327, Manny came to England as a page in the household of Edward III's bride, Philippa of Hainault, Count William's daughter. Froissart describes him as the Queen's esquire carver, and Keeper of the Queen's Greyhounds.
Әскери мансап
Мэнни Эдуард III-нің шотланд соғыстарында ерекше рөл атқарды, Дуплин Мур шайқасы мен Бервик қамалында болды. Ол теңізде шайқасуда сараң болған, патша үшін құнды пират Джон Краббты тұтқынға алды. 1337 жылы Мэнни Солтүстік теңіздердің адмиралы болып тағайындалды, келесі жылы король Эдуардты құрлыққа сүйемелдеді. Ондағы келесі бірнеше жылғы науқандарда ол ағылшын патшасының ең батыл және қабілетті әскери қолбасшыларының бірі екенін көрсетті. Мэнни Бретон мұрагерлік соғысы кезінде Бресттің қорғанысында көзге түсті. Осы соғыста Хеннебон қамалда болғанда, кеңесшілер Жанна Фландрия басқаратын Монфорттарды Франция королі Филипп VI-ның немере інісі Карл де Блуаға бас июға көндіруге тырысты. Ол терезенің арғы жағына қарағанда, Мэнни басқаратын кемелер оларға бетке алып келе жатқанын көрді. Мэнни мен оның шағын жасағының көмегімен ол қамалды ұстап тұруға мүкіндік алды. 1346 жылы Бретон мұрагерлік соғысынан кейін Мэнни қауіпсіз өтуге рұқсат берілгеніне қарамастан тұтқынға алынып, Сен-Жан-д'Анжели түрмесіне тасталды. Ол түрмеден тез қашып, Кале қамалына қосылды, онда Филипп VI қаладан кеткеннен кейін губернатормен келіссөздер жүргізді. Ол Кале тұрғындарына кешірім сұрады, бірақ Эдуард патшайым Филиппа оның өтінішіне қосылғанда ғана осы сұранышқа келісті. Мэнни 1349 жылы француз армиясы Калені қамағанда қаланы қорғауға аттанды. Фруассардың сөзіне сүйенсек, король Эдуард III және оның ұлы Мэннидің туы астында жасырын түрде соғысқан. 1347 жылы ол Кенттегі Тунсталл приходын сатып алды. Мэнни сонымен қатар Дерби графының Гвиендегі жорықтарына қатысып, Бержерак және Оберош шайқастарында болды. Ол 1347 жылдың 12 қарашасынан 1371 жылдың 8 қаңтарына дейін парламентке барон ретінде шақырылды. 1359 жылы ол Джон, лорд Грей (1 қыркүйекте қайтыс болды) орнына Гартер орденінің рыцары аталды және Англия мен Францияда кең аумақты жерлер алды. Ол король Эдуардтың дипломатиялық келіссөздерді және әскери басқаруды жүргізуде жиі қолданылды. 1360 жылы Каледе тұтқынға алынған француз королі Иоанн II-нің қауіпсіздігіне жауапты болғандардың бірі болды; 1369 жылы Францияға жасалған шабуылда Иоанн Гонттың қолбасшысының оң жанында болды.
Manny played a distinguished role in the Scottish wars of Edward III, being present at the Battle of Dupplin Moor and the Siege of Berwick. He captured the pirate John Crabbe, whose expertise in fighting at sea would become of great value to the king. In 1337 Manny was appointed Admiral of the Northern Seas, and in the following year accompanied King Edward to the continent, where in the campaigns of the next few years he proved himself one of the boldest and ablest of the English king's military commanders. Manny figured prominently in the defense of Brest during the Breton War of Succession. When Hennebont was besieged during that War, councillors tried to persuade the Montforts, led by Joanna of Flanders, to surrender to Charles of Blois, nephew of Philip VI of France. When she looked out a window, she saw the ships commanded by Manny sailing towards them. With the help of Manny and his small force, she managed to withstand the siege. In 1346, after the Breton War of Succession, Manny was captured, despite having been offered safe conduct, and thrown into prison at Saint Jean d'Angély. He quickly broke out of prison and joined the Siege of Calais, where he negotiated with the governor, after Philip VI had abandoned the city. He asked for mercy for the Burghers of Calais, but Edward only granted this request when Queen Philippa added her pleas to his. Manny also took part in the expedition to defend the city once again in 1349, during that year's failed French siege of Calais. According to Froissart, King Edward III and his son fought incognito under Manny's banner. In 1347, he bought the parish of Tunstall, Kent. Manny also took part in the campaigns of the Earl of Derby in Guyenne, being present at the battles of Bergerac and Auberoche. He was summoned to parliament as a baron by writ from 12 November 1347 to 8 January 1371. In 1359, he was made a Knight of the Garter, succeeding John, Lord Grey (died 1 September 1359), and at various times he received extensive grants of land both in England and in France. He was frequently employed by King Edward in the conduct of diplomatic negotiations as well as in military commands. He was one of those charged with the safe custody of the French king John II when a prisoner at Calais in 1360; in 1369 he was second in command under John of Gaunt in his invasion of France.
Қайырымдылық
Мэнни Лондондағы Чартерхаус құрылысына қосқан үлесімен еске алынады. 1349 жылы ол Лондонның Смитфилд маңындағы бірнеше акр жерді сатып алды, ол Қара өлімнен көз жұмғандардың көптеген денелері жерленген зират ретінде қасиетті деп жарияланды; және ол мұнда шағын шіркеу салды, осыдан кейін бұл орын "Ньючерчхоу" деп аталды. Шіркеу мен жерді Манниден Лондон епископы Майкл Нортбург сатып алды, ол 1361 жылы қайтыс болды және өсиеті бойынша сол жерде Картуздық монастырь құру үшін үлкен сома ақша қалдырды. Бұл талап орындалған-жоқ белгісіз; себебі 1371 жылы Мэнни король Эдуард III-тен патент алды, ол оған сол жерде "La Salutation Mere Dieu" деп аталатын Картуздық монастырь құруға рұқсат берді, онда монахтар Нортбургтің және Мэннидің жаны үшін дұға етуі керек еді. Епископтың қалдырған ақшасы монастырь құрылысына және оның материалдық жағдайын жақсартуға көмектескен болуы мүмкін; немесе, 1378 жылы VI Урбан берген бұйрық бойынша, бастапқыда Нортбург пен Мэнниге қатысты екі туысқанды мекеме болған болуы мүмкін. Дегенмен, 1372 жылдың басында қайтыс болған Мэнни, 1371 жылғы 30 қарашадағы Әндрей күнінде жазылған өсиетінде, өзі құрған Картуздық монастырының шіркеуіне жерленуін қалады. 1947 жылы Чартерхауста жүргізілген археологиялық қазбалар барысында В. Ф. Граймс монастырь шіркеуінің алдындағы жерден қорғасыннан жасалған лақетте скелетті тапты. Скелеттің Папа Клемент VI-ның қорғасын мөрінің (бұланың) болуымен Мэннидің денеі екені нақты анықталды: 1351 жылы Клемент Мэнниге өлім төсегінде мойындаушысын таңдауға рұқсат берген, және осындай мөрмен бекітілген құжат болған.
Manny is remembered for his share in the foundation of the Charterhouse in London. In 1349 he bought some acres of land near Smithfield, London, which were consecrated as a burying place where large numbers of the victims of the Black Death were interred; and here he built a chapel, from which the place obtained the name of "Newchurchhaw." The chapel and ground were bought from Manny by the Bishop of London, Michael Northburgh, who died in 1361 and by his will bequeathed a large sum of money to found there a Carthusian convent. It is not clear whether this direction was ever carried out; for in 1371 Manny obtained letters patent from King Edward III permitting him to found, apparently on the same site, a Carthusian monastery called "La Salutation Mere Dieu", where the monks were to pray for the soul of Northburgh as well as for the soul of Manny himself. The bishop's bequest may have contributed to the building and endowment of the house; or possibly, as seems to be implied by a bull granted by Urban VI, in 1378, there were originally two kindred establishments owing their foundation to Northburgh and Manny respectively. At all events Manny, who died early in 1372, left instructions in his will, dated St Andrew's Day (30 November) 1371, that he was to be buried in the church of the Carthusian monastery founded by himself. During archaeological investigations at Charterhouse in 1947, W. F. Grimes discovered a skeleton in a lead coffin before the high altar of the monastic chapel. It was identified beyond reasonable doubt as Manny's by the presence in the coffin of a lead bulla (seal) of Pope Clement VI: in 1351 Clement had granted Manny a licence to select his own deathbed confessor, a document that would have been issued with just such a bulla attached.
Отбасы
1354 жылдың басында Мэнни король Эдуард I-нің кіші ұлы Бродэртонның Томасының қызы және мұрагері Маргаретке үйленді. Оның алғашқы күйеуі Джон Сегрев, 4-ші барон Сегрев болған. Бұл ханым, Мэнниден көп жылдар бойы өмір сүрген, өз құқығымен Норфолк графы және граф Маршалы болды, ал 1397 жылы Норфолк герцогинясы атағын алды. Мэннидің жалғыз ұлы Томас Мэнни жас кезінде қайтыс болды. Оның қызы Анна, өз құқығымен баронша Мэнни, Джон Гастингс, Пемброктың 2-ші графына тұрмысқа шықты. 1389 жылы оның жалғыз ұлы баласыз қайтыс болғаннан кейін Мэнни барондығы тоқтатылды.
At the beginning of 1354, Manny married Margaret, daughter and heiress of Thomas of Brotherton, a younger son of King Edward I, whose first husband had been John Segrave, 4th Baron Segrave. This lady, who outlived Manny by many years, was Countess of Norfolk and Earl Marshal in her own right, and in 1397 she was created Duchess of Norfolk. Manny's only son, Thomas Manny, died young. His daughter Anne, Baroness Manny in her own right, married John Hastings, 2nd Earl of Pembroke, and on the death of her only son in 1389 without children, the barony of Manny became extinct.