Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
SS дәрігері (1910–1945)
SS physician (1910–1945)
Людвиг Штумпфеггер (11 шілде 1910 – 2 мамыр 1945) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік Германияның SS құрамында қызмет еткен неміс дәрігері. 1944-1945 жылдары Адольф Гитлердің жеке хирургы болды және 1945 жылдың сәуір айының соңында Берлиндегі Фюрербункерде болған.
Ludwig Stumpfegger (11 July 1910 – 2 May 1945) was a German doctor who served in the SS of Nazi Germany during World War II. He was Adolf Hitler's personal surgeon from 1944 to 1945, and was present in the Führerbunker in Berlin in late April 1945.
Ерте өмір және мансап
Штумпфеггер Баварияның Мюнхен қаласында дүниеге келді және 1930 жылдан бастап медицинаны оқыды. Штумпфеггер 1933 жылдың 2 маусымында СС-ке, ал 1935 жылдың 1 мамырында нацистік партияға қосылды. Ол бастапқыда спорт жарақаттарына маманданған Хогенлихен санаторийінде профессор Карл Гебхардттың көмекші дәрігері болып жұмыс істеді. Осы тәжірибесінің нәтижесінде ол Гебхардтпен бірге 1936 жылғы Берлиндегі жазғы Олимпиада ойындарына және сол жылғы Гармиш-Партенкирхендегі қысқы Олимпиада ойындарына медициналық команда құрамында қатысты. 1937 жылдың тамызында Штумпфеггер доктор ғылымының кандидаты атағын алды.
Stumpfegger was born in Munich in Bavaria and had studied medicine from 1930 onwards. Stumpfegger joined the SS on 2 June 1933 and the Nazi Party on 1 May 1935. He initially worked as an assistant doctor under Professor Karl Gebhardt in the Hohenlychen Sanatorium, which specialised in sports accidents. As a result of this experience, he was part of the medical team, along with Gebhardt, at the 1936 Summer Olympics in Berlin and the Winter Olympics of the same year in Garmisch Partenkirchen. In August 1937 Stumpfegger obtained his doctor's degree.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін "Хогенлихен" СС-тің қолданысына берілді. Гебхардттың, доктор Фриц Фишердің және доктор Герта Оберхейзердің қадағалауымен, ол Равенсбрюк концлагерінен әйелдерге қатысты медициналық тәжірибелерге қатысты. 1939 жылдың қараша айында ол Берлиндегі СС ауруханасының хирургия бөліміне ауыстырылды. 1940 жылдың наурыз айында Гебхардтың адъютанты ретінде "Хогенлихенге" қайта ауыстырылды. 1943 жылдың сәуір айында ол СС Obersturmbannführer шеніне көтерілді. Гиммлердің ұсынысымен, 1944 жылдың қазан айында ол "Wolfsschanze" фюрер штабына резиденциялық дәрігер ретінде ауыстырылды.
After World War II began, the "Hohenlychen" was used by the SS. Under the supervision of Gebhardt, Dr. Fritz Fischer and Dr. Herta Oberheuser, he participated in medical experiments on women from the Ravensbrück concentration camp. In November 1939 he transferred to the surgical department of the SS hospital in Berlin. He was transferred back to the "Hohenlychen" as adjutant to Gebhardt in March 1940. In April 1943 he was promoted to SS Obersturmbannführer. On Himmler's recommendation, he was transferred to "Wolfsschanze" Führer headquarters as the resident doctor in October 1944.
Берлин 1945 ж. және қайтыс болуы
1945 жылы Штумпфеггер Берлиндегі Фюрербункерде Гитлер үшін тікелей жұмыс істей бастады. 1945 жылдың 29 сәуірінде Штумпфеггер тұтқынға түсуден гөрі өз-өзіне қол жұмсауды қалаған бункердегі әскери адъютанттарға, хатшыларға және қызметкерлерге мыс корпустық қышқыл қышқыл капсулаларын таратты. Кейбір дереккөздерде Қызыл Армия бункер кешеніне жақындағанда, Штумпфеггер Магда Геббельске ұйықтаған балаларын өлтіруге көмектескені, ал 1 мамырда ол күйеуі Жозеф Геббельспен бірге өз-өзіне қол жұмсағаны айтылады. 1945 жылдың 30 сәуірінде, өзін-өзі өлтіруге бел буған Гитлер бункердегілерге жаудан қашуға рұқсат беретін бұйрыққа қол қойды. 1 мамырда Штумпфеггер Мартин Борман, Вернер Науман және Гитлер жастарының жетекшісі Артур Аксманнмен бірге бункерден шықты. Вейдендаммер көпірінде алғашқы рет немістер "Тигр" танкысын көпірден өткізуге тырысты, бірақ танк зардап шегіп, Борман мен Штумпфеггер "құлап түсті". Үшінші әрекет, шамамен сағат 01:00-де жасалды, топ Шпрейден өтті. Борман, Штумпфеггер және Аксман теміржол бойымен Лехтер станциясына қарай жүрді, онда Аксман қалған екеуінен кері бағытта жалғыз жүруге шешім қабылдады, бірақ ол Қызыл Армияның қарауылына тап болып, кері қайтты. Аксман теміржол ауыстыру алаңына жақын көпірде екі дене көрді, кейін оларды Борман мен Штумпфеггер деп таныды, айдың жарығы олардың беттерін анық жарықтандырды. Олардың неден өлгенін анықтауға ол уақыт таппады.
In 1945, Stumpfegger started working directly for Hitler in the Führerbunker in Berlin. By 29 April 1945, Stumpfegger had distributed brass cased prussic acid capsules to any military adjutants, secretaries, and staff in the bunker who wished to kill themselves rather than be captured. Some sources report that, as the Red Army advanced towards the bunker complex, Stumpfegger helped Magda Goebbels kill her children as they slept, before she and her husband Joseph Goebbels committed suicide on 1May. On 30 April 1945, just before committing suicide, Hitler signed an order allowing bunker personnel to attempt to escape the approaching enemy forces. On 1May, Stumpfegger left the bunker with a group that included Martin Bormann, Werner Naumann and Hitler Youth leader Artur Axmann. At the Weidendammer Bridge, a Tiger tank spearheaded the first attempt by the Germans to cross the bridge, but the tank was hit and Bormann and Stumpfegger were "knocked over". On the third attempt, made around 01:00, the group was able to cross the Spree. Bormann, Stumpfegger, and Axmann walked along railroad tracks to Lehrter station, where Axmann decided to go alone in the opposite direction of the other two men, but he encountered a Red Army patrol and doubled back. Axmann saw two bodies, which he later identified as Bormann and Stumpfegger, on a bridge near the railway switching yard, the moonlight clearly illuminating their faces. He did not have time to determine what had killed them.
Қалдықтардың ашылуы
1963 жылы зейнеткер пошта қызметкері Альберт Крумнов полицияға 1945 жылдың 8 мамырына жуық уақытта Кеңес Одағының өзіне және әріптестеріне Лехтер станциясына жақын жердегі теміржол көпірінің маңынан табылған екі мәйітті жерлеуді бұйырғанын айтты. Бірі Вермахт формасымен киінген, ал екіншісі тек іш киімде болған. Крумновтың әріптесі Вагенпфоль екінші мәйіттің үстінен СС дәрігерінің жалақы кітабын тауып, оның доктор Людвиг Штумпфеггер екенін анықтады. Ол кітапты басшысына тапсырды, ол оны Кеңес Одағына берді. Олар оны жойды. 1945 жылдың 14 тамызында ол Штумпфеггердің әйеліне күйеуінің денесінің «Берлиндегі Альпендорфтың аумағында, Инвалиденштрассе 63 мекенжайында, басқа бірнеше қаза болған сарбаздармен бірге жерленгенін» хабарлады. 1965 жылы Акманн мен Крумнов көрсеткен жердегі қазба жұмыстары мәйіттерді таба алмады, бірақ 1972 жылы құрылыс кезінде бұрынғы қазбадан шамалы алыс жерде адам сүйектері табылды. Екі скелеттің де жақ сүйектерінен табылған шыны сынықтары олардың тұтқындалудан қашу үшін цианид капсулаларын шайнағанын көрсетті. Бір скелеттің мөлшері мен бас сүйегінің пішіні Борманға сәйкес келді, сондай-ақ 1945 жылы доктор Хьюго Блашке есімінен қалпына келтірілген тіс деректері де онымен сәйкес келді. Екінші скелеттің бойы Штумпфеггерге ұқсас болды. Екі адамның суреттеріне бас сүйектерінің суреттерін қосып түсірілген фотосуреттер толыққанды сәйкес келді. 1973 жылдың басында екі бас сүйек бойынша да бет қайта құрау жұмыстары жүргізілді, бұл 1972 жылы табылған сүйек қалдықтарының Штумпфеггер мен Борманға тиесілі екенін растады. Борманның кім екені 1999 жылы ДНК-тестілеу арқылы қосымша расталды.
In 1963, a retired postal worker named Albert Krumnow told police that around 8 May 1945, the Soviets had ordered him and his colleagues to bury two bodies found near the railway bridge near Lehrter station. One was dressed in a Wehrmacht uniform and the other was clad only in his underwear. Krumnow's colleague Wagenpfohl found an SS doctor's paybook on the second body identifying him as Dr. Ludwig Stumpfegger. He gave the paybook to his boss, who turned it over to the Soviets. They in turn destroyed it. He wrote to Stumpfegger's wife on 14 August 1945 and told her that her husband's body was " interred with the bodies of several other dead soldiers in the grounds of the Alpendorf in Berlin NW 40, Invalidenstrasse 63." Excavations in 1965 at the site specified by Axmann and Krumnow failed to locate the bodies, but in 1972 construction uncovered human remains about away from the prior excavation. Fragments of glass found in the jawbones of both skeletons suggested that they had bitten cyanide capsules to avoid capture. The size of one skeleton, and the shape of the skull, matched Bormann, as did dental records reconstructed from memory in 1945 by Dr. Hugo Blaschke. The second skeleton was of similar height to Stumpfegger. Composite photographs, where images of the skulls were overlaid on photographs of the two men's faces, were completely congruent. Facial reconstruction was undertaken in early 1973 on both skulls to confirm the skeletal remains found in 1972 were Stumpfegger and Bormann. Bormann's identity was further confirmed by DNA testing in 1999.